23.12.21

Enta Paraty: Brasil, Latinoamerica, Filipinas, Canarias?


Marchamos de São Paulo con penar, tot y que ye a pior ciudat d’o Brasil que he visitada, a ciudat menos brasileira. Pero asinas de concieteras son as pasions… Con tot y con ixo, a nueva puenda nos deixaba bien consolaus: o lugar de Paraty, fundau por os portugueses en 1500, toda una fita en o país por a suya arquitectura colonial y as suyas polidas plachas, tot rodiaus por folludos monts. I fuemos en bus, yo carriando una valisa an que porto toda a mía vida, bella cosa incomoda, pero facié la d’aquell… mal menor ta dondiar por lugars y plachas mientras a semana d’o puent d’a constitución dica plegar en Rio.

En Paraty no nos recibió un buen orache precisament, pero aquí en Brasil o más normal ye que se fota una tronada y dimpués l’orache siga prou bueno como ta fer cosas por a carrera. Y asinas faciemos o primer diya de tardis, un sabado que aproveitemos ta arrecorrer o centro historico d’o lugar, fer-nos bella caipirinha y cenar por astí. Poliu en yera, como toda ixa costa, pero una mica hauto tamién: o turismo predominant yera de parellas y familias. D’atra man, Paraty ya fa parti d’o estau de Rio de Janeiro, an que as restriccions covid son practicament inexistents.

A l’atrol diya, de domingos, pillemos encorrius un barco que mientras medio diya nos levó por varias plachas y piscinas marinas, an que faciemos una mica de snorkel y nademos. L’orache, por fortuna, salió bueno, contrario a las previsions. Que qué plachas fueron ixas? Pos sincerament, no lo sé. Antis las apuntaba, pero dimpués de tantas cursas semellants en Filipinas y Brasil, pos sincerament ya me se pasa muitas vegadas. Rechirando un poco por o rete y charrando de memorietas, sé que visitemos a Ilha dos Cocos y as plachas d’arredol, en un barco que salió a muito buen pre tot y que Miguel s’hese dixau embolicar por os barcos privaus carizos. Nos lo pasemos bien y mesmo pillemos bella caipirinha y bella biera en o barco. Sin dubda, recomendable, más si se contimpara o capuzón en auguas cristalinas y calients con a fredor paulista: Miguel, encantadismo.

Y ya de lunes, servidor teneba que teletreballar, asinas que poco facié en tener metat d’o diya tallau. Miguel sí que libraba y aproveitó ta ir ta Trinidad, lugar cercano, tamién con muito patrimonio y con selvas repolidas, como a que se fació o mío amigo. Yo, en rematar o treballo, aproveité ta caminar por o centro d’o lugar, fer fotos, conoixer a parti moderna d’o lugar, incluyindo as partis menos turisticas y marrulleras, encara que en ixe lugar bi’n heba poco d’ixo. Una vegada en tornau o Miguel, nos faciemos una caipirinha en a placha.

Y o martes, tamién teletreballando, rematé a clase y marché t’a Praia do Pontal, a man d’o nuestro hostalet, pero do no i fiqué guaire porque yera placha de manglar y paulenco, sin colors polidas y fastiosa ta caminar augua dentro. En tornar Miguel, marchemos t’o bico de Jabaquara, esnavesando un chicot pueyo folludo presidiu por un fuerte. En Jabaquara nos trobemos un lugar tranquilet y con una placha kilometrica y repolida que a plevia no nos dixó disfrutar de todo, pero en ixas que trobemos cubillar y pretamos a charrar con un pescataire que levaba 20 anyos en o lugar y que teneba arrienda de historias ta contar. En tornar, decidiemos visitar o fuerte mencionau, dito Fuerte Defensor Perpétuo, una casa blanca con bell canyón en a puerta, de puenda colonial, y que o suyo principal atractivo no yera o edificio en sí, sino a lasca que baixaba dica o mar ufrindo una anvista repolida, tot rodiau de selva.

Sin estar o millor puesto que he visitau ni muito menos, Paraty estio una parada encertada: patrimonio, monts y plachas, tot con a buena companyía de Miguel una vegada más. As suyas carreras con edificios de dos pisos, a propia distribución d’o casco historico -que feba alcordanza a os planos de Indias-, o horizonte maritimo por un costau, y de selva y mont por l’atro, feban alcordanza a atros lugares hispanicos como Vigan (Filipinas), Candelaria (Canarias) u muitismos atros por latinoamerica. Mi mai me dició por o móvil que mesmo le feba alcordanza a la antigua Guacara (Venezuela). Y si ya tenese una mica más de movimiento choven y menos plevia, sería un puesto perfecto!

10.12.21

Enta São Paulo (iv): a más verde


Por muito que São Paulo siga a ciudat más grant de Sudamerica, una mole de gudrón y rascacielos chingarriada por bell parquet y bella cosa alternativa intresant, no dixamos d’estar en Brasil, asinas que de naturaleza bi’n ha, y no’n poca. D'ixas que un domingo resacoso, quasi empentando a Miguel, a la fin marchemos t’o famoso Mirante da Pedra Grande, un pueyo de tasament más de 1000 metros d’altaria que tien en un costau una lasca bien grant an que a chent se posa, chita, chenta, fa cucladetas… tot por alto d’a boira grisa sobre a que se remanen os rascacielos d’a urbe.

A puyada no yera guaire desichent, pero en as nuestras condicions fisicas, encara nos ne costó. Abaixo, o famoso parque d’o Horto Floral, una mena de chardín botanico bien atrapaciau centrau en dos galachos an que una familia de chigüires reposaba y una colla bien grant de mullers feba danzas de todas menas (brasileiras, bachatas, y mesmo flamenco en veyé). Miguel y servidor encara nos ne quedemos y faciemos a primera gambada astí, antis de prencipiar a puyada t’a piedra grant, que como deciba, ye d’una hora colada y mica dura, encara que nusatros la faciemos más luenga porque plegemos ent’o Lago das Carpas, un galacho an que han aprestau una zoneta d’esplai. A humedat y o folludo d’a selva privaban o sol y, sin dubda, ixo aduyaba.

Mientras a semana, Miguel y servidor aproveitemos as tardis post-treballo, y dentre os puestos que visitemos, destaco o Museo de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand, en o centro d’a avenida Paulista, cerqueta de casa. Un segundo piso con una exposición heterochenea que achuntaba obras contemporanias con cuadros de Manet, Degas, Goya, Velázquez, Rubens, El Greco, Bosco, y atros renombraus autors. En a resta de plantas, exposicions adedicadas a artistas brasilenyos con firme presencia reivindicativa. Un buen plan ta pasar a tardi, sin dubda, d’ixos que no bi’n ha en Salvador.

Atra d’as cosas que faciemos estió visitar Bixiga, o bico italiano de São Paulo, que d’italiano no teneba que a bandera de Italia malament tintada en as farolas, y bell par de fronteras de negocios de prencipios d’o sieglo XX, tamién tintadas de verde, blanco y royo. Bico humilde, en o que cal parar cierta cuenta, y sin garra cosa d'especial. Decepcionant de no estar porque o domingo quedemos Miguel, servidor, y dos chirmanas allí, a fer-nos bella biera mientras tanyeban a guitarra y nos amostraban o suyo arte: que de do salieron ixas dos mesachas? Pos o Miguel, que tenió una cita tinder d’ixas que pocas se’n dan, d’ixas en as que a persona, dita Alice,  reyalment ye maha y mereixe a pena (talment mesmo plegue en bella cosa seria y tot). Y a chirmana tamién, pero por desgracia ta yo yera ocupada con atro mardano. Ixo no quitó ta que pasásenos en Bixiga una tardi más propia de Rio de Janeiro que de São Paulo.

Antes, por o maitín, mientras Miguel yera festechando y descansando-se d’o festecho, servidor marchó solenco t’o chardin botanico de São Paulo, parellano a l’Horto Floral que antis comenté, puesto natural y relaixant an que as familias y as parelletas pasaban o domingo en tranquilidat, con a presencia de bella bestia curiosa, como un fardacho que me trobé de bote y voleyo y que me ixorrontó porque pareixeba un cocorel, y una araina que me fizó en a esquena dixando-me una rosta y una dolor que encara levo mientras escribo istas linias.

Dimpués, mientras a zaguera semana, Miguel y servidor encara faciemos bella coseta curiosa, como a visita a o cercano fosal de Consolação, historico y polidet, no guaire grant y con fuesas de antigos presidents y personaches relevants en a historia d’o Brasil. Me feba una mica de miedo ir-ie, pero yera de raso seguro, y lo disfrutemos con as colors que o ciel emboirau debuixaba en lapidas y arbres, encar que ixe mesmo cielo emboirau se transformó en una plevia que nos mulló en tornar ta casa. Atro diya tamién fuemos t’o Mirante Sesc, alto d’un d’os rascacielos d’a avenida Paulista, y que ufre as millors envistas d’os rascacielos de São Paulo y d’a propia Paulista. Y tot con entrada franca! Disfrutemos a ciudat grisa dende alto y prou que nos faciemos as tipicas fotos posturetas, ta rematar dimpués fendo-nos una biera debaixo.

Mientras ista zaguera semana, Miguel y Alice comenzoron una historieta romantica, que contina lo menos mientras soi escribindo istas linias. Y bien bonica, porque como he dito, a mesacha mereix a pena. Y en isto que yo, que no yera guaire intresau en historietas paulistas nian tinderistas, pos me fació una mica de denteras y me busqué una citeta tinder, que salió t’o chueus. Y cata que estió a millor cita tinder que en he tenida! (diría que a onica positiva). Una mesacha dita Vanessa, mahisma y con a que bi habió conexión dende o primer momento, cosa embolicada en yo. Continamos charrando y a saber! Ironías d’a vida, me’n voi de São Paulo sin ganas de hopar-ne.

30.11.21

Enta São Paulo (iii): chislas d'a ciudat grisa


Pasan os diyas en São Paulo, y soi escribindo menos que de normal quan descubro una nueva ciudat. Por un costau, más borina d’o común en yo me da menos puestos y más resacas; por atro costau, as emocions d’os nuevos descubrimientos son cada vegada menors dimpués de tantos anyos viachando… Y por encima de tot, São Paulo no me motiva.

Pero ixo no quita ta que no se puedan fer y fablar de cosas, pos a ciudat más grant de sudamerica prou que ufre cosas curiosas y polidas. Y dentre ellas, prencipiaré por o famoso Bico do Batman, una zoneta hipster-alterativa en o modoso distrito de Vila Madalena an que murals repolius y raixosos s’achuntan con botigas de beliquetz y trastes hippies, bieras y hamburguesas artesanas… y prou que sí, pres caros en metat de tot ixe postureo. No ye mal ta pasar un ratet, pero nomás un ratet, que con istas cosas a la fin remato fendo mala sangre.

Miguel y yo marchemos dende Consolação dica allí a piet, pasando antis por a rua Oscar Freire, tamién sinyalada como zona de botigas intresant ta fer una gambada, pero do todas as botigas yeran as d’as marcas más caras, y istas s’alternaban con bella galería “d’arte” an que mierdetas de cuadros costaban rinyons….  Seguridat y limpieza en as rúas, restaurants de totz os estilos, diners y postureo a más no poder, y practicament garra pesona de piel negra.

A l’atrol diya, ta variar una miqueta, Miguel y servidor nos faciemos una gambada por o Centro de São Paulo, a man de casa, una zona a rebutir de mendigos y prou marronera. En verdat, istos lugares tampoco no me feban cerina y me pareixeban socialment muito más intresants, dica que tenié una contumancia en Salvador que bell diya relataré. En o Centro, quatro son as fitas principals: a Praça da Republica, o Teatro de São Paulo, una rua de botigas y guariches baratos dita 25 de marzo a man d’o mercau municipal, y, o plato fuerte, a Catedral. Y digo plato fuerte… porque yera a zona más marronera y periglosa, pero podiemos pasar-ie sin grants problemas. Ixo sí, de fotos, quasi no’n faciemos mientras a gambada. De nueitz, hemos visitau varios diyas belún d’os rascacielos que bi’n ha en suya muga, y do aprestan discotecas-pubs en as zagueras plantas: o nuestro favorito por agora, o Tokyo, con discoteca, restaurant, karaoke y terraza, tot en estetica neón.

Atro diya d’a semana, con un orache decent, cosa que quasi diría rara por istas puendas en ista ciudat, Miguel y yo pasemos a tardi en o Parque Ibirapuera.  Fuemos dende casa andando, ta conoixer una mica a ciudat, y ixo nos dixó baldaus -tot mientras ixa parti d’a ciudat no teneba garra cosa especial. Presidiu en a suya dentrada por o Monumento às Banderas, en o suyo interior dos galachos, chiquetas selvas y trastes ta fer eixericicios, lo animan. Más encara os vendedors de cocos cada 50 metros y a muita chent fendo esporte u leyendo en a tasca. Con tot y con ixo, diría que no tien garra cosa especial que atros muitos parques d’atras muitas ciudatz, si no porque en un costau suyo s’han desenrrollau beluns d’os edificios más importants de São Paulo: o Museo Afro-Brasileiro, o Museo de Arte Contemporânea, o Museo de Arte Moderno, o Auditório Oscar Niemeyer, y monumentos y esculturas chingarriadas. Dimpués d’a gambada y de fer-nos un coco chelau a piet de galacho, entendí millor por qué ye uno d’os puestos favoritos d’os paulistanos.

No quiero pecar de negativo… pero as mías primeras impresions de São Paulo se corroboran: no ye a mía ciudat. No digo que siga mala ciudat, pero no ye o mío estilo, y se pareix bien poco a la resta d’o Brasil que conoixco. Sin dudba, prefiero muito antis Salvador y, sobre tot, Rio.

21.11.21

Enta São Paulo (ii): esforigando con Miguel


Novedatz vienen. Y ye que un buen amigo, Miguel, se’n vien ta Brasil a teletreballar. Ya he charrau de ell bella vegada, pos precisament estió con ell con o que vivié o prencipio d’a pandemia en Filipinas, ascuitando as noticias d’o confinamiento mundial en a isola de Siargao. Por fortuna, aconsiguió prener un d’os zaguers avions que saliban ta Espanha, y con penar, dimpués de fer-nos “a zaguera” biera, nos despidiemos. Pos cata que agora s’anima con o Brasil, estando a onica persona por agora con a que he coincidiu en tres continents.

Y por ixo mesmo, por a propia visita de Miguel, decidié no visitar guaires cosas d’a capital paulista, ta no repetir, y de vegada devantar treballo y asinas poder disfrutar más o tiempo con ell. Capital paulista, que d’atra man, no me yera dentrando con buen piet… y que con Miguel, de seguras que se ferá más agradable.

Y dentre istas cosetas, a más important ye a Avenida Paulista: a vía más important d’a ciudat, a rebutir de botigas y de trafico, pero que os domingos la trancan y a chent s’anima a ir con a bici u caminar en un ambient calmo y cosmopolita. As muitas actuacions de comeyants y mosicos animan a rúa mientras tot o diya, bi indo chent de todas as edatz y situacions, tot rodiau por os esparpallants rascacielos fa pensar que te trobas en Nueva York. En un costau d’a graniza avenida, o Parque Trianón ufre descanso y una mica de verdor a las chents d’a ciudat. Cal decir que ista avenida fa cien anyos yera un aria periferica de casas burguesas y parques, y que mientras o sieglo XX estió engolida por o creiximiento d’a que agora ye a urbe más grant de Sudamerica.

Disfrutemos l’avenida, sí, pero con resaca. Y ye que o diya d’antis Miguel y yo saliemos por a plaza Roosevelt de borina, que resulta ye a zona gay de São Paulo. Dos mesaches, foranos, astí… Pos bueno, toda a chent astí se prexinaba cosas erradas y nos faciemos buenos risos. En a puerta d’un bar, heban quitau un amplificador y yeran metendo toda mena de mosica, brasilenya e internacional, mesmo fendo coreografías! L’ambient feba alcordanza a Salvador u a Rio (por fin!) y, si no por a fredor que en feba, a nueit hese estau perfecta. Nos tractoron muito bien!

Y d’avenida, dimpués de fer socalce y disfrutar de ellas mientras bellas horas, fuemos t’o bico de Liberdade, o bico chaponés, an que chent asiatica te s’endreza con un portugués nativo, o que a servidor l’enamoró. Con dos ruas principals y una replaceta a rebutir de guariches d’artesanía, ye atra d’as fitas a fer en cabo de semana, y sin ir-se-ne guaire luent, se puet chentar muito bien a pre popular brasilenyo, como faciemos. En tornar ta casa, nos trobemos con un restaurant filipino dito L.C., y a chent que yera dentro, filipina, nos saludoron mientras le fébanos una foto. A sincusa perfecta ta dentrar-ie y charraputiar o mío tagalo! Qué bien nos lo pasemos con a millor chent que bi ha en iste mundo: a filipina. As mullers filipinas emocionadas, y yo más!

Muitas cosas nos quedan a Miguel y a yo por veyer y facer en São Paulo (de feito, mientras escribo istas ringleras, Miguel no leva que tres días), y de seguras que intresants y pasando-nos-lo de bitibomba. Pero china chana a mía ideya inicial negativa de São Paulo se refirma: fa fredor, a chent ye menos chalanguera, no bi ha placha, bi ha poco sol, as mesachas levan ropa… En fin, que ista no ye a mía ciudat.

14.11.21

Enta São Paulo: Primeras Impresions


Tres meses en Salvador y pertocaba cambio. U no, porque a la fin me yera trobando muito bien dentre a colla de baile, o snorkle todas as tardis en o faro, o treballo de maitins y bella historieta más. Pero bueno, o cambio ta São Paulo ya yera acordau y prou. D’atra man, y como ya he dito varias vegadas, Salvador dende o primer inte se me quedaba chicota, masiau calma y tamién más peligrosa.

Y en plegar ta Sao Paulo, anque levo encara menos de un día mientras escribo istas parolas, as sensacions no pueden estar más opuestas: urbe con muito movimiento, cosmopolita, ambients alternativos, chent muito menos ristolera y más trancada. Mientras baixaba l’avión, o corridor de rascacielos arredol d’o aeropuerto de Cogonha feba alcordanza a Manila u a Nueva York, seguntes se quiera ver. Ya en o taxi ta casa, as grants avenidas con ceras no precisamente amplas y sí porcas, sin guaires cosas a fer en un urbanismo destinau a transitar, me feba un mal presacho d’a ciudat.

Con tot y con ixo, en arribar ta casa y esforigar o bico, a mía impresión cambió. O casero, muito irresponsable, tardó muito en aprestar a casa t’a dentrada. Simpatico pero informal, me dició que la tendría en quince minutos, pasó más d’una hora, y en tornar no me respondeba y me dixó tirau en a carrera tot ixe tiempo sin noticias, dica que quasi grito a la policía. Mientras ixe tiempo, facié bella gambadeta arredol, que chunto con una de nueitz, forgoron as mías primeras impresions d’a ciudat.

Dentre o rete de rúas feitas t’os autos, cuadraus con parques an que a chent s’achuntaba, tanyenba bell instrumento, se feba bella biera, bi heba bell concertet, y os ninos teneban partes ta chugar, igual que os muitos cans que bi’n heba. Tot ixo dentre altos edificios, fa a sensación de trobar-se en Nueva York. Y uno d’ixo parquetz ye a’l canto casa, o Parque Augusta. Beluns d’os edificios apresentaban grafitis chingants en os suyos paretz. Y a o costau, visité a famosa Praça Roosevelt, a rebutir de skaters, hiphopers, grafittis y tribus urbanas diversas, igual que d’homosexuals, chents con tatuaches y pelos de toda mena. No sé guaire bien qué adchetivos emplegar ta describir o puesto y a suya chovenalla: underground, alternativo, hipster, mesmo cyberpunk.

En un d’os costaus d’a replaceta, una ringlera de bars de borina con mosica americana u electronica, ni rastro de garra son brasileiro. Tamién una librería-cafetería con chent con mixins mientras a nueit. No me trobé a garra negra dentre as centenas de personas que yeran en a plaza, a poquismas morenetas, y nomás a tres u quatre morenos foscos. A media yera más blanca que no en o norte de Europa… Y os pres d’os puestos, caros, lo menos t’o común d’os puestos brasilenyos.

Continando a mía gambada de nueitz, con una miqueta de fredor picando -amenistaba chaqueteta-, y sin percibir garra risque, plegué debaixo d’un puent, en a rua de Santo Antônio, y me trobé, en ixe ambient underground, con un mercau hipster, con productos ecolochicos, d’a huerca local, bieras y hamburguesas artesanals, y todas ixas historietas de ricos.

Menos de 24 horas en São Paulo y no sé si soi en Brasil u en Alemania. D’una man, Salvador ye masiau quieta y perigosa ta un culo inquieto como yo, y o cosmopolitismo de São Paulo ye, de bella traza, una bocanada d’aire. Pero d’atra man, yo me conoixco, y apostaría que no me va a rematar de cuacar, y que dentro d’un mes hoparé d’aquí con ganas.

10.10.21

12 d'octubre: muito que criticar


Atro 12 d’otubre, y atra vegada as mesmas revisions y as mesmas reivindicacions históricas. Custions que poco u cosa pueden cambiar a vida actual d’os hispanos. Custions secundarias, si no dreitament pallasadas.

O que no ye secundario ye que a hispanoamericana en España fica relegada a escoscar comunidatz de vecins u a cudiar viellos en a marguin d’o sistema, u, en o millor d’os casos, como falsa autonoma u con extras sin pagar. Y si aspiran a más, por méritos y esfuerzo, se troban con barraches imposibles: RACISMO (y no sigan tant hipocritas de fablar-me de casos que no fan o regle).

O que no ye secundario ye a contina mofla, muitas vegadas amagada con tintes “chalanguers”, ent’a cultura, as ropas y os estilos mosicals hispanoamericanos por parti d’os metropolitanos. Bai que si no fues por ixo, o espanyol pintaría muito poco a libel internacional. En qualsiquier caso: RACISMO.

O que no ye secundario ye que una zaragozana amuestre intrés en yo, y dixe de quedar con yo quan s’entera de que mi mai ye venezolana. RACISMO.  

Me dixen recentar-les que quan teneba 10 anyos, en l’autobús d’a ruta 1 d’Escolapios, fotié de lapos a un companyer de clase d’inicials A.A.L., deixando-le o rostro tant marcau que probablemente mesmo hue tienga bell costurón d’aquello. A qué fin? Dició que mi mai, venezolana, yera una “negrita del África tropical”, “una puta” que “enganyó a mi pai”. Obviament, o zagal no quitó ixas parolas de sí, sino d’a suya familia, una d’ixas que gustaba d’aparentar realengo, posición, clase y cultura, sin tener-ne ni zarrapita ni pon. En qualsiquier caso, ya se prexinan a qui punioron en o colechio y qui quedó como o “mestizo agresivo”. RACISMO.

O que no ye secundario ye que a mía tía de Montanyana (tía de sangre, no pas de sentimiento), encara no s’haiga dignau a aprender-se bien os nombres hispanoamericanos, y se refiera a istos paísos como “Ixos mundos”. Y ixo que le fa goyo d'aparentar cultura. Muito menos secundario ye que en más de 35 anyos no tracte a mi mai como una más, y que os hereus d’as suyas formas, os míos primos (de sangre, no pas de sentimiento), no puedan estomacar que a o primo mestizo le siga indo millor en a vida que a ells. RACISMO (y denteras).

O que no ye secundario ye que o guardia de seguridat d’o C&A d’o Paseu Independencia siga estau anyadas, si no decadas, encorrendo a mi mai a dos metros cada vegada que dentraba en a botiga, tot y que ye estada una d’as principals clients. Más humillant encara quan teneba a o suyo fillo chiquet a o costau. No lo feba que con mi mai, con garra client más. A onica esferencia ye que mi mai teneba rasgos hispanoamericanos, y a resta de clients no. RACISMO. 

Dito isto, con metat d’a mía sangre peninsular y l’atra metat americana (si ye que ixas falordas d'a sangre importan, que no habría d’estar asinas), y con o mío corazón en Filipinas, yo sí reivindico a Hispanidat como un repoliu y excitant sistema historico, cultural y social, an que a parti más triste y mierdas se la levan a metropolis y os colonos blancos.

3.10.21

O lugar

Yo no tenié lugar. De zagalot, amigos y companyers de clase iban t'os suyos lugars de veranos: yera o millor momento de l'anyo.

En plegar en o lugar, lolos y tíos te recibiban con un carinyo especial, d'ixe que da calor, d'ixe que nunca no s'ixublida, encara os mofletz pagasen tanto amor con bella moradura. Os primos tamién yeran astí. Dimpués plegaban as rutas en bicicleta u as gambadas con os cans a primera hora d'o maitín, con a fresca, y dimpués, a chentar con a parentalla u a fer una lifara con os amigos (beluns venitos d'a ciudat; bells atros vivindo en o propio lugar). A siesta se pasaba en a piscina dentre partidas de frontón u guinyote. En as nueitz, a libertat yera absoluta ta bochar-se-ne, impensable en a ciudat, y o millor de tot encara yera por plegar: as fiestas.

Pasan os anyos y os costumbres cambean, pero o lugar contina estando astí. A bicicleta da paso a una motoreta con a o que esdondoliar por os camins. A gambada noctura con os amigos da paso a festechar con bella moceta conoixida de toda a vida, u con beluna de l'atro lugar. Plegan tamién as primeras zorreras en as penyas, o millor puesto ta pasar a resaca, y se valura más o tiempo con os viellos, a os que cada vegada les queda menos.

Pero seguntes pasan as semanas veranencas, o idilio panse. Os amors inicials deixan paso a invidias (ya vien o modernet d'a ciudat! ixe que va de listo!), invidias que se fican mesmo dentro d'a familia (Istos chovens que s'han creito!). De bote y voleyo, un vecín tricolotia con atro, y si cal quitan as escopetas por bellas lindes. Probablement uno siga familiar leixano de tu: ya yes sinyalau. Pero ixo rai, toca tornar ent'a ciudat.

Pasan as anyadas, y a cosa se torna más fosca. Amas a la tuya familia, pero ya no t'agana de pasar guaire tiempo con ella ta no tener que aguantar invidas y escuitar comentarios dolents, que creixen seguntes te va millor en a vida. As mesachas son as mesmas de siempre, y ya aspiras a más que no emparellar-te con a tuya prima. As tuyas inquietutz no son as d'o lugar, y si acaso te da por fablar-las, encara quedas más como o listet y alimentas o rolde d'as invidias. Os que se i quedan buscan aconorto en o puticlub d'a carretera nacional y t'alentan ta que remates con ells allí as nueitz: pior encara. Vas a mercar o pan y a d'a penya d'os butaners (u a d'a tuya mesma penya) tien un tremolín en a variella que no puet controlar: masiaus vicios. Plega setiembre, os urbanitas tornan t'a capital y si t'i quedas, cayes. No te'n vas: te forachitan, fuyes. Ya si ixo, pensarás si tornar ta l'atral anyada, y en tot caso, ya no tantos diyas.

Yo no tenié lugar. U talment sí.