Capital de l'antiga Africa Occidental Francesa, Saint-Luois yera una d'ixas fitas quasi obligatorias en a mía primera estacha por l'Africa Sozsahariana. Asinas que, dimpués d'os míos primers diyas y d'as mías primeras borinas por Dakar, astí que me lancé. Miré de pillar o bus Dem Dikk, a principal operadera d'o país. Manimenos, os pocos buses disponibles feban obligatorio reservar con o menos dos diyas d'antelación, y como no lo facié, habié d'ir ta Gare Routière de Maraîchers ta pillar una furgoneta. Ixa gara yera tot un desorden, pero sorprendentement no m'estió envolicau de prener a furgoneta y sin que mirasen d'escular-me, en un trachecto, ixo sí, que me dicioron levaría tres horas y en levó sais.
O millor de tot estió encertar en l'aloix, Chez Sofía, o más comodo de toz os míos diyas por
Senegal, y con chent asabelo de acullient y prou profesional. Malas plegar-ie, en a replaceta común bi heba una parella que pudiban a espanyols por as farchas. Yeran bascos, iban en furgoneta recorrendo a parti noroccidental d'Africa y heban preso ixa nueit astí ta descansar-se una miqueta, y encara que en primeras me parixioron masiau hippie-guays, a la fin resultoron estar asabelos de mahos: tanto que en saludar-los, mesmo indo tot baldau y fambrudo, a conversación continaba y continaba sin rematar, tot o contrario a la sensación que me trobo de contino en Canarias.
Feito o capazo, y pilladas bellas recomendacions de restaurants, prenié un taxi t'o centro d'a ciudat, a Isola de Saint-Louis. Me vagó de fer bella gambadeta y veyer beluns d'os suyos edificios colonials enronaus -belún quasi espaldau-, y marché t'un d'os restaurants d'ixas carreras. Y ye que, sin dubda, Saint-Louis ye o millor puesto que me trobé ta ir tastando a gastronomía senegalesa, pos os restaurants
yeran buenos, no pas caros, y o propio arredol aduyaba a degustar bien os platos. L'onico malo yera a cantidat de falsos amigos vendedors que t'entuixigaban de contino. T'o chicot d'o puesto, bi heba no poco turismo occidental, más que más francés y espanyol, y turismo familiar y sano, de calidat. Con tot y con ixo, mientras ixe diya d'arrivada y o de dimpués, comprebé que muitos d'os museus y casas antigas de Saint-Louis heban trancau dimpués d'a pandemia, y como muitos deciban en Dakar tamién, a sensación d'os locals yera que o turismo yera baixau asabelo. A guinda d'o pastel d'ixa ciudat, que tanta remeranza me feba a Vigan en Filipinas, estió o puent d'acceso Feidherbe, tipico decimononico feito de triangulacions de fierro y que le daba un toque encara más romatico a o centro historico de Saint-Louis.
L'atra d'as atraccions d'o Saint-Louis urbano ye o suyo gran brazo coster que s'estendilla dica Mauritania. Lo arrecorrié ent'o sur, no pas enta Mauritania, do chusto quan me'n iba bi habió bell tricolotio con militars, y veyé toda la zona portuaria tradicional, con as pirogues, y sobre tot, con un ambient insaluble infrahumano quasi tant dolent como los de Happyland y Aroma en Manila. Poco menos puet endurar o cuerpo humano, encara que ye verdat que de nueiz no se veye chent vivindo astí, sino que marchan ta casas una mica más apanyadas. Por o camín pasé por un fosal curioso, y cal decir que beluna d'as embarcacions tradicionals teneban tintadas o escudo d'o Barça.
Patín patián, baixo un sol rustient, plegué en l'aria maritima protechida, chusto d'o s'achuntan o río Senegal y l'oceano Atlantico. No plegué en buena puenda ta veyer nian aus nian bichos en cheneral, encara que os sinyals recients d'arias de nidificación de tortugas filataban a importancia d'o puesto. De feito, yera trancau, pero a lo guardia de seguridat no l'importó de deixar-me-ie pasar, y mesmo quan m'en iba, heba dispareixiu. Ya d'antis a parella de vascos, que m'heba trobau en a suya furgoneta mientras feba a gambada a metat, m'heba dito que bi heba una cleta y un guardia, pero que se podeba pasar por unatro callizo amagau. Ni sisquiera lo amenisté. Aproveité tamién ta veyer a parti continental d'a ciudat, do se concentra a más gran parti d'a población, veyendo ninos chungando a fútbol y bestias caminando por carreras d'arena, beluna d'ellas con a presencia de l'antiga línia de fierro emplegada más que más t'a exportación de cacauet, ubierta en 1885 y que dixó d'operar en 2003. 
