9.8.26

Ent'o Eixe Cafetero (i): a facienda Bosque del Samán y o Parque d'o Café


Tornau de Barichala, me pertocaba de maitinar o martes, pos a ixo d'as cuatro heba d'estar en o colechio ta concarar unatra experiencia: o viache cabo de curso d'os escolanos de primero d'a ESO. Me venió cuasi por casualidat, pos no tiengo garra clase con ellos, pero as baixas de companyers facioron que i entrase yo. Y tan contento, pos yera unatra oportunidat ta continar conoixendo Colombia y a os mesaches los conoixeba una miqueta por guardias.

Antis d'o meyodiya arribemos en o nuestro aloix, a facienda Bosque del Samán… y qué luxo! Una finca de novela, graniza, con muitas plantacions y edificios, y an que dimpués de fer o nuestro check-in, retantir y chentar, nos amostroron o proceso de producción d'o café, dende as primeras simients y matas, dica o producto final socarrau. Por agora, una d'as mías millors experiencias en Colombia, por naturaleza, por café, por profesionalidat y comodidat d'a facienda, y por a companyía d'a profesora Alexia, d'os guidas y d'una catrinalla asabelo de maja. En ixa experiencia aproveité ta vestir-me de cafetero colombiano: don Marco Juan Valdez!

Dimpués, marchemos ent'a piscina, con toda a catrinalla cremando enerchías, y yo l'unico adulto que se ficó en l'augua. Por o camín, me sorprendió asabelo as selvas d'un vechetal que me pensaba que yera bambú, pero que en verdat yera una mata diferent pero d'a familia: as guaduas. Tendrían diferencias, pero tamién s'emplegaban en as construccions de toda a redolada. Por ixos camins, tamién me trobé con una simpatica vaca cheposa.

A l'atro'l diya, marchemos t'o Parque d'o Café, parque tematico d'atraccions que estió l'atractivo favorito d'a colla. Servidor, que se fa viello, reviscoló y aproveitó tamién as atraccions: o karting, o teleferico, as tres montanyas rusas —a roya, a millor— y a torre d'altaria. Con tot y con ixo, o que más me fació goyo estió l'espectaclo de danzas colombianas, an que no i fuemos que o guida Leandro, Alexia y Servidor. Una amostranza d'a danza de cada provincia, mientres bells pocos minutos cadaguna y durando un total de bells 40 minutos. Perfecto! Bailarins profesionals y vestimentas asabelo de treballadas en un espectaclo que no he trobau en Espanya y que sería bien poliu: cuatro minutos d'ixota, atros cuatro de chotis, atros cuatro de sardana…

Tornemos cansos perros t'a finca, an que cenemos —asabelo de bien— y faciemos una trobada de reflexión d'a chornada. Os guidas ya iban experimentando, ta bien y ta mal, o que ye tener una catrinalla de ninos de colechio privau: chalanguers, movius y mica violentos, pero con más grant irreverencia de l'amenistada.

3.8.26

Enta Barichara y a provincia de Santander: conoixendo-ne más


Primer cabo de semana de chunio, antimás puent, y Asun, Elba y Ramón me convidoron a ir con ellos ta Barichara, lugar colonial en o corazón d'a provincia de Santander, conoixida por as suyas montanyas y paisaches, en a muga con Venezuela, menos verdes que no os de Cundinamarca, pero no por ello menos polius. O viache no yera curto, de bellas ueito horas en bus, asinas que marchemos o viernes de nueit y bi arribemos o sabado de maitins, dormindo como podiemos en un bus asabelo de fredo, con a mosica muito alta y mesmo con a pudor d'o vomeco d'un can ficau en o maletero.

Cansos pero con rasmia, arribemos a l'hotel que Asun heba aprestau, pos yera d'una amiga suya, y an que a treballadera venezolana nos trató asabelo de bien. O punto fuerte de l'aloixamiento yera una piscineta-hidromasache, que con tanto ir y venir, la empleguemos menos que no o que hésenos quiesto. Almorzaus y aprestaus, faciemos una chicota gambada por o lugar y pillemos o camín de bells ueito kilometros que nos levaba ta Guane, lugarichón encara más pintoresco y puro, d'ixos que de verdat me fan goyo cuan viacho. O propio camín, que a troces feba remerar bell camín d'a Guara, feba vez, pos yera autentico camín, no d'ixos aprestaus t'o turismo charchoso y que tanto abundan por istas tierras. En plegar-ie, a cantidat de caragolez de piedra ya nos amostraba que ixa plana heba estau leito marino antis mas, igual que toda ixa rechión, y aproveitemos ta visitar o museu d'o lugar, ta pasar por bella botiga d'a suya artesanía local presidida por una mena de vimbre, ta tastar un licor tipico feito con leite de craba y que remeraba a o Baileys, ta retantir y ta chentar en un puestet local an que teneban una biera bien fresca.

A tornada la faciemos en triciclo, ixe invento asiatico que a turistificación ha estendillau por o globo, fendo-nos un café de tardis en una envista esparpallant de Barichara, con un guariche bien atrapaciau an que vendeban sucosos cafés a pre regalau. Baldaus, pasemos por o jacuzzi, y Asun y yo cenemos una brendeta bien gran en o centro d'o lugar, ta dimpués marchar t'o leito esquinazaus.

A l'atro'l diya visitemos o parque de Chicamocha, con bells museus, exhibicions, y o plato fuerte, un teleferico que cruciaba o canyón d'o río Chicamocha dica puyar ent'a una loma atrapaciada t'o turismo, con un restaurant d'envistas de toda a val, tamién a un pre y una calidat asabelo de buenas. Sincerament, no me remató de cuacar, no pas por o puesto, repoliu, sino por una chestión d'os "parques nacionals" que fa d'ellos parques d'atraccions t'adultos y ta familias sin importar os estrapalucios y as esferras que as atraccions charchosas y postizas i fan. Como les dicié a os míos companyers, m'estimo muito más d'un camín natural como o de Guane. Ixo sí, a carretera de plegada, tan plena de cullebretas como polida, fa parte d'a propia atracción, y bien que m'aganaba de pillar ixas clamors y ixas baixadas con una bicicleta, si no estase por o perén trafico dirección ent'a cercana Venezuela. De tornada, perdiemos o bus ta San Gil y habiemos d'asperar-ie bellas dos horas de más, y con susto en baixar-nos en a mala gara de buses ta enrastrar con o de Barichara: bien se vale que o propio conductor nos levó en o bus dimpués t'o buen puesto!

Ya en Barichara, de nueit y escamallaus, nos pilló una tronada d'ixas que dicen no abundan por Santander pero que mesmo feba arrigazos por o lugar… Enchaquia perfecta ta quedar-nos en bellas cigarrerías a fer-nos bieras y gotez. Asun y Ramón en joporon antis, pero Elba y yo nos quedemos con bells mesaches d'o lugar que yeran asabelo de majos, probablement a chent más maja que he conoixiu dica agora por Colombia.

Dimpués tornemos t'o leito y a dormir, que a l'atro diya de maitins, dimpués d'almorzar-nos, visitemos o lugar y nos aturemos en a famosa envista d'o Mico, que sin pareixer-lo mientres s'i arriba, teneba una d'as más grants caitas verticals que he visto, si no a que más, con 300 metros. Mai no levaría a os míos escolanos ta ixe puesto!

De tardis, pillemos o camín de tornada ta Bogotá, pasando previament por San Gil, como faciemos en a ida y arribando en casa a ixo d'as 10 coladas d'a nueit, ta dimpués haber-nos de despertar Asun y yo luego, sobre as 3 d'a maitinada, ta concarar unatra aventura: os nuestros viaches de cabo de curso con escolanos. Pero ixo da t'atras entradas!