Ya prenendo rutina cutiana y treballando, china chana soi iu visitando as cosetas que me quedaban en a pocha: bells museus, ilesias, y demás. Por desgracia, as actividatz culturals en
Salvador no'n son guaires, y agora por o covid, practicament no'n existen. Ye verdat que a naturaleza social d'as suyas chents contrarresta iste punto negativo, pero encara asinas, no le vendría mal una mica más de fainas y actos activistas y culturals. Y o primer que quiero comentar d'istas chisletas ye una cheladería dita A Cubana, seguntes a mía amiga Luana, a más antiga d'o Brasil, fundada por un cubano en 1930 en a dentrada d'o puyador Lacerda, pero agora con siedes por toda a ciudat. O propio nombre atra vegada retrata os estreitos vinclos dentre Salvador y Cuba. Yo pillé o chelau en a siede d'o Pelourinho, a man de casa mía: sincerament, no soi fan de chelaus y frisels, pero caleba tastar-ne, y más quan os pres son populars. En pillé d'açaí un diya, o chelau tipico brasilenyo, y de parchita unatro, o mío favorito, y destaco as suyas texturas cremosas y de vegada o feito de no estar fredo de tot y de tardar en regalar-se, estoi que porque tendrán más concentración de saíno y d'atros ingredients. A sapia yera sobrebuena, y a ixo aduyaba que no se pasasen con o zucre. Atro diya, marché ta Ribeira, a man de Monte Serrat. Bicos costers y populars, an que se troba a verdadera vida d'a clase meya bahiana, y que me transportó de tot a la mía infancia en La Quisanda (Valencia, Venezuela). Mesmas casas, mesmo ambient de carrera, mesmas
ulors... tot igual, fueras que aquí antimás teneban una placha pinchisma y ambientadisma. O bico yera chingarriau por ixos edificios bahianos que, enronaus y meyo espaldaus, pareixen estar minchaus por o suyo entorno u por a vechetación, dando-le a la ciudat un toque especial y que no cal cambiar. Ixa filosofía se trasladaba también a bell chasis d'auto u de barco meyo fundiu en a mar. Y si de por sí o puesto ye idilico, probablement a parti residencial que más goyo m'ha feito de Salvador, estar presidiu por a ilesia de Nosso Senhor de Bonfim, le da o toque historico-cultural ta que siga perfecto. Ista ilesia se fundó mientras o sieglo XVIII, ye simbolo de sincretismo relichioso y cultural, y l'orichen d'as famosas fitinhas de Salvador, midas semellantes a las que tien a virchen d'o Pilar de Zaragoza, que prochectan a distancia dentre o brazo y o piet d'a imachen de Bonfim, y que a suya tradición prencipia en 1960. A chent agora las prene como reclamo turistico u las liga a la cleta d'a ilesia, coloriando-la y fendo bella cosa más orichinal y cudiadosa que no os "candaus amorosos". A fiesta principal d'ista ilesia se celebra de chiners y ye popular en toda a Bahia. Calendo-me una mica de vida cultural, istas semanetas he decidiu visitar beluns d'os muitos
museus que ufre a ciudat. Prencipié por o d'a Misericordia, un d'os principals, pero cata que chusto o diya que i fue prencipiaban a restaurar-lo, y dica avientos u chiners no tornarán a ubrir. Mala suerte, pero a o costau se troba o Museu da Sé, anque s'exposan ropas, textos y obchetos d'a diocesi de Bahia, pero que en verdat sobresale por o edificio en sí y as envistas que ufre dende os pisos d'alto. Sincerament, ye una opción excusable t'o visitant de Salvador, pero a suya visita tampoco no fue perder o tiempo. O que sí que fue una repolida sorpresa fue o museu d'as garrastolendas dito Casa do Carnaval de Bahia. Os 20 reais que cal bosar me pareixeban una mica caros t'o común d'o pre d'as dentradas t'os museus aquí en o Salvador, pero mientras tot o recorriu, bells mesaches y mesachas muito simpaticos explicaban todas as cambras y as figuretas, que son
adedicadas a la historia d'o carnaval, a descripción d'o carnaval actual... y a experimentar y danzar os ritmos d'o carnaval en una cambra-discoteca! Ixo pareixeba más una cosa filipina que brasileira, pero en verdat istas horteradetas m'encantan. D'entre as figuras y instrumentos, yo me quedé con os de Carlinhos Brown, pos yera l'onico que me sonaba. Ta rematar, te dixan en un terrau con envistas sobrebuenas d'a badía de Todos los Santos, y tamién tiens a opción de fer una gollada a libros en a dentrada. Sobre as garrastolendas, pos prencipioron estando una fiesta colonial portuguesa más que más de clases altas, y dimpués se popularizoron, pillando elementos d'as culturas indichenas y africanas, y mientras o zaguer sieglo, elementos d'a cultura global -como Gandhi, echipcios u indios norteamericanos! Os cinco diyas tienen actos y desfiles continos estructuraus por blocos y bandas, que serían o equivalent a as nuestras penyas y comparsas. Si bi ha un museu que fa vez visitar en Bahia, ye iste sin dubda, sobre tot porque -gracias a o covid- han sustituito as dolentas audioguidas por guidas humanos, como be d'estar! Tamién he visitau o Museu Rodin Bahia u Palacete das Artes, con cuatro esculturas d'o
famoso escultor francés en o suyo chardín, encara que quan lo inauguroron en 2007, en teneba más de 60. Agora, en os suyos dos edificios, un palacete historico y unatro moderno, se tienen bellas exposicions de pinturas y esculturas contemporanias d'artistas locals. Ya sabetz que no sé apreciar l'arte contemporanio -de feito, creigo que ye a ferramienta de cuatro fillos de ricos que o suyo poco treballo ye sobrevalorau y no fa honra que ta especular, pero prou que soi ubierto de raso a demandar sincusas si belún me contrimuestra o contrario-, pero o puesto en sí transmite tranquilidat, ye una fita dentro d'a ufierta cultural d'a ciudat, sorprendentement ye franco, y a man d'a placha d'a Barra. Y a man de casa, a tasament 20 metros, s'alzan as dos torres d'una d'as ilesias más
importants de Salvador: a Igreja e Convento do Carmo. La yera deixando a un costau, pero un dia que quereba fer bella cosa que no m'obligase a bochar-me-ne muito de casa la visité. Feita en o sieglo XVII sobre una primitiva edificación d'o XVI, historicament sobresale en estar a siede d'a resistencia hispano-lusa contra a invasión holandesa de 1624-1625, y tamién o puesto an que os holandeses sinyoron a suya rendición. Os suyos claustros grisos, as suyas celdas enruniadas y as suyas falsas do alzaban esclavos, fan mereixer a visita guidada de bella meya hora. En estar alto d'o pueyo, as finestras y a parti espaldada d'as falsas ufren buenas envistas d'os bicos de Pelourinho y Barranquinha. O mío guida teneba buena parola, sabeba do que charraba y también sabeba vender-lo y vender-se bien, asinas que a visita, sin estar un must, fue recomendable. Y ya ta rematar, aproveito ista dentrada ta celebrar o 15 aniversario de Estricalla, un prochecto que naixió d'o 2006 y que, con interrupcions y cambios, s'ha tornau o mio diario personal, un diario que foi publico, como ya he dito varias vegadas. Pero o que más me sorprende y me imple d'argüello, ye que a chent en Brasil que han conoixiu fortuitament a existencia d'iste blog y a suya trachectoria, s'han mostrau sorprendidas y lo han valurau enormement, igual que como me pasó en Filipinas. Talment por as caracteristicas d'a sociedat an que naixié y me crié, nunca no l'heba dau tanta importancia, pero por istos puestos le'n dan y fa que siga encara más argüelloso d'un prochecto que ye, debant de tot, personal.







































