29.8.21

Enta Salvador de Bahía (iii): dentre Cuba, Nigeria y Valencia


Copón bendito. He esborrau sin querer o borrador d'ista dentrada, que tant bien m'heba quedau. Pos a fer la d'aquell y a tornar-la a escribir, encara que segundas partis nunca no fuoron tant buenas como primeras. Nunca no m'ha pasau isto, pero estoi que bella vegada ha d'estar a primera. Deciba que china chana voi pillando-le a rutina a Salvador, que sin estar precisament grant, tien un encanto, encanto que le da más que más a suya chent, y a suya cultura y historia sincreticas. Y con a tranquilidat y calma, as que dan a experiencia y a moderación de l'esmo propia d'a edat, he visitau belunas d'as chisletas que Salvador ufre y que he iu apuntando. Porque tranquilidat y calma fan aposentar millor os alacetz de tot... pero no significan aturar. Ixo nunca!

A primera d'istas chislas ye o Elevador Lacerda, que con 72 metros d'altaria, en 30 segundos permite salvar as a costeras favelosas que deseparan o centro historico d'o Pelourinho d'a parti costera. Feito mientras a fin d'o sieglo XIX y reformau mientras o XX, ye una fita turistica d'a ciudat, presidida alto por a Praça Tomé de Souza, a la vegada escoltada por edificios historicos que ahuespedan institucions publicas y museus, dentre ells o famoso Palacio do Rio Branco. Con tot y con ixo, d'a plaza o que de verdat destaca ye o lenau que permite quitar as millors envistas da badia de Todos los Santos. Sobre o puyador en sí, no tien mica d'especial pero sí que ye practico ta comunicar un bico que pocos servicios ufre: nomás un supermercau chicot y caro, sin bancos, ni lavanderías, ni bars populars, ni cosa, fueras de restaurants pixautos y botigas de souvenirs, tot en un ambient hipster postureta. Servidor s'ha convertiu en una d'as 28.000 personas que a diario lo prenen ta fer vida cutiana, pos o suyo pre ye nomás de 15 centimos de real (bells 2 centimos d'euro), encara que por as vibracions que'n fa, quasi habrían de dar diners por prener-lo!

Ya abaixo, visité as principals fitas d'a parti costera: o Mercado Modelo y o Terminal  Turístico Náutico. O primer, ye un edificio neoclasico de prencipios d'o sieglo XX que agora ahuespeda botigas de beliquetz a ripas, y que probablement siga o millor puesto ta mercar souvenirs. O segundo, a man, ye a siede d'an que salen os barcos que comunican Salvador con as isoletas paradisiacas d'o suyo arredol, y que prou que visitaré, encara que si ye con companyia millor! As avenidas y carreras d'arredol ufren un ambient más puro brasilenyo, con favelas en a propia costera, y sobre tot, con edificios d'o sieglo XIX y XX en runias, enronados por a molsa u con paretz que pierden as colors a troces, dando-le ixe toque habanero dica o punto que un no sabe si ye millor restaurar y atrapaciar as fronteras, u dixar-las como están. Dentro d'ista estetica, sobresale a Basílica da Nossa Senhora da Conceiçao da Praia, feita mientras os sieglos XVIII y XIX sobre construccions previas, con una atractiva frontera y rodiada en o pueyo de dezaga por edificios de meyana altaria d'o sieglo XX pero ya enruniaus que pareixe que se l'haigan de minchar!

Atro diya fue t'o Forte de São Antonio, o zaguer d'os fuertes costeros que me quedaba por visitar en Barra, y que sobresale por o suyo faro, o segundo más antigo d'o Brasil, datau d'o 1698. Con una dentradeta una mica cara en contimparación con os atros monumentos d'a ciudat (20 reais, un poquet más de 3 euros), o fuerte ahuespeda bell par d'exposicions sobre a naturaleza y a historia maritimas d'o Brasil, y a la fin remata en un plano con un restaurantet y o propio faro, que tamién se puet puyar, y asinas alufrar belunas d'as millors envistas d'a ciudat. Recomendable, sin dubda! Ixe mesmo diya, arrecorrendo as plachas d'a Barra y de Ondina, disfruté d'o millor orache posible, d'o buen ambient brasinelyo y d'as envistas de cheneticas privilechiadas, dica plegar en Rio Vermelho. Por o camín, bi heba muitas muestras d'a firme presencia espanyola (más que más gallega) en a ciudat: o Clube Espanhol, l'Hospital Espanhol y l'asociación Caballeros de Santiago en yeran belunas. Y asinas, china chana, plegué ent'a Casa do Rio Vermelho, a onica fita turisticas sinyalada en a zona que no fuese placha: se trataba d'a casa d'os escritors Jorge Amado y Zélia Gattai, polida, con trastes y ropas d'a suya vida, y con exposicions d'a suya uebra, pero sobre tot, con un chardín y un patio polius an que retantir baixo o firme sol dimpués d'a cansera d'o maitín!

Atra d'as cosas que veyé y que me fació firme goyo fue o Dique Tororó, un entivo rodiau por un paseu-parque tranquilo an que esportistas, amigos, parelletas y familias feban gambadas. Dos carreteras principals escoltan o parque y a lacuniella, y quan pasas con l'auto y con o bus, o dique y o suyo arredol retratan envistas imposants. O parque teneba bell chimnasio a l'aire libre que servidor emplegó (pos os anyos pasan y cal cudiar-se-ne!). Dentro d'o galacho y en o paseu, as estatuas d'as divinidatz orixás remeraban a firme presencia d'o candomblé, relichión que o suyo orichen ye a relichión iorubá de Nigeria, Togo y Benim. Por un costau, o paisache yera presidiu por o estadio Fonte Nova, an que as collas de fútbol locals, Bahia y Vitória, chugan, y que tamién ha ahuespedau importants fitas esportivas internacionals. Pero sin dubda, o más intresant d'o entivo yeran as favelas que le rodiaban, a piet de carretera y que pareixeban que s'hesen de minchar l'augua!

Y ta rematar istas chisletas, charraré de Boa Viagem, parti costera ent'o norte d'a ciudat, mullada por as auguas d'a badía de Todos los Santos. Con un placha local tranquileta pero con ambient, que pareixeba quitada de Filipinas por os callizos y as construccions a meyo fer d'o suyo arredol asinas como l'ausencia total de foranos y por o loquear d'as gallinas y o quiricar d'os gallos, yera idilica de tot. Y de fundo, presidida por a Igreja y por o Forte de Monte Serrat (curioso toponimo catalán derivau d'a devoción d'o particlar que en o sieglo XVI donó o terreno), an que se tienen sobrebuenas envistas de l'atardixer d'a badía, y que por desgracia yeran trancaus. Por desgracia, u por fortuna, pos quasi m'estimaba más de disfrutar d'o pueyo en sí, de l'arredol d'as construccions, que d'o suyo interior! Chenté por astí, en l'onico restaurant estiloso d'a redolada pero masiau caro... u no pas tanto, porque chenté ta dos personas, y pillé enerchías t'a clase de baile que teneba horas dimpués. En os arredols d'o fuerte y d'a ilesia, un chicot faro, ninos chugardiando, parelletas y pescadors pasaban as horas; por tierra, me trobé con gosaralla de gallinas y crabas, farsida de moscas y que pudiba, probablement repuis de bell ritual candomblé feito a nueit d'antis.

Caminar por Salvador remera a caminar por La Habana. Y ixo que quan estié en a capital cubana yera masiau chicot, pero os paralelismos son evidents. Por retes socials ixo me diz a chent de contino. Y ye que o sincretismo europeu, americano y africano, derivau d'a fosca historia d'a esclavitut colonial, han dau dos resultaus paralelos. Edificios colonials y art decó en erotica decayencia, chunto con os feitos relichiosos aduyan a ista impresión. Y si un se fica en as partis más locals, remera a Manila. Tamién, por tamanyo y contimparación personal, a bell amigo le deciba que Salvador ye a Rio o que Valencia a Barcelona. Por ixo o títol d'ista repetida dentrada: dentre Cuba, Nigeria y Valencia, pero sobre tot, Salvador.

22.8.21

Enta Salvador de Bahia (ii): o prencipio d'una polida amistat


Segundo diya de cursa por Salvador y segundo post. Tanto post significa dos cosas: que soi conoixendo a ciudat, alticamau y emocionau por o que soi veyendo, y que Salvador me ye metendo ristolero y feliz. Y ixo que iste segundo diya lo prencipié tardi, que yera galbanot. Aduya tamién a tant buen esprito a segunda cita en tres diyas, sin tanto animo de ligotiar, sino más bien de conoixer chent y a cultura local, pero perén ubierto a tot, ya que puedo.

O maitín, ya tardi, lo prencipié por a ilesia de São Francisco, a man de casa, en o bico historico d'o Pelourinho, mencionada en documentals y webs, y que ye una d'as ditas Siet Maravillas d'Orichen Portugués en o Mundo. Barroco d'o sieglo XVIII, os convento e ilesia orichinals d'os sieglos XVI y XVII estioron espaldaus mientras as enrestidas holandesas. Destacan en o monumento actual a decoración dorada an que se diz que emplegoron muito oro y as milentas de ceramicas traitas dende Portugal que adornan tot o claustro -que por desgracia yera trancau por restauración- y a propia ilesia. Dentre a misa sincretica o diya d'antis en a ilesia d'a Nossa Senhora do Rosário dos Pretos y a visiteta agora a ista alfaya colonial, digamos que o cupo monumental relichioso lo he empliu por bells diyas.

Ya de tardis, y a ritmo calmo pos o mío cuerpo yera cansadet, quedé con Luana, una mesacha con a que fablé por Tinder, aficionada a la fotografía, y que conoixeba muito bien os monumentos, artistas y a cultura popular d'a ciudat. Quedemos en a placha d'o bico d'a Barra, presidida por os fuertes de São Diogo, Santa Maria y São Antonio, iste zaguero con un faro esparpallant. Servidor fació asabelo de tardi... parti por a mía galbana, parti por o mal que va o Uber en o bico historico de callizos adoquinaus muitas vegadas trancaus u en uebras. Facié la d'aquell y a la fin plegué en Santa Maria, sincusando-me con a pobre mesacha. Cata que ixe diya a dentrada yera de baldes y dentremos ta São Diogo y Santa Maria, chunto con dos fotografos conoixius d'a mesacha que dimpués en hoporon. En verdat, os dos fuertes yeran chicotz, pero se agradeixe, asinas a visita no se fan tant pesada. En o de Santa Maria, bi heba una chicota exposición de fotografía personalista, mientras que en São Diogo heban atrapaciau una exposición interactiva y permanent sobre Carybé, un artista d'o sieglo XX, archentino afincau en Salvador. Os dos espacios, en puestos privilechiaus d'a ciudat, los han aproveitaus perfectament con cosetas intresants pero sin aturullar a o visitant.

D'astí, y despendindo-nos d'os amigos de Luana, faciemos una gambadeta por a placha de Barra dica plegar en São Antonio y o suyo faro, encara que no i dentremos en fer una mica tardi ya. Nos estimemos más de marchar t'o bico costero de Rio Vermelho ta fer una bieras y cenar acarajé, a comida popular bahiana. Por fotos y descripcions, lo entrefilaba como una arepa. Manimenos, a masa yera feita de farina de fabas y gambas, dos cosas a las que tiengo lichera alerchia. Encara asinas, tenté y tasté, pero no podié rematar-lo porque veyeba que me podeba fer mal. A cambio, m'hidraté con biera. En a cena, ya veyébanos que Luana y yo feríamos muita pacha, pero nomás como amigos, y en un momento ella convidó a atra parella a cenar con nusatros. Tot un encierto, tanto por a situación como por o mahos que en yeran. Antimás, mientras a cena, os amigos tricolotioron porque pareixe estar que s'heban meso os cuernos mutuament... Estió divertido, muito divertido!

Tricolotiando, os amigos se despidioron, y Luana y yo faciemos una zaguera gambada por o antigo puerto de Rio Vermelho, con restaurants y terracetas a un costau, y o puerto tradicional, encara en activo, a l'atro costau. En o puerto, bi heba una capilleta que me pensaba que yera adedicada a bella virchen, pero que Luana m'explicó que yera ta Iemanjá, a orixá d'a mar y d'os pescadors -os orixás son as divinidades d'a relichión iorubá, orichinaria de Nigeria, Benim y Togo, y que trescruzó o Atlantico por a esclavitut d'o colonialismo europeu, con firme presencia en Salvador y en Cuba. Ya sabetz a mía pasión por istas cosas... Tradición encara viva, traslación de l'orichen a milentas de kilometros, custions historicas, politicas y socials, y contraposición con ocio contemporanio en nomás 20 metros.

Segundo diya pleno en Salvador y cada vegada más contento. Encara no sé si a ciudat ye d'o mío tamanyo, pos Rio ye más grant y estoi que ufre muito más t'un culo inquieto como yo. Veyeremos. Pero as repolidas plachas d'a barra, l'ambient, a tradición, a cultura, a historia... tot pinta muito bien. He de fer casamuda en un mes, ixo sí, y marcharé t'ista parti costera, más pura y entretenida de vegada, y con academias de salsa y bachata. Aduya muito a istas buenas sensacions o feito de conoixer chent facilment, siempre abierta y de traza sana. Porque una cita Tinder no tien por qué estar ligoteu y prou, sino más bien intresar-se por l'atro, a suya cultura y vida, y si surte bella cosa más pasional pos entabant, y sino pos s'estableix una relación sana d'amistat y s'enampla o circlo. Ya podría aprender l'occident estresau d'istos relacionamientos socials, ya!

14.8.21

Enta Salvador de Bahia: Brasil, Brasil...


Dos meses. Ixe ye o que enduré en Zaragoza iste verano. Y cada vegada que voi ye pior. Cada vegada más envidia, más chent dolenta, y racismo. Yo dixo d'estar yo: a ciudat aconsigue quitar a pior parti de yo, tot y que iba con buen esprito y mesmo con ganas de tentar estabilizar-me astí. Pero envidia y racismo me'n trobé: envidia d'ixa que se quita a escuchetes por dezaga y racismo d'ixe que no ye explicito, sino que s'alazeta en topicos y estereotipos "inocents", pero que plegan en o más fundo d'a vida cutiana. Ista vegada a mai, que tot y que leva más d'a metat d'a suya vida en Zaragoza y que ya no troba radices en una Venezuela que deixó pero que ya no existe, encara no ye aceptada como zaragozana. Lo menos dentre a familia paterna, os envidiosos Joven: sí que en ye triste, sí. Y en atras dembas, tamién m'han afectau a yo: ixas delera de ficar a la chent en roles y estereotipos, que de gracieta bien, pero que quan aturan as aspiracions pos fan mal. Y ye que ya sabetz que soi una persona movida, con inquietutz, con ganas d'amillorar-se y de fer cosas... Y ixo en a boinarosca zaragozana mal se leva. Pos ixo, sirva iste primer parrafo d'ista dentrada d'o mío blog personal, o mío diario, ta decir que Zaragoza ye una mierda y que no pienso tornar mas que o minimo tiempo menester ta chestions concretas.

Y asinas, y con toda a movida coronavirica encara sin resolver, me planté en un país an que me trobé asabelo de bien por bells meses: Brasil. Y como ya sabetz que, de no estar que me
ligue bella cosa firme, soi de conoixer y bochar-me-ne, a la fin me planté en Salvador de Bahía: a primera capital d'a colonia portuguesa, con un casco historico habanero repoliu, placha, sincretismo africano, paralelismos cubanos y un videoclip d'a mía cantante favorita d'agora, a portuguesa Anitta, que me fació asabelo de goyo. Muito charraban en Rio d'ista ciudat! Asinas, fa tres diyas, aquí me planté, en un apartamento individual en o centro historico, con repolidas anvistas y vida comoda-bohemia mientras treballo online. Y encara que quan plego t'un puesto soi baldau y as mías primeras impresions gosan d'estar una mica negativas, aquí, dentre as ganas de fuyir de Zaragoza y a propia ciudat en sí, me ye pasando o contrario.

Vivo en a Ladeira do Carmo, que si tos ne miratz un poco en o GoogleMaps, ye o centro d'o
centro historico dito Pelourinho, an que mesmo Michael Jackson fació o video clip d'o suyo famoso They Don't Care About Us. Viellas casas colonials coloridas, belunas restauradas y atras no, antigas ilesias, ambient bohemio, y turismo. Buenas fotos t'o Instagram, pureza denguna, y comodidatz, menos d'as que se'n esperan: restaurants estilosos pero caros t'o pre cheneral brasilenyo, y deguna lavandería arredol. Supermercaus... No bi'n ha que un, chicot y caro. Buen bico empedregau t'o postureu, mal ta vivir. Ta un mes estoi que me ferá honra, pero no más. En a mía primera gambada ascape baixé t'o Centro, un bico cercano y muito más popular, tanto en pres como en vida. Por o camín, bells lenaus, o famoso puyador de Lacerda, replacetas con estatuas d'as personalidatz d'a ciudat, y referencias a o famoso carnaval de Salvador y a o herencio nicheriano se troban por tot arreu.

En o Centro, disfruté d'os primers sucos y d'as primeras coxinhas -croquetas brasilenyas-, ya a pre común brasilenyo, de mercaus populars, y tamién podié veyer a chigant coda que a
chent feba ta vacunar-se en un centro de salut: estampas comuns en tot o mundo. En resumen, disfruté d'un ambient verdaderament local, d'ixe que me fa goyo. Y d'astí, pasando por bella replaceta pincha y carreras más d'as clases altas, plegué en o famoso bico de Barra, que toda a chent con a que he charrau por agora m'ha recomendau ta vivir. Sin perder o esprito brasileiro, o bico ye presidiu por un paseyo maritimo pinchismo, plachas que alternan areneras y caletas siempre emplidas por cheneticas esparpallants, y tot presidiu por quatro pueyos costers: o Forte de São Diogo, o Forte de Santa Maria, o Faro-Forte de San Antonio da Barra y o Morro do Cristo. En visité iste zaguero, mientras que os dos primers me los deixé ta unatro diya con más enerchía. Chenté por astí, a buena calidat y buen pre, tot y que yera costero! Y me quedé con a impresión de que, efectivament, ixe bico yera o buen puesto ta vivir: relaixau, local y comodo.

En tornar, a ixo d'as seis me vagó de asistir a una misa por o rito bahiano, que mestiza o rito tradicional catolico con cantas y ritmos afrobrasilenyos, en a Igreja Nossa Senhora do Carmo, a man de casa. Más divertida que no una misa tradicional, pero sin plegar a una misa góspel. En rematar, dimpués d'una hora, encara me facié una chicota gambada por o bohemio bico y torné ta casa, tot esquinazau. Buen primer diya, sin dubda, y muitas cosetas intresants en o cuaderno ta veyer y fer.

Salvador de Bahia m'ha permitiu respirar en tres diyas o que no he puesto respirar en Zaragoza por dos meses. Gracias, sin dubda. Con tot y con ixo, no ye Rio: no pareixe tener ni a suya vida, ni a suya naturaleza, pero sí una historia y una cultura marcaus por o sincretismo de tres continents. Ye más chicota, con un centro historico más intresant pero masiau postureta, y con una zona de placha muito intresant ta fer vida si a la fin foi niedo en a ciudat. Bi ha más pobreza que no en Rio, sin estar o problema que o turista ababol y ploramicas gosa d'ixamenar, y tamién más pureza social si s'esforiga una mica. O prencipio no fa malas farchas: veyeremos si ye prou ta yo, u a la fin amenisto bella cosa más grant que no istos tres millons de personas.

2.6.21

Despedindo Rio (por agora): os mirantes de Sacopã-Urubu y o Ilha Fiscal


Por motivos personals y laborals os míos diyas en Rio son plegando t'a suya fin (por agora), y prou que soi aproveitando a veyer ixas zagueras chilas d'a ciudat que quedan en o tintero. De feito, ye probable que ista siga a zaguera entrada que faiga d'a ciudat.

A primera d'istas chislas ye a curseta t'os mirantes de Sacopã y Urubu, en o Parque Natural Municipal da Catacumba, a man d'a famosa Lagoa Rodrigo de de Freitas, una laguna en bell meyo d'o sur de Rio, zona pudient y a rebutir de chent occidental. A curseta s'anunciaba como toba, y ixo yera o que amenistaba, pos a nueit d'antis heba estau zorrupando dica as tantas con a vecina, y a resaca yera patent. Ixe parque natural ye ficau en o Morro dos Cabritos, un d'os muitos pueyos que tien a ciudat, zona de favelas y pastors reconvertida en a selva actual a decada d'os sesenta d'o sieglo pasau. Y por fortuna, o internete no s'entivocó y a cursa yera tobeta, con bells escalerons y bella puyadeta que luent de fer-me ixafegar m'aduyó a pasar a resaca, y ixo que ya comenzaba o diya canso de tanto echercicio a nueit d'antis, tot y que heba chentau una miqueta.

A cursa escomencipiaba en un parque ta ninos que en pocos metros deixaba paso a una exposición d'estatuas en praus, parellana a o estilo d'o Chillida Leku u d'a exposición que se troba en Echo. Poco dimpués, prencipiaban os escalerons y costeras que en bells 20 u 30 minutos me dixoron en o mirador de Sacopã, ficau en o alto d'una piedra, y a tasament tres minutos, l'atro lenau de Urubu, iste más artificial y con una lasca an que a chent feba escalada y podeba pagar ta fer-se fotos posturetas. Yo me'n facié en o primer mirador, sin pagar, que teneba o diya preto. Tot o camín rodiau de selva humeda brasileira, bell monicaco y familias con monicacos humanos. A cursa familiar se complementaba con tirolinas, un rocodromo y un brendero.

Servidor remató o diya caminando por a marguin da Lagoa Rodrigo de Freitas, an que asabelo de chent yera celebrando aniversarios, fendo lifaras y muito esporte. L'orache aduyaba. Plegué en a famosa placha d'Ipanema, a rebutir de garotas y garotos, pero ya no me'n quedaban enerchías ta parar cuenta d'ixas cosas, y d'astí, con bella retantida por metat, pillé o metro ta endrezar-me ta casa y descansar-me.

Atro diya fue t'a Ilha Fiscal, una isoleta a pocos metros d'o puerto domestico de Rio y que fa parti d'una instalación militar que a suya grant parti se troba en a cercana Ilha das Cobras. No pareixe guaire intresant en primeras, pero quan uno pilla os ferris locals dende Rio ta Paquetá y ta Niteroi, en pasa cerca y veye un curioset palacio neogotico que agana de veyer. Quan uno rechira a suya historia, resulta que astí o emperador brasileiro Pedro II, d'a dinastía portuguesa Branganza, que ya no reinaba en Portugal, celebró o suyo zaguer baile, una semana antis d'a proclamación d'a república brasilenya, o 15 de noviembre de 1889.

I fue reservando a cursa en cabo de semana, onica traza d'ir-ie, pos ye propiedat militar. Por menos de seis euros, un barco d'epoca te leva t'a isoleta y astí una guida explica tanto l'arquitectura como o contexto historico d'o palacio y as suyas cambras. O que más truca o ficacio ye o esmero en o pulir d'a piedra granitica de tot o palacio: os artesanos, de zaborrers, no'n teneban mica! Tamién un sulero feito con 14 fustas diferents d'arbres d'o brasil, cadaguna con esferent tonalidat, y fendo dibuixos cheometricos curiosos y treballaus. 

A velleta guida, tot y que charraba castellano, me demandó si no m'importaba que a cursa se fese nomás en portugués, pos d'as 50 personas que i yéranos, l'onico forano yera yo! Yo encantau, pos ya me maneyo bien en a luenga lusa. I torné contentet, porque o puesto, encara que chicot, yera asabelo de relaixant, ufriba buenas fotos, y teneba historia. Una combinación de factors que nunca no defrauda!

En pocos diyas me'n iré de Rio, semanas antis d'o que m'hese cuacau, y mentiría si decise que con a seguranza de tornar, pos o mundo ye muito grant y no me fa goyo de repetir puestos. Tamién mentiría si decise que ye a ciudat en a que millor m'he trobau, pos tiengo un romance con as ciudatz y as chents asiaticas. Pero sin dubda, Rio ye a ciudat an que millor vivir y fer una vida ta quan trobe una parella estable. Y ta qui quiera estar soltero, diría que encara ye millor. Rio ye estau tot un descubrimiento, una ciudat occidental pero amistosa, tot y que siga una capital mundial. Una ciudat comoda con cultura, historia, sociedat, plachas y selvas, una ciudat an que he pasau os millors meses d'a mía vida dimpués de Manila.

30.5.21

Ent'a Pedra do Telegrafo y a Barra de Guaratiba: turistico pero calmo puestos costers


Sabado de maitins dimpués d'una dura semana de traballo, y servidor con ganas de fer una curseta. Y no yera guaire seguro de si proposar-le-ne a Sarah, que buenos sustos l'en he dau con as mías cursas. Y no nomás por a zaguera en Arraial do Cabo, an que nos cacegemos, sino por a dura d'a Tuca Tijuca u por un accident que teniemos con una ola en un acantilau que por fortura no quedó que en quatre nafras, desgarranyas y bell costurón. Pero cata que quasi l'aganaba más a ella d'aventura que no a yo! Asinas que preté a mirar opcions con o móbil, y a la fin nos trucó o ficacio a Pedra do Telegrafo, una cursa que puya ta una roca dende an que fer fotos posturetas pero que quedan asabelo de bien por o Instagram y o Facebook.

Una mica tardi saliemos t'a Barra de Guaratiba, o lugarón an que se troba o camín ta puyar t'a famosa Pedra. Miré as opcions de transporte, y a 40 kilometros, no bi heba conexión directa por meyos publicos, asinas que pillemos un Uber. M'entrefilaba que o puesto sería más cercano y saldría más barato d'arrivar-ie, pero en verdat fuésenos ius sí u sí, asinas que faciemos a d'aquell. Por o camín, esnavesemos tot o sur de Rio, dende os puestos más centricos y populars d'a Lapa, dica o elitismo de Barra de Tijuca presidiu de fundo por as favelas d'os pueyos. Tot baixo un solet bien agradable en o ivierno rienco, que ye una primavera zaragozana. En plegar-ie, pasemos por marismas con postetz artensanals an que vendeban candreixos, en paisaches y fotos que pareixeban quitadas de Filipinas. A tasament 200 metros d'arrivar-ie, o auto no podió puyar as zagueras costeras furas dica o puesto de salida d'a cursa, y de feito por o camín se veyeba bella mototaxi ta fer ixe zaguer trampo, encara que o auto nos dixó muito cerca y no'n amenistemos.

Dimpués d'ixas primeras costeras duras, puyemos china chana por un camín muito agradable: humedo pero no anguniant, en a guambra y con costeras que no picaban pero que yeran prou ta fer o eixercicio semanal y baixar a cachaça que zorrupemos a nueit d'antis. En bella mida, o camín feba alcordanza a bella cursa en selva de laurisilva canaria, tamién con bell lenau por metat. S'i veyeba poca chent, y ixo yera un buen barrunte, pos a piedra ye famosa en toda Brasil, me feba cerina de veyer-la a rebutir y de vegada, un posturetas como yo, no podeba marchar-ne sin fer-se a foto.

A la fin, dimpués de menos d'una horeta de caminata, rematemos en a famosa piedra. Astí, una coda de bella meya hora nos asperaba ta poder fer-se a foto, siempre contratando a un fotografo que feba farchas de levar en ixe treballo toda a suya vida. O pre inicial pareixeba barato, pero dimpués os extras lo puyaban. Me dio a impresión de que as tarifas ta turistas yeran diferents que ta locals, y que nos pasó por turistas, pero bueno, faciemos a d'aquell, o sinyor nos fació arrienda de fotos profesionals con a suya camara y con o móbil por bells seis euros, ixas que tanto quereba! Teniemos muita suerte, pos bi ha diyas en os que a coda plega a las quatre horas! (coda que prou que no hese feita).

Feitas as fotos y con una miquinina de baixón (más por a borina d'a nueit d'antis que no por o eixercicio en sí), en baixemos. Por o camín, bell monicaco nos saludó, y chusto en plegar a la salida d'a cursa, aturemos en un postet de carrera an que una sinyora muito amable vendeba sacoletz, chicotz chelaus en bolseta que has de mosegar ta fer-le un forau y d'astí ir sorbendo. O mío favorito: parchita! O de Sarah, de coco. A sinyora, toda una businesswoman, estió muito agradable, nos recomendó asabelo de cosas y se quedó charrando con nusatros una mica de tot mientras nos fébanos os sacoletz.

Feito o sacolet, fuemos china chana para o centro d'o lugarón, en a parti costera, con bellas plachas repolidas y un ambient sobrebueno. Chentemos en un restaurant que nos recomendó a sinyora y que apareixeba con buenas valoracions por Google, y, sin estar malo, tampoco no fue ta tanto, a verdat. Demandemos peix, pos encara que no'n soi fan, m'aganaba d'experimentar os productos d'a redolada. Y en sí, o peix yera bueno, pero farsiu a rebutir de raspas. Soi seguro que si nos minchamos beluna una d'ixas, morimos esgargallaus! A chenta, quasi brenda, nos la amenizó un comensal viellet, que tenió una baixada de tensión que lo dixó más blanco que a leite. Mientras a ambulacia i venió, lo rebelloron un poco ta que preta-se o pin d'a tarcheta de credito, que morir podeba morir, pero bosar, heba de bosar! Servidor esmelicau con a situación, como podetz contar.

Pasemos a puesta de sol en a repolida placha, y encara que servidor encara se planteyaba ficar-se en l'augua, a temperatura baixó prou en pocos minutos y aganaba más de pillar a chaqueteta que no d'auguas. Ixo sí, a biereta no nos la perdonemos! Y ya dentrada a nueit, en tornemos en Uber. Miremos os buses y furgonetas que bi heba, pero no bi'n heba que una linia y no iba ta Rio, asinas que de querer emplegar o transporte publico, habríanos de pillar muitas combinacions. En primeras, no entendeba por qué un lugarón tant tranquilo, con mont y placha tant polida, cercano a Rio y con productos maritimos de primera, yera tant mal comunicau, pero Sarah me respondió ascape: probablement a chent que i viviba no quereba que chent de Rio masificasen ixe paradís, asina que si bi iban, habría de estar en auto propio u en Uber. De pobres, no'n culliban.

16.5.21

Enta Arraial do Cabo (ii): historia y paisache


Una d'as polidas sorpresas que me trobé en Arraial do Cabo fue a ilesia más antiga de Brasil, a Igreja Nossa Senhora dos Remédios de 1503. Y ye que o lugar fue fundau por o famoso navegante y explorador florentino Americo Vespucio (Amerigo Vespucci), en o que se suposa fue o suyo cuarto viache ta America. Como ya sabretz, iste sinyor consideraba o descubrimiento colombino un nuevo continente y no parti d'as Indias, y a la fin o suyo nombre pasó a denominar iste nuevo mundo. Plachas, sí; paisaches, sí; buen ambient y borineta, sí... Y tamién historia y patrimonio, cosas sin as que un viache nunca no ye perfecto. Y sin esperar-lo, millor encara. Pena que a ilesia fuese trancada y no podese visitar-la por dentro, pero encara asinas me facié as tipicas fotos en a replaceta an que Vespucio plegó fa más de 500 anyos, y tamién en a puerta d'a ilesia.

O domingo, dimpués d'a cursa en barco y a nueit borinera, a servidor l'aganaba de fer una caminata por o mont, pos en o GoogleMaps se'n veyeba arrienda. Sarah ye una mica galvana ta istas cosas y le cuesta de rancar, pero una vegada que ranca, las disfruta encara más. Asinas que dimpués de desayunar-nos bien en l'hostal y con a calma d'o maitín, enfilemos china chana t'a Placha d'o Forno, a la que se accede puyando y baixando un pueyo an que han aprestau escalerons. A placha ye un paradís y aganaba d'estar-se-ne, pero servidor yera decidiu a fer cursa, asinas que la esnavesemos y fuemos por a peninsuleta d'o norte d'Arraial. Trobar a pista no fue fácil.

A cursa que teneba en ment, seguntes o que heba visto por o GoogleMaps y por o rete, yera facileta, de tasament una horeta y meya recorrendo a rocosa peninsuleta, con envistas esparpallants y posibilidat de bella caleta ta ficar-se en augua, y fer más cosas. Pero la trobemos trancada, a rebutir de barzas, brancas y arbres, quasi impracticable. Con tot y con ixo, servidor, que ye un tozolas, no s'escatumbó y prevó de fer-la. Sarah teneba animo y me siguió o ritmo. China chana as cosas se meteban piors, pero yera una cursa circular y ya hébanos feito muito más d'a metat: caleba trobar o camín ta rematar o rolde. Bien se vale que o GPS d'o móbil nos aduyó, porque si no nos hésenos cacegaus de seguras. D'o que no nos salvó a tecnolochía, ye d'as nafras y desgarranyas por fer rota, beluna d'ellas sangrienta y aparatera. En dos puntos concretos, seguntes o GPS nos quedemos a tasament 20 metros de continar por a pista de tornada, con más de dos terceras partis d'o camín feito. Pero o terreno yera impracticable de raso, y no aconsiguiemos fer o rolde. En una d'ixas, mesmo nos perdiemos por una selva mientras una hora y o GPS no funcionaba por o folludo d'o puesto. Lo pasemos mal, sí.

A la fin, aconseguiemos trobar o camín inicial y bi tornemos t'a Placha d'o Forno. Cansos perros. nafraus, con fambre y con sete, pero a salvo. En a Placha d'o Forno, tres cans m'enristioron y un d'ells me mordió, pero no me fació que una desgarraña en a man. Teneba pocas enerchías ta enrestir-les, pero si lo feba, churo que no saliban vivos. Fuemos ta un guariche d'a placha a demandar birolla y bebida... pero chusto heban trancau en ixe momento: en ixe guariche y en toda a placha. Manimenos, os mesaches d'o postet nos veyoron tant escamallaus y ixarranaus que nos sirvioron a zaguera comida d'o diya. O menos descansemos en a placha mientras se feba de nueit. Polido atardixer, y no sé si decir que no lo disfrutemos tot o que mereixeba u a'l vies, que lo disfrutemos encara más. Ixa nueit encara fuemos t'a replaceta d'o Cova a cenar y alparciar un poco, pero estiemos bien poco: yéranos baldaus y l'ambient yera muito más calmo que o diya d'antis. Mal diya... u millor dito, sobrebuén diya, pos saliemos bien paraus y buenas risas que a la fin nos ne faciemos con a experiencia!

A l'atrol diya, nos cobremos o nuestro espique, aproveitando que a Arraial ye a tiro d'Uber de Rio, y que ixo nos daba muita flexibilidat en horarios. Asinas que dimpués de desayunar-nos, fuemos con a calma t'a Placha d'o Forno, ista vegada sin trilha en ment, y pasemos astí meyo diya, dica as quatre alto u baixo. Bebiemos cerveza, chentemos en o guariche que tanto nos aduyó o diya d'antis y preniemos unas ostras frescas que un pescataire local ufriba caminando: Sarah las ama, yo no pas tanto, pero coincido en que o unto que o sinyor, bien simpatico, heba aprestau t'as ostras, yera una maravilla. Deliciosas y sucosas!

A la fin, dimpués de quatre diyas, nos pertocó de tornar-ie. Con pena pero pensando ya en a siguient cursa! Os arredols de Rio tornan a ufrir paradisos tropicals a l'altura de Filipinas u o Caribe, menos masificados y a buen pre. Arraial tal vez fuese una minquinina menos poliu u menos grant que Ilha Grande, pero por contra, a suya accesibilidat ye muito millor, y ixo aduya a tener un viache más flexible. Tamién amé o suyo ambient local, más autentico que no o d'Ilha Grande. Asinas que una por atra. Por desgracia, o ivierno ye plegando en istas partis d'o mundo, así que en o nuestro proximo cabo de semana gran, dentro d'un mes, no sé si pertocará placha u otra cosa!

9.5.21

Enta Arraial do Cabo (i): o paradís a tiro de piedra


Puent d'o 1 de mayo, puent grant en Vietnam, pos o diya d'o treballador coincide con o festivo por a reunificación, o 30 d'abril. Asinas que con quatre diyas de vaga, prou que yera decidiu a fer una cursa, una de plachas paradisiacas y cachaça, como a que faciemos Sarah y servidor un mes antis en Ilha Grande, pero sin repetir puesto: que ya sabetz que a un aventurero como yo, ixo de repetir no le gosa de fer goyo. Y a ecuación dio como resultau Arraial do Cabo.

Asinas, o chueus dimpués de treballar, aprestemos as carteras y enfilemos ta Arraial do Cabo, localidat ent'o noreste de Rio que se troba a bellas dos horas y meya en auto. Miré os buses, pero o suyo pre no yera bueno, y os autos-taxi y Uber yeran un poco más caros, con a avantalla de que te dixaban de puerta en puerta, asinas que no lo dudemos: pillemos un Uber y nos plantemos astí ya en a nueit, chusto ta fer o check-in, cenar en una churrasquería a man, y fer-nos as primeras bieras y cachaças en un bar local con buen y castizo ambientet.

A l'atrol diya, o viernes, dimpués de desayunar-nos en o sobrebuen aloix que preniemos, dito Pousada Ninho da Coruja, patín patián fuemos por pista dica a placha do Pontal do Atalaia, con auguas turquesas repolidas, orache sobrebueno y muita chent, pero encara comoda, sin masificar. A suya detrada yera marcada por unos famosos escalerons de fusta, anque un policía militar custodia a dentrada y cusira que a chent no i dentre con redomas de veire, encara que a nusatros dos nos dixó en petit comité dentrar con a redoma grant de cachaça. Abaixo, nos fiquemos en augua, bebiemos cachaça (servidor muita, que ixe diya lo teneba animau) y chentemos astí, mientras ascuitábanos de fundo os barcos turisticos con mosica brasileira que i veniban y se'n iban.

Prencipiando a tardi, saliemos d'a placha puyando os famosos escalerons y tornemos t'a pista, que por cierto, ufriba unas envistas esparpallants d'a placha, d'a peninsula do Atalaia y d'a cercanisma Ilha do Farol. China chana plegemos ent'a punta d'o Atalaia, a tasament 100 metros d'a dita isola, pero imposible de trescruzar a nado por as fortismas corrients. Trobemos una pedra comoda y pasemos astí o atardixer, solencos, ya podetz contar cómo. En o mar, ya dentrando a nueit, bells quatre u cinco barcos de pescadors prencipioron a fer a suya faina con retes de cerco. Tornemos ya fendo-se-nos de nueit, mirando o sol fuyir dezaga d'os monts, habendo pasado un diya repoliu, De nueitz fuemos a una replaceta dita Plaça do Cova, an que a chent d'o lugar s'achuntaba y os que sabeba tanyer mosica nos ufrioron os sons d'o forró en directo, tot mullau con sobrebuena caipirinha: inmillorable.

A l'atrol diya, preniemos una cursa en barco, que ya hébanos apanyau o diya d'antis: bi heba esferents companyias, con pres dentre os 50 y os 100 reais (8 a 16 euros), y con esferent reputación, pos de beluna se deciba que os treballadors iban zorros y drogaus. Nusatros, preniendo a que nos recomendoron en l'aloix, encertemos. O itinerario yera basicament o mesmo en todas: placha d'o Farol, Fenda de Nossa Senhora, Gruta Azul, placha d'o Pontal -ya vista-, Pedra do Gorila y placha do Forno. As plachas yeran todas repolidas, con auguas turquesas, arenas blancas y peixetz de colors, unas más turisticas (pero sin pasar-se) y atras virchens. A Fenda de Nossa Senhora, un achar vistero en a isola d'o Farol; a Gruta Azul, una espelunga marina de colors turquesas, que visitemos con fuerte corrient, y que me remeró a la Gruta Azul de Malta. Sarah deciba que no entendeba por qué a chent pensaba tanto en o Caribe quan ixo yera igual de poliu, y yo feba a mesma contimparación con as plachas filipinas: os arredols de Rio, tanto por Arraial do Cabo como por Ilha Grande, son a o mesmo libel. Rematemos a botella de cachaça y encara nos quedoron enerchías ta bells caipirinhas!

En tornar, nos descansemos una mica en a posada y fuemos de nueit ent'a Praia Grande, do unas mesachas en o barco nos heban dito que bi heba bell guariche con buena mosica y borina. Pero no nos trobemos ixa borina buena, sino bells locals hippie-guays posturetas, d'ixos que tanto odio y que tanto abundan por as plachas de tot o mundo. Asinas que tornemos t'a replaceta local do Cova, y disfrutemos d'o suyo ambient, con un concierto de mosica brasilenya bien animado y pincho en una d'as terrazas, y dimpués conoixendo a una colla de mesachas de San Paulo con as que pasemos a nueit. Tot gracias a Sarah y o suyo esparpallant don de chents.