28.4.19

Enta Corón (ii): Busuanga, o menos conoixiu y millor


Tercer diya en Corón, diya ta pillar a Marqueta 4 y arrecorrer contra más d'a isola de Busuanga millor. Asinas que baldau y pantantón por a cursa d'o diya d'antis, m'espiguardé mientras iba fendo kilometros y kilometros. M'aduyé con un mapa que m'heba feito en GoogleMaps dimpués de leyer webs y blogs, y tamién por unatro mapa cutre pero con puestos sobrebuenos que no trobé por o rete y que me dió l'amo d'a botiga de logar motos. Prencipié marchando t'o norte d'a isola, esnavesando o suyo centro con paisaches que bien pareixeban ranchos texanos, campos ixutos con faciendas, vacas, caballos, bell carabao y con muitas fumeras de cremas de rastullos que feban buenas zorreras. A yo me trucó especialment a ficanza as canastas artesanals de baloncesto que aproveitaban a carretera como pista ta chugar. 

A mía primer aturada grant estió en o bico de San José, an que se trobaba un puesto recomendau en bella guida: o Vicky's Guest House, un hostalet filipino an que ufriban cursas en barco por as isolas paradisiacas d'o norte d'a isola. No yera a mía intención fer atra d'istas cursas, si no más bien arrecorrer a isola, encara que quan i plegué, veyé que no i teneban que dos u tres barcos chicotz y que quasi no bi heba turistas por ixos puestos, asinas que de seguras que os paisaches que ufriría a cursa, sin estar tan polius como os famosos d'a isola de Corón, no ferían mica burro falso. O lugar yera un entrant de mar en a tierra poliu y relaixant, y seguntes GoogleMaps bi heba una carretera rechional que te levaba por alto d'as clamors que feba buenas farchas. Ixa carretera rechional no yera que una pisteta de senderismo que se podría fer con una bici pero malament con una moto, encara asinas y con miedo a punchar, yo m'aventuré y l'arrecorrié dica arrivar en meya horeta en un lugarichón filipino an que os ninos se sorprendeban de veyer a un forano por astí. Ixo sí, astí no me molestó garra persona ni garra rudio. 

Dimpués de San José, y sobre la marcha, decidié fer una paradeta en o puerto de Decalachao, lugar a plego d'o primer. No yera un puerto urbano, pos o lugar ye meso tierra adentro, y no me i trobé que barcos de pescadors entre manglars con una plataforma nueva y bien feita con quatre cartels: en ixa plataforma aturaban os barcos d'un resort-isola privada dito Club Paradise feito t'os tautes y mainates. Ni o mío tiempo, ni os míos diners, ni as mías ganas, me facioron ir t'ixe resort :-) En o puesto bi heba una furgoneta de tour turistico y o suyo conductor, que yera asperando a os clients y que yera bien maho, me demandó qué ruta feba. Le'n comenté y me recomendó que visitase un puesto que en primeras no yera en os míos plans: a placha de Marcilla. Me l'apunté y t'astí que tiré. 

Dende Decalachao dica Marcilla bi heba dos rutas posibles. Una de carretera rechional y unatra, una mica más luenga, de carretera nacional. Me decanté por a zaguera, pos quereba gudrón y de seguras que iría más rapedo. Grant error: me levó por una sucesión de puertos de montanya en pista de tierra empedregada. Y seguntes GoogleMaps ixo yera una 'highway'... Siquiá fuese estada mallacán. Facié la d'aquell y mientras una hora por una pista infernal no me trobé por o camín que a un filipino y a unatro turista en moto que feba farchas d'estar tan perdiu como yo. Arrivé en o lugar de Borac, y dende astí pillé una pisteta que remataba en o mar y feba buenas farchas. Por o camín, bi heba bell rozal curioso que en o mapa que me dio o sinyor d'a moto apareixeba como terrazas de roz, pero de terrazas en teneba poco. A pisteta me levó t'un lugarichón a piet de placha de pedretas y cantos en un entrant d'o mar en tierra, con dos lavanderas que me recibioron sonredindo y una mica extranyadas de veyer-me por astí. Igual que San José, yera un puesto con paisaches repolius, tranquilo -de no estar por un karaoke que se s'entiba a l'atro costau d'o entrant de mar-, puro y que transmitiba muitas buenas sensacions. Me fació firme goyo, y be d'estar que no nomás a yo, pos bi heba una chiqueta urbanización de tres y quatre casas grants y modernas feitas en estilo filipino que heban de perteneixer a occidentals u mainates que i marcharían buscando tranquilidat. 

Visto iste lugar, pillé as pistas de tierra que yera menester ta arrivar en a placha de Marcilla. Kilometrica, con auguas turquesas, palmeras, plachas coralinas y sin edificar, poca chent bi yéranos. Nomás bells 10 filipinos y una colla de tres mesachas occidentals, biroyas, tot cal decir-lo. Os mardanos filipinos yeran mirando-se-las con disimulo, si bien ista chent ye tan timideta y inocent, que luent de pareixer acosadors feban mesmo gracia. As dos u tres mullers filipinas que bi heba se las miraban con engrucia -ista chent no disimula os rostros. En Marcilla me fiqué en l'augua por primer vegada en o diya y me fació firme honra, pos bai que no heba trusquiu polvo dimpués de tanta moto por pistas de tierra.

De Marcilla pillé a pisteta de tierra que me levaría enta Corón ciudat, puyando un puerto
que ufriba unas anvistas repolidas d'a mar, d'a isola de Corón y os suyos isoletz d'arredol. Aturé bell par de vegadas y a la fin arrivé en a mía zaguera aturada d'a cursa en moto: a placha de Cabo, conoixida en estar a placha más cercana a Corón ciudat. Caleba fer-le una visiteta, pero no yera grant cosa: yera chicota, te feban bosar 50 pesos ta dentrar-ie y l'arena no yera coralina sino parda. Ixo sí, en frent se teneban as anvistas d'a isola de Corón, parando cuenta d'a suya cheografía esparpallant, con monts punchigudos y clamors repolidas que remataban en auguas coralinas turquesas. Me fiqué en l'augua, pos ya que heba bosau l'euret caleba fer-lo, pero yera una mica fresca, asinas que me'n salié ascape y hopé enta Corón ciudat por a mesma pista que comunicaba con as badinas de Maquinit.  

En arrivar en Corón dixé a mochila en l'alberde, y encara con luz solar puyé o Mont Tapyas, un pueyo a'l canto Corón coronau por una letras chigants que deciban 'CORON' y una cruz chigant -cómo no!-, que se'n puya en 721 escalerons y que recomendaban de fer-lo chusto en baixar-se-ne o sol. Yera masiau concurriu t'o mío gusto pero prou que lo puyé y veyé a puesta de sol dende alto: a las faldas o lugar de Corón y en l'horizont o sol s'amagaba dezaga d'a esparpallant isola de Corón mientras que a l'atro costau s'esbruixaba a nueit. Tot y que yera a rebutir, o puesto no feba burro falso, y antimás por dezaga d'o mont s'ufriba una chiqueta cursa circular an que se podeba mirar o centro d'a isola y no i yeran que 5 y 6 personas. Facié una parti y con a poca luz que bi heba s'aprenciaba muito bien as cremas de rastullos, debuixando unas anvistas nocturas curiosas. Disfrutau o mont Tapyas y baldau, cené en un puesto filipino difueras d'a ciudat de Corón -millor pre y millor ambient, con karaoke incluito-, marché ta l'alberde, me facié una ducha que me sentó a gloria y a dormir!

A l'atrol diya me pillé unatra cursa de barco y mar. Yera entre pillar-me una de plachas,
marchando ta tres isoletas con plachas paradisiacas, u fer una d'arrecifes y barcos fundius con nomás una placha. A primera no m'aganaba pos no soi de foter-me horas en plachas, mientras que a segunda tampoco no m'agabana porque heba teniu masiada augua mientras o viache. Pero beluna caleba fer, asinas que me decidié por a d'arrecifes y barcos fundius, dita Reef & Wreecks Tour. La pillé en o mesmo hostalet, me vinioron a buscar en un trycicle ta fer-la y, prou que sí, me facioron asperar quasi una hora antis de no prencipiar-la. I yéranos nomás siet personas, asinas que practicament estió un tour privau. Encara que teneba o diya solitario -como tot o viache a Corón-, no m'agabana de conoixer chent y menos occidentals, a la fin i conoixié a una parella bien maha de Malaga, clamaus Lola y Raúl. Con ells me estié charrando firme mientras a cursa y dimpués mesmo quedemos a cenar en un puestet semifilipino. 

En a cursa, nos levoron t'o Lusong Gutboat, barco chaponés de guerra fundiu mientras a Segunda Guerra Mundial. Me'n capucé ta veyer-lo y buciar en ell, colonizau por algas, corals y peixes repolius. Escena idilica baixo l'augua que me fació firme goyo y fació prencipiar a cursa con buen piet. Dimpués de meya horeta buciando por o barco, nos levoron t'a isola de Pass, chicota con palmeras bien mesas y auguas turquesas repolidas an que bi yeran peixes curiosos y de culors de toda mena. Idilico, y Lola, Raúl y servidor alternemos bellas bieras con bells capuzons en ixe paradiso. Dimpués, pillemos o barco y nos levoron t'o Lusong Coral Garden, agrupación de corals a o canto d'una isoleta que puet-estar que siga a más polida d'ista mena que mai en he vistas: os corals yeran bien vivos y quan o sol les daba, a gama de culors verdas, azulas y naranchas yera esparpallant. Me fiqué en l'augua quasi por obligación pero no m'arrepintié. Y ya ta rematar, nos levoron t'o East Tangat Wreck, unatro barco chaponés fundiu mientras a segunda guerra mundial, iste una mica más fundo que no l'atro pero igualmente buciable a liviano. Con tot y con ixo, no ufriba anvistas tan polidas como lo primero. Ista atra cursa estió muito más tranquila que no a primera, con menos puestos y con muita menos chent,  asinas que la disfruté a o 100% y me pareixió asabelo de recomendable, tot y que no ye a más tipica cursa de mar de Corón. Antiparti con a buena companyia d'os malaguenyos encara millor!

Feita a cursa y arrivaus en Corón ciudat, pillé a moto y me despidié d'a isola en as badinas de Maquinit entre augua calient u mesmo ruxient. Ista vegada no me dio tanto blancazo como feba dos diyas, pero encara asinas lo noté. Cené bien, con os malaguenyos, y me facié bella biera con ells. Dimpués torné a moto y durmié ta pillar l'avión de tornada o martes de maitins y treballar o martis de tardis -encara que a la fin me suspedioron as clases, carambola que agradeixié asabelo! De tot o viache me quedo más que más con a cursa en moto por Busuanga, isola muito visitada en Corón ciudat pero poco en a resta, que encara ufre atractivos, contrastes, chents y paisaches repolius y dignos de conoixer, fuyindo de masificacions. Os atractivos turisticos de Corón son esparpallants en o natural pero masificaus en o social, con masiaus occidentals y beluns d'ells alzando muitas fatezas, o que mesmo cambia o carácter d'as chents de Corón que s'adedican a o turismo. 

16.4.19

Enta Corón (i): un d'ixos paradisos... masificaus


O mes de febrero lo facié a tot estrús porque me s'achuntoron prous cabos de semana luengos, y tres diyas dimpués de tornar de Bangkok, ya yera pillando unatro vuelo t'a Corón, un d'ixos puestos que apareix en toda guida turistica occidental de Filipinas y que encara no heba visitau. No teneba guaires espectativas, pero igual que uno marcha ta París y quasi ye obligau a visitar a Torre Eiffel, pos en Filipinas caleba visitar bella vegada Corón. 

Arrivé con mal piet, con más de tres horas de retraso, parti culpa de yo y parti culpa d'a companyia aerea, Skyjet, que tampoco no querió fer as cosas facils, Pero i arrivé, veyendo dende o ciel muitas fumaradas de quema de restullos y un paisache a metat camín Siargao y facienda latinoamericana d'as que apareixen en Narcos. En l'aeropuerto, miré de logar una moteta, pero no'n teneban, asinas que pillé una furgoneta que me levase enta Corón capital, o puesto más turistico y centro de tot en a isola, tanto de cursas como de ferris. Allí facié o check-in en l'hostalet que m'heba pillau y logué a moto: a Marqueta 4, una scooter Suzuki con pior dirección que no as Honda que heba levau antis pero que tiraba una mica más. Ya de primeras, tanto por pres, parellanos y de cabo quan mesmo más caros que no en Espanya, como por trato humano, correcto pero no tan cercano como en atras partis d'o país, paré cuenta que ixe no heba d'estar o milllor puesto de Filipinas.  

Con a mía nueva companyera de viache, a Marqueta 4, preté a recorrer parti d'a isola de Busuanga ixe mesmo chueus, y con a calor que'n feba, o mío primer destino estioron as cascadas de Concepción, a las que arrivé alto u baixo en una horeta. Unas badinas y guargas polidas, se suposa que as millors d'a isola de Busuanga, pero no contimparables a atras muitas que se troban en a resta d'o país. Ixo sí, i yera solenco y tranquilet, dica que arrivoron dos zagaletas occidentals. Me i estié bell tiempo más con ellas y hopé tornando ta Corón pero fendo aturadas en atros puestos. 

Aturé en o lugar de Bintuan, an que heba leito en bell repui d'o rete que se trobaba un poliu manglar. Me metié con a Marqueta 4 por una pista de tierra que ufriba anvistas repolidas, pero o manglar en sí no lo trobé. Tampoco no bi heba garra anuncio u cartel avisando d'o manglar u ufrindo cursas, por que sospeito que, u bien no se'n i troba u bien ye bien amagau. Asinas que dimpués d'estar-me-ie bella horeta u asinas torné y por a carretera aturé en o Kingfisher Park, chiqueta placheta con un puertet y con unas pasarelas de fusta y bambú que te levaban por dentro d'un manglar. I ufriban kayaks y cursas en barco, asinas que ixe puesto sí que pareixeba estar más o que en primeras me pensaba que se trobaría en Bintuan. Astí me miré a puesta d'o sol, repolida, y china chana torné ta Corón, con paisaches esparpallants y fendo bella aturadeta ta pillar fotos. Encara me pasé por o Mont Avangan, pos en a suya defesa tienen un resort con puestos naturals (badinas, chungas, etc.) que apareixeba recomendau en bell puesto d'o rete: pero no yera tan poliu como deciban y antiparti o resort yera postizo y en decayenza, con muitos d'os suyos "atractivos" (esbarizaculos, badinas artificials...) esboldregaus.  Ya de nueitz, enduré poco y dimpués de cenar, marché baldau t'o leito, pos no heba dormiu que quatre horetas o diya d'antis.

A l'atrol diya, pillé una cursa d'ixas famosas que con un barquichuelo te leva por plachas, isolas, lagos y chunglas propias de Avatar, en a isola dita Corón (pos Corón lugar ye en unatra isola más grant, dita Busuanga). Como bi'n heba varias, me pillé a más cara y que más cosas i ficaba: a Super Ultimate, por 1500 pesos. Nos levoron ta siet puestos esferents, o más representativos de Corón, estando-nos nomás meya hora en cadagún, fueras d'a laguna de Kayangan, an que nos estiemos una hora. Prencipiemos una hora tardi y en a cursa i yéranos 40 personas, masiadas. Tot prencipiaba mal y a chent yera a retrepelo, pero cal decir que as cosas s'enderezoron mientras o diya. A un servidor, o feito d'estar nomás meya hora en os puestos mesmo le feba goyo, porque soi de mover-me y veyer, no d'estar-me horas y horas en nomás una placha. 

O primer que nos levoron a visitar estió precisament o Kayangan Lake, puesto de belunas d'as fotos y paisaches más representativos y polius de Filipinas. Nos dixoron en un puerto con placha de auguas coralinas turquesas y puyemos bells escalerons dica que arrivemos en un mirador an que servidor prou que heba de fer postureo y quitar fotetas. A plego d'o mirador bi heba una curiosa espelunga y a l'atro costau d'os escalerons se trobaba a laguna d'auguas turquesas, con 70% d'augua dulza y 30% d'augua salada, en metat de clamors esparpallants. Repoliu, sin dubda, encara que os centenars de turistas que se i trobaban, rudiosos y totz con o mandau chaleco salvavidas narancha fosforito, le quitaba muito encanto. Antimás a servidor o d'haber de levar chaleco mica prebo le'n feba, pero ye normal que'n manden, pos con a cantidat de turistas que i pasan, prous d'ells ababols, de seguras que bi habría desgracias. 

Vista a laguna de Kayangan, marchemos t'as Twin Lagoons, d'os entrants d'o mar en a isola de Corón (no confundir con Busuanga). O barco dentraba en una d'ellas, y dimpués a nado caleba ir ent'a dentrada de l'atra, una chicota espelunga-sifón sin guaires complicacions fueras d'o trucazo que te podebas fer con a punchiguda roca en o tozuelo. Dentro d'a laguna chicota se yera prou bien y, encara que bi heba muitos turistas, lo menos yeran menos que no en a laguna de Kayangan. Os peixes y as auguas yeran repolidas, y atra vegada encaixaladas en metat de clamors esparpallants. Unatro d'os must de Filipinas.

Vistas istas d'os atraccions, d'as principals d'o diya, marchemos ent'a isola y placha de
Atwayan, chicota pero repolida igualment. Aquí chentemos, pero como no bi heba prou puesto en a isola y no íbanos guaire bien de tiempo ta veyer tot, a la fin chentemos en o barco. A servidor no l'importó, pero sí que dende o prencipio pilló buen puesto ta no quedar-se con fambre, pos ya me conoixco istos tours y muitas vegadas a birolla no plega a totz, menos con cuaranta personas a las que dar a chenta. Aproveité ta fer-me una foto en os "bambús estabilizadors" d'o barco, y malas que lo facié, totz en quereban fer-se, dica que os guidas les dicioron que no yera permitiu porque podeba estar peligroso t'a nau. 

Dimpués de chentar, marchemos enta o Skeleton Wreck, puesto an que se troba un barco carguero chinenco fundiu. Puetz capuzar-te en l'augua, buciar y mesmo tocar-lo, con cudiau de no fer mal a os corals y algas que i son creixius. Corón tien a fama de poder fer snorkel y buceo con corals repolius y tamién entre barcos fundius. Iste primer barco no me convenció de tot, pos no se'n conservaba que a punta d'a nau. Con tot y con ixo, yera poliu y o capuzón feba honra. Dimpués d'isto nos levoron ta Coral Garden con una isoleta con placha repolida a un costau, a de CYC, famosa entre os locals porque ye publica de tot, a onica en a redolada a la que no cal bosar dentrada, por o que antismás os chovens lugarencos bi iban a festechar y fer borinas. Encara que o puesto ya no yera masificau, no me convenció, pos a más grant parti d'os corals yeran muertos y as culors yeran rocosas. Aquí si que o capuzón me fació burro falso.

Visto ixe chardin de corals, nos levoron a l'atro plato d'o fuerte d'o diya, ta yo o millor: o Barracuda Lake. O suyo nombre local ye unatro, que agora no remero, pero se le conoix como Barracuda Lake pos bells buciadors troboron abaixo un esqueleto d'una gran
barracuda. Estió sin dubda a millor experiencia d'a chornada, y nomás por ixo ya fació honra o viache. A que fin? Pos porque o puesto, repoliu como os atros lagos que he dito antis, yera buedo y nomás nuestra colla, y poco dimpués unatra chicota, i yéranos, tot tranquilos disfrutando-ne quasi como en un tour privau. Antiparti, en veyer tan buen panoraba os guidas nos dixoron estar-nos-ie más d'a meya horeta correspondient. De feito, estié o primer en capuzar-se, y mientras bell rato me estié yo solenco en tot o lago. En total, en a chiqueta isola de Corón bi ha 11 lagos, pero en estar sagraus t'os locals y en mirar de conservar-los, t'o turismo no son accesibles que os que he mencionaus en ista cursa. Bien se vale, porque con a cantidat de turistas... 

Visto o lago, nos levaron ya con o sol menazando amagar-se, t'os islotz de Siete Pecados. Siet isoletas con plachetas ya muito cercanas a la costa de Busuanga an que poder veyer tamién corals y peixes repolius y descansar-se entre auguas turquesas. Levábanos tantos capuzons y yéranos tan cansos que quasi denguna d'as cuaranta personas que yéranos en o barco se i ficó. Ixo sí, o barco teneba un teito an que poder puyar-se-ne, estar-se más tranquilo y mesmo blincar ta l'augua. Yo me'n puyé en ixa zaguera aturadeta, ta mirar-me millor o paisache.

Rematemos dimpués a cursa, con a sensación de que mal heba prencipiau pero muito bien heba rematau, en estar-nos solencos en as zagueras cosetas a veyer, bella cosa que agradeixié más que más quan estiemos en Barracuda Lake. Os guidas estioron muito simpaticos y decidioron rematar una hora más tardi o suyo treballo ta compensar o mal empecipie. Pasau o diya en o mar y en a paradisiaca isola de Corón, en tornar, como heba d'estar que no heba teniu prou augua, decidié rematar-lo de nueitz en as badinas termals de Maquinit, no guaire luent de Corón lugar: un conchunto d'una badina grant y tres badinetas chicotas d'augua salada bien calient, tanto que servidor en primeras pensaba que se coceba. As badinas yeran en metat d'un manglar y o puesto yera poliu y bien apanyau, encara que masiau artificial y una dentrada de 200 pesos. Ixo y a cantidat de chent que bi heba le quitaba muito encanto, pero con tot y con ixo, feba honra y yera de dar fer-le una visita (y atra que le'n facié dos nueitz dimpués). Ixo sí, no sé si por a cansera, a esferencias de temperatura u por aliviar zufre, rematé mariau, desganau y pantantón de tot, sensación que remanió dica l'atrol diya, an que nomás puyar-me d'o leito m'estozolé por as escaleras y me facié mal.

Ya m'heban dito que Corón yera masificau y que o trato con a chent s'heba ranciau. Y lo comprebé, mesmo quan i fue en puenda baixa. Os puestos naturals de Corón son esparpallants, d'os millors d'o mundo, pero igual que pasa con El Nido, a masificación ye matando iste paradís. Servidor conoixe y ha escrito sobre atros puestos tamién repolius -talment sin plegar a iste punto- pero sin masificar: sin dubda me quedo con ellos y en parti cruzo os didos ta que no se masifiquen! 

7.4.19

Enta Bangkok (iv): plegando con buena sapia


Os dos zaguers diyas en Bangkok, cuarteno y cinceno, los adediqué a esforigar más en os
costumbres populars y mirar d'entender una mica millor a historia social, polica y relichiosa d'a ciudat y d'o país. Y ta ixo, prencipié por os famosos mercaus flotants, an que as botigas son barcas chicotas posadas en canals, antismás ixamenaus por toda la ciudat y agora nomás en os bicos d'arredol en haber-se escolau o centro u sozterrau buena cosa d'as suyas canals. En heba mirau dos por o rete: Taling Chan y Khlong Lad Mayom. O primer más cerca de Bangkok, o segundo más luent. Ya en l'hostalet me dició l'aima -que cal decir que yera bien amable, veniba d'un lugarichón de Tailandia y en demandar-le por a chent de Bangkok me dició con timidez que no yera tan amable y ubierta como en a suya redolada- que os mercaus yeran luent d'a ciudat y marchar-ie podeba estar envolicau u caro. A moto-grab ye una traza fácil, rapeda y relativament barata de plegar-ie, pero mesmo asinas os pres yeran caretz por a distancia. Asinas que marché ta Taling Chan, o más cercano. 

Malas dentrar-ie en Taling Chan me trobé con un mercau masiau turistico, con una mena de pabellón aprestau en a dentrada y nomás tres u quatre barquichuelas fendo de botiguetas u restaurants. Tot masiau postizo. Con tot y con ixo, ufriban una cursa d'una hora en barco por as canals d'arredol, fendo un aturadeta en un templo buddhista y o bico d'arredol. Me la pillé y estió una grata sorpresa, pos tot y que l'actividat yera turistica, se podeba apreciar una sociedat muito más popular, probablement a que se trobaría antismás en l'actual centro de Bangkok, no tan pobre como a de Manila, pero encara humilde y con chent sonredindo y saludando tot y que pasarían barcos como ixe totz os diyas cada cinco minutos. Sin dubda, recomendable. Tanto que en tornar-ie me quedé con ganas de más y decidié dixar-me os cuartos y pillar unatra moto enta l'atro mercau.

Arrivau en Khlong Lad Mayom, mercau que encara yera más luent pero, contra o mío pronostico, tamién más turistico y más superficial. En feba más goyo o primer. Con tot y con ixo, en iste atro mercau tamién ufriban una curseta d'una hora por as canals d'a redolada, aturando en un templet buddhista (cómo no!) y tamién en un orquidiario. L'ambient por istas canals yera esferent a l'atro: as casas yeran millors, más apanyadas y grans, s'i trobaba menos chent por as canals y, en cheneral, una sociedat más rica. Manimenos, o recorriu tamién ufriba anvistas más agricolas, con asabelo de plantacions d'esferents matas, por o que dende una perspectiva natural y no pas social s'agradeixeba. Asinas, m'heba quedau con ganas de más dimpués de veyer o primer mercau flotant y o segundo, sin estar millor, tampoco no me fació burro falso. Bien contento!

Dimpués de dos horas en barcos, desplazamientos y fer gambadas por os mercaus y os bicos tradicionals, torné t'o centro de Bangkok quan yera atardeixendo. En estar tan luent, decidié buscar un transporte publico y trobé una mena de jeepney tailandés, una mica más grant pero an que igualment feba fuxina, ixolomabas sudors, yeras incomodo y os tuyos libianos s'empliban de contaminación. Yo tan contento, y más quan me salió por 7 bath (y a moto-grab me'n costaba más de 300). En no conoixer o recorriu d'o bicho, aturé a o canto d'o museu forense que heba visitau bell par de diyas antis, y dende astí me pillé una moto-grab más barata t'o mío proximo destino: o mercau de cabo de semana de Chatuchak. 

O mercau de Chatuchak tampoco no ye en o centro de Bangkok, pero encara asinas ye un d'os puestos más visitaus os cabos de semana en a ciudat, más que más por occidentals. Ye una mena de rastro chigant y esparpallant -servidor diría que ye como 6 rastros de Zaragoza chuntos- a plego de bells parques en o norte de Bangkok. Aquí se vendeba toda mena de zarrios y trastos a l'estilo d'o rastro de l'Almozara pero prou que en mayor cantidat: ropas -más que más en moda hippie, colorida y raixosa-, accesorios, animals (cans, mixins, esquirgüelos y tamién tocins u gallos), muebles, electronica, y tamién biheba comida en guariches de carrera, mesmo con bell restaurant u bar una mica más apanyau. En baixar o sol, buena cosa d'os puestos trancaban quedando ubiertos os restaurants y os bars. En beluno s'entrefilaba que ferían buena y tardana borina. Como curiosidat, me trobé con bella colla de hippies occidentals -belunos charrando espanyol y catalán- con sacos granizos y pesaus de ropas que estoi que venderían en os suyos puestetz en rastros occidentals y festivals varios por Europa.

Estió una experiencia grata y, ya de nueitz, pillé o tren en altaria-metro ta pasar a zaguera nueit de Bangkok. Me dio por tornar t'o bico de Khaosan, a primera zona noctura que visité y que me pareixió masiau postiza. Con tot y con ixo, as opcions yeran ixa, marchar ta China Town u ta beluno d'os bicos royos d'a ciudat. A segunda no m'agabana porque ya i yera estau dos vegadas, mientras que os bicos royos me pareixeban masiau tristes. Asinas que no me'n quedaba atra (que yo conoixese). Pero en o camín entre l'aturada d'o metro y a zona de Khaosan, pasé de nueitz a piet por bellas carreras y callizos arredol d'as vías de tren que me facieron asabelo de goyo: se veyeba una sociedat muito esferent, pareixeba estar en eskinitas y cantones de Manila, contrastaba a os atros puestos postizos y o trato yera muito más humano. Y yo astí me sentiba como ixolomando tasca recient tallada a primera hora de maitín -encara en verdat uloraba a mierda. 

Dimpués de cenau por Khaosan marché a fer a mía zaguera nueit en Bagkok. A l'atrol diya, como o mío vuelo saliba de nueitz, aproveité y visité o Museu Nacional de Bangkok, con buenas coleccions de figuras buddhistas. Belunas teneban más de 1300 anyadas d'antigüedat. No ye un must, pero si te vaga, no ye mal pasar-se-ie y veyer tanto as figuras como os propios edificios y conoixer una mica millor a historia de Bangkok y de Tailandia. Y dimpués d'o museu, más por matar o tiempo que no por atra cosa, marché t'o Templo de Marbre u Wat Benchamabophit, templo buddhista una mica luent d'o centro d'a ciudat, contruito en colors blancas y an que se podeba fer una gambada por as callizos y casas d'os monches y mirar-te a suya vida cutiana. En o suyo edificio principal, teneban un buddha decorau y repoliu, y atra vegada, feba a impresión d'estar o buddhismo una relichión muito más bambosa y fachendosa que no'n pareix. Dimpués en l'aeropuerto, gracias a o tipico retraso de dos horas d'AirAsia, me veyé un documental sobre a figura de Siddartha Gautama y o buddhismo, pos en sabeba poco y o viache m'heba dispertau a curiosidat: ye una vergüenya que en denguno d'os colechios an que i estudié no m'amostrasen as caracteristicas basicas d'as relichions d'o mundo y no se centrasen que en a catolica.

Vistos istos d'os zaguers monumentos, y con a impresión d'haber-me puesto levar una buena imachen global d'a ciudat sin dixar-me garra cosa que m'hese aganau de fer, marché china chana ta l'aeropuerto. Por o camín, as partis más populars de Bangkok ufriban estampas curiosas: monches buddhitas posaus en viellas consolas arcade en a gara principal d'a ciudat, ninos chugando a futbol con chambretas d'o Barcelona en as vías d'o tren, lavanderas, vendedors de lotería, vendedors ambulants de biroya y atros productos, etc. Me quedo con a impresión de que Bangkok ye una Manila desenrollada pero postiza, con una luenga esferent que tiene a suya propia grafía y tonalidatz, con chent con un carácter y una cultura muito parellanas -no pas en as zonas postizas-, totz muito relichiosos encara que uns sigan buddhistas y os atros catolicos, con una mobilidat parellana -si bien o metro ye una mica millor en Bangkok y as moto-grabs t'ufriban malos cascos calimeros con o zarre crebau. En resumen, Bangkok ye un espiello realista an que Manila puede mirar-se ta concarar o suyo esdevenidero. A libel personal, fa dos anyadas yera entre treballar en Bangkok u Manila: no fuese estau mica mal en Bangkok, pero me foi firme contento d'haber trigau Manila! 

30.3.19

Enta Bangkok (iii): rematando lo turistico, prencipiando o millor


Tercer diya en Bangkok y dimpués de descansar-me-ie y fer-me un buen desayuno prencipié a chornada por a Casa-Museu de Jim Thompson, un mainate norteamericano que dimpués d'a segunda guerra mundial se trasladó a Bangkok an que fació a suya casa achuntando siet casas tipicas d'esferents rechions tailandesas, ficando-ie chardins con as plantas y flors propias d'o país y arroclando obras d'arte y textos tradicionals tailandeses asabelo de polius.

Iste sinyor s'adedicaba a o comercio d'a seda y, muito aventurero ell, dispareixió en a chungla un diya de 1967 quan yera con bells amigos y nunca no se'n sabió más. O suyo sobrino transformó a suya casa en una casa-museu y a diya de hue ye un d'os principals atractivos turisticos d'a ciudat. Personalment, no teneba guaires espectativas d'ista visita pero le die a oportunidat, y a la fin, a visita guidada me fació firme goyo: t'explican a vida d'o sinyor pero tamién as caracteristicas d'as edificacions tradicionals, as piezas que se i troban y as suyas relacions con as actividatz economicas-historicas tailandesas y a relichión buddhista. Ta istas buenas sensacions talment tamién aduyase que o diya d'antis me quedase con ganas de fer bella cosa asinas en The Grand Palace u en o Buddha Coflau. D'atra man, aquí o numero de turistas yera "l'adecuau". Digamos que ista visita te permite conoixer una historia personal curiosa y caracteristicas d'as culturas tailandesas d'una traza artificial pero no pas postiza. 

Vista a Casa-Museu de Jim Thompson, marché a piet t'o Museu d'o Cuerpo Humano, que no se trobaba guaire luent: una exposición de 15 cuerpos humanos conservaus -diría que curaus d'una traza parellana a la magra serrana- y diseccionaus, an que poder apreciar musclos y l'orgamen. Atra vegada, como en o Museu Forense, s'i achunta o macabro, o morboso y o didactico. Cata si a os asiaticos les fan goyo istas cosas! Pos en Filipinas no se'n quedan curtos con velatorios de semanas en as carreras y atabuls colgants en paretz... Y yo, prou que sí, tiengo prou d'asiatico, asinas que m'i estié un buen rato dica que i arrivó un rolde de ninos que con o suyo mayestro i dentroron fendo una cursa didactica. 

Tras o Museu d'o Cuerpo Humano marché t'o Templo d'a Montanya Dorada u Wat Saket, unatro monasterio budista. Ta ixo, pillé un barco que por nueu bath me levó por canals de Bangkok -no pas por o río- podendo apreciar a vida local d'a ciudat, en un ambient muito más popular que me fació asabelo de goyo. Pillar ixe barco local de canals de Bangkok ye muito millor que no pillar o famoso barco d'o río Chao Phraya y yo me trobaba como en Manila. Una vegada arrivau en o Templo d'a Montanya Dorada, me trobé con un templo buddhista muito menos bamboso que no os d'o diya d'antis, con un chapitel dorau que da motivo a o suyo nombre y que yera alto d'un pueyo rodiau por un parque an que se podeba alufrar toda Bangkok. Anvistas repolidas! Antimás, en uno d'os lumos d'iste pueyo bi heba una espelunga an que heban esculpiu un buddha bien gran y poliu en o parete.

Como iba bien de tiempo, d'o Wat Saket me pillé una moto-grab ta que me levase ent'atro d'os famosos templos buddhistas d'a ciudat: Wat Arun. Iste templo ye famoso porque en estar blanco con azuleixos fa repolidas colors en amaneixer y atardeixer. D'atra man, a suya decoración remeraba lo mudeixar. Bi heba masiaus turistas, pero no pas tantos como o diya d'antis, asinas que lo podié disfrutar más. Antimás o templo yera más chicot que no os que heba vistos antis y ixo tamién s'agradeixeba. En estar en a marguín d'o río, o puesto tamién ufriba una gambada polida. 

Visto iste templet, pillé una moto-grap ent'o Teyatro Reyal de Chalermkrung, an que veyié un espectaclo de marionetas tailandesas. En primeras no dentraba en os míos plans pero o espectaclo veniba incluito en a dentrada a The Grand Palace. Y como a dentrada en sí me pareixió cara (500 bath - 15 euros) y o teyatro yera una buena fita ta descansar-se d'a fuixina en un puesto trancau con aire acondicionau, astí que me'n fue. L'actuación de bella meya horeta, con mosica, vestius y dances tradicionals tailandeses y una trama inspirada en una leyenda budista local, interactuando tamién con o publico, mereixeba a pena. Ixo sí, de marionetas... no'n veyé: yeran nomás actors bien atrapaciaus, fisicament bien achils y cerenyos que de cabo ta quan feban movimientos y poses furas. 

Visto o espectaclo de "marionetas tailandesas", marché china chana ta l'hostalet a piet, arrecorrendo carreras y callizos populars tailandeses, an que podié prener o pulso d'a ciudat y parar cuenta que yera muitismo parellana a Manila en istos puestos: chent fendo vida en a carrera, barbacoas y atros guariches por tot arreu, coladas y ropa ixucando-se, de cabo quan bell karaoke, chent en moto sin casco, chent por a carrera sin chambreta muito más amable y menos falsa, bella rata y bella cucaracha, y tamién bell grafiti asaberlo de pincho, que le daba a l'ambient un toque hipster. Yo ristolero: como digo muito en zagueras, quan soi tres diyas difueras de Manila, la trobo a faltar asabelo. Bangkok tamién ye una ciudat de dos mundos, encara que ta trobar o mundo popular cal rascar una mica más. 

24.3.19

Enta Bangkok (ii): diya de templos y más templos buddhistas


Segundo diya en Bangkok, y encara que heba dormiu muito y bien y m'heba desayunau encara millor, a cansera encara enduraba... y más que en sería en rematar-lo! Dimpués d'alzar en audio bellas notetas d'o diya d'antis ta no ixuplidar-me de detalles a l'hora d'escribir istas dentradas, marché t'un d'os puestos más turisticos de Bangkok y Tailandia: The Gran Palace

The Gran Palace ye un palacio reyal construito quan se fundó Bangkok, en o 1782, y que mientras muitas anyadas estió a residencia reyal. Agora no'n ye, pero encara la fan servir ta bellas ceremonias. Como curiosidat, a familia reyal malaya ha endurau tot iste tiempo sabendo adaptar-se y fer os cambios que yeran menester en os momentos adecuaus ta pribar revolucions furas. Ixe pragmatismo, chunto con un fuerte sentimiento identitario, tamién parixen estar a causa de que iste país nunca no fuese de tot colonizau. Talment a suya filosofía budista les ha feito estar pragmaticos y d'ixa traza, nunca no estar una superpotencia, pero tampoco no estar en o 'furgón de cola'. Con tot y con ixo, ta servidor a monarquía teneba masiada presencia, con retratos, monumentos, carreras y estatuas por tot arreu. 

En reyalidat, The Gran Palace ye un conchunto de palacios superpuestos, pos cada monarca en feba o suyo propio, adhibindo-le os templos y capillas relichiosas asinas como edificios gubernamentals. De totz istos, a capilla d'o buddha esmeralda, con tres estatuas de buddha feitas de raso d'esmeralda y cubiertas con motivos doraus, yera o más recomendau. A visita tamién le fació honra a servidor ta quitar una critica a o buddhismo, bien bamboso y fachendoso tot y que pareix amostrar una imachen esferent cara t'a resta d'o mundo. A la fin, dimpués d'o viache plegué a la conclusión de que buddhismo y cristianismo son muito más parellanos que no'n pareixen. En sí, The Gran Palace pareixe a versión oriental d'un palacio reyal europeu (Versalles, Buckingham, Munich, Peles, Schönbrunn, El Pardo...): un fastioso refleixo d'o ran de vida d'una elite arroclada por chent pobre maneyada por a relichión y/u a nación. D'atra man, o puesto yera masificau de turistas, emplindo-me atra vegada a sensación d'estar en una ciudat masiau postiza. Isto trancó as mías ganas de pillar-me un guida ta que m'explicase una mica millor as partis d'o macropalacio.

Visto iste palacio, con bells museus intresants en o propio conchunto d'edificios, marché t'o Templo d'o Buddha Coflau u Wat Pho, atro d'os grans reclamos turisticos d'a ciudat y d'o país. Por o camín, pasé por a frontera d'o edificio d'o ministerio tailandés d'esfensa, que bien mereix una miradeta por poliu. O famoso buddha ye coflau dentro d'un edifico en metat d'un conchunto templario, refleixando o momento en que buddha aconsigue o nirvana. Tiene midas esparpallants: 15 metros d'altaria por 46 de langaria, tot dorau y con as palmas d'os pietz con motivos buddhistas feitos en perla mai. A resta de templos y o conchunto en sí tampoco no yera humilde, encara que en haber menos turistas se podeba disfrutar más. Servidor aproveitó ta fer fotos d'a suya orella en totz istos puestos, ta dimpués fer a conya en os retes socials: La Oreja de Bangkok. Como curiosidatz, iste conchunto templario tamién data d'a puenda fundacional de Bangkok, tiene o más gran numer d'estatuas de buddha de toda Tailandia, estió emplegau como centro d'amostranza de sabers tradicionals tailandeses y astí se diz que naixió o famoso masache tailandés. 

Vistos os palacios, marché t'o Mercau d'as Flors, conchunto de carreras y mercaus que s'ixamena por tot un bico y que no me pillaba guaire luent. Tot y que ye un puesto recomendau en as guidas turisticas, l'ambient yera más puro. I vendeban más que más flors, pero tamién atros vechetals y atros productos. Aquí me trobé más a gusto, y podié veyer cómo mullers viellas feban autenticas obras d'arte con chicotas flors ditas en anglés everlasting (immortals), pos enduraban mientras quasi 50 semanas sin menester d'augua. Y dimpués d'o mercau d'as flors, me pillé una moto-grab ta que me levase t'a facultat de medicina d'una d'as universidatz d'a capital. A qué fin? Pos porque bi tienen un museu forense con toque macabro, an que t'amuestran momias -entre ellas a d'un famoso asasino en serie y violador-, crapacins y atros uesos con sinyals violentos como foraus de bala, y una buena colección de calois humanos en formol, bien desenrollaus pero con malformacions d'o más curiosas, fastiosas y morbosas. No s'i podeban fer fotos, asinas que no'n i puyaré. 

Vistos os calois y os cadabres, pillé unatra moto-grab ta que me levase t'uno d'os reclamos turisticos d'e Bangkok: Erawan Schrine, un monumento buddhista no guaire gran en a cantonada más comercial y interpresarial de Bangkok. Como yera de suposar, o puesto yera a rebutir de turistas, pero no pocos creyents locals tamién bi yeran ufrindo incienso, augua, birolla y flors a o monumento. Tamién bi heba bella colla de bailarinas tailandesas. Y ye que, en a tradición buddhista d'o país, quan se construye en una era, cal adedicar un templet y dixar-ie ofrendas a os espritos que yeran enantis en ixe puesto, a fin que no se carranyen y portien a mala suerte. Sobre o tema d'a 'suerte', ye curiosa a popularidat que teneba a lotería, que vendedors de carrera ufriban de contino más que más t'a propia población local. A plego d'o Erawan Schrine se trobaba uno d'os principals -y muitos- centros comercials d'a ciudat, o Siam Paragon, famoso porque aloixa l'acuario de Bangkok. Dentré en o centro comercial y aproveité o suyo escusau y o suyo aire acondicionau ta descansar-me una mica d'a fuxina, pero no dentré en l'acuario pos yera asabelo de caro y en Manila bi'n ha un asabelo de bueno y grant -y en Zaragoza unatro. 

En salir-ne, facié unatra gambada por Patpong Night Market, bico royo por o que pasé o diya d'antis encara de diyas. Como ista vegada yera de nueitz, podié parar cuenta de l'ambient. Cal decir que iste puesto ufriba atras opcions que no nomás la sexual-alcoholica, con mercaus que no yeran mal pero con productos mica esferents a los que se pueden trobar en Manila. Dimpués d'una chicota gambada, pillé una moto-grab ent'o Bico Chinenco de Bangkok, muito turistico en a suya avenida principal Yaowarat, pero con asabelo de callizos arredol an que, si no te fa cerina de ficar-te-ie, trobabas ambients socials repolius. En iste puesto cené tocín agridulce en un puesto an que nunca no tornaré: tocín agridulce ye agrio y dulce, no pas agrio-dulce-picante. Si antimás l'i metes bien de pinya por totz os costaus, t'has ganau o mío odio.

Baldau dimpués de tanta gambada, pero con a impresión d'haber naixiu de Bangkok d'o bien que me moveba por una ciudat con toque a Manila, pillé una moto-grab que me levó dreito ent'a ducha y o leito, a dormir bien ta concarar unatra chornada maratoniana a l'atrol diya!

17.3.19

Enta Bangkok (i): una Manila... ¿postiza u desenrollada?


Dos diyas sin clase por unas chornadas en a Universidat... Ocasión ideyal ta pillar-me un vuelo de zaguera hora enta Bangkok, una d'ixas ciudatz que m'aganaban, y foter-me astí cinco diyas con a intención de pillar-le o punto. En arrivar ta l'aeropuerto Don Mueang a ixo d'as nueu d'o maitín y practicament si haber dormiu, pillé o tren t'o centro de Bangkok por nomás 5 bath. Ya de primeras paré cuenta que os transportes populars d'a población tailandesa son asabelo de baratos y d'incomodos, igual que ocurre en Manila. 

Como encara yera luego ta marchar ta l'hostal, decidié pillar o famoso tren en altaria -que cal decir que tampoco no ye tan esparpallant como sinyalan bellas guidas-, fer gambadas y veyer beluna d'as fitas que heba sinyalau en o mío GoogleMaps, tot dimpués de pillar-me una SIM de turista con datos ilimitaus mientras una semana a buen pre. Prencipié o mío camín por o parque Lumpini, no guaire gran pero con camins ta correr y marchar con a bici, arbols, entivetz, bells edificios tradicionals tailandeses y monumentos budistas, asinas como chardinetz con orquideas y atras plantas tropicals. Y no tardé en confirmar una d'as mías primers impresions: feba una calor como en Manila de veranos. Cata si en Manila agora en fa bueno y chusto he d'eslampar ta un puesto mesmo más caluroso! Facie la d'aquell y tiré de chapero, sucos y augua.

Dimpués de fer una gambada por iste parque, que remeraba una mica a o Parque Gran de Zaragoza en filosofía, marché ta Patpong, un mercau nocturno de Bangkog an que s'alternal locals de borina, mercaus de carrera y a tan famosa prostitución tailandesa. Como yera de diyas, no s'apreciaba guaire tot isto, pero malas que te metebas por bell callizo a esforigar ascape veniba belún ta ufrir-te os servicios d'as mesachas. Facié una chicota gambada ta fer tiempo y marchar ta l'espectaclo d'as serpients y d'as gripias en o Queen Saovabha Memorial Institute a las 2:30pm. En sí, o puesto ye o centro de venenos y curas de Tailandia, y heban reservau un espacio como museu con una exhibición diyaria. Encara que istos espectaclos talment sigan masiau vistos, en iste t'amostraban cómo actúan os bichos d'una forma muito didactica, de vez que t'endicaban os venenos que levan cadagún y os suyos efectos. O museu, con una parte externa y unatra interna, complementaba muito bien ista recomendable visita. 

Visto o espectaclo d'as serpients, m'hidraté bien y chenté, que ya pertocaba. Y d'astí, hopé ta l'hostal a fer o check-in. L'hostalet estió una grata sorpresa, pos yera a un pre de 6 euros/nueit con buen desayuno incluito, y yera escoscau. Antiparti, en a cambra común as literas teneban curtineta y cadaguna a suya propia luz y os suyos propios enchufes, por o que a comodidat yera maxima, diría que mesmo millor que no en bells hoteletz con cambra individual en os que soi estau. M'i descansé y dimpués marché t'o centro de Bangkok, a mirar-me a suya vida noctura.

Ta ixo, pillé o barco por o río Chao Phraya en a gara de Sathorn ta que me deixase en a gara de Phra Arthit, arrecorrendo asinas toda la marguin d'o centro d'a ciudat. En o camín ent'a gara pasé por o famoso rascacielos pantasma de Sathorn, pero lo han trancau a la visitas. Se puet pillar un barco turistico u bien o barco que emplegan os locals, estando o primer diez vegadas más caro que no lo segundo, tot por una experiencia menos autentica. No lo dubdé y a mía pocha tampoco, pillé o local, encara que curiosament yera más pleno de turistas que no de locals. Y d'astí, ya de nueitz, marché a piet ent'a zona de Khaosan, redolada noctura asabelo de turistica pero sin guaire prostitución. Yera más que más una mena de paseyo maritimo d'a costa mediterránea pero sin mar y en as suyas carreras y callizos bells restaurants con vilas alternaban pubs y atros puestos de borina, con negocios de beliquetz y guariches de venda ambulant. Tamién aquí se vendeba os famosos insectos fritos -cucos, cucarachas, pero tamién arraclans y arainas- que, he de decir, no veyé en dengún atro puesto d'os "puros tailandeses" que arrecorrié os atros diyas. Sincerament, iste puesto en primeras no me fació mica goyo por o exceso de postureo turista. 

Cenau pasta tailandesa en un puesto de carrera de Kahosan aproveitando que no feba tanta calor de nueitz, marché t'atras d'as zonas nocturnas marcadas en a ciudat: Nana - SoiCowboy. Cómo? Pos aquí una d'as amables sorpresas de Bangkok: en moto. Y ye que l'aplicación de Grab -o Uber asiatico con un modelo de negocio menos polemico- t'ufre poder mover-te en moto-taxi, ideyal t'un viachero solitario que presupuesto limitau a qui antimás le fa goyo d'aproveitar os desplazamientos ta descubrir os puestos. Cal decir que por as trazas de movilidat y por atras cosas en Bangkok no me trobaba en un puesto realment esferent a Manila: as conductas, normas y codigos yeran prou parellanas, si bien en Bangkok más postizas como conseqüencia d'un desenrollo que encara no ye plegau ta Manila. 

En Nana - SoiCowboy me trobé bars de borina y mastos chovens y viellos occidentals y chaponeses mirando d'apercazar bella mesacha tailandesa con cuerpo infantil que s'exhibiba en microbikini. Tamién diría que quasi bi heba tantos ladyboys como zagalas. Me sorprendió que no yera difícil de trobar familias occidentals con ninos cenando u fendo-se bella copa en metat d'ixe ambient. Sin querer fer chuicios morals, sí que diré que l'ambient en istas redoladas yera asabelo de postizo. No enduré guaire, por a cansera y porque os ambients occidentals cada vegada me trucan menos, y pillé una moto-grab que me deixaría en l'hostalet, an que dormié asabelo d'horas dimpués de no haber dormiu o diya d'antis y de foter-me buena paliza en iste primer diya en Bangkok.

A mía primera impresión de Bangkok estió que ye una Manila postiza. Encara bi ha dos mundos, ricos y pobres, con esferents culturas y codigos. S'apreciaba una mica de desorden en a sociedat pero tamién amabilidat. Con tot y con ixo, heban desenrollau más grants avenidas que no en Manila y o trafico, estando encara malo, no'n yera tanto como en Filipinas. No bi heba tanta pobreza como en Manila y encara se'n conservaba sinyas d'identidat como as barbacoas y guariches de carrera, pero no pas tantos. Karaokes se'n veyeba, pero no pas guaires, y o baloncesto de carrera quasi no lo trobé. A chent siempre sonrediba, encara que no sé si ixas sonrisas yeran siempre sinceras. De cabo quan os locals miraban d'escular-te y de cabo quan mesmo se carranyaban. Yera como si Bangkok hese estau Manila fa 20 y 30 anyadas, pero dimpués de "progresar" heba cambiau, con cosas positivas y negativas, pero encara conservando una sapia especial que con nomás rascar una mica y salindo-se-ne d'os circuitos turisticos s'i podeba trobar. A resta de diyas me confirmó tot isto!