11.3.26

Enta Gambia: turismo sexual femenino


Dende Saint-Louis, decidié d'ir ta Gambia, país literalment abrazau por Senegal, pero por desgracia no bi heba vuelo dreito, asinas que pille un bus nacional Dem Dikk ta Dakar, astí facié una nueit, y a l'atrol diya en pillé unatro, infernal. Buses viellos, con un aire acondicional feble, an que os rinyos fan de suspensión natural d'as claperas d'as carreteras senegalesas, que tot cal decir-lo, no yeran malas de tot. Habié d'esnavesar a muga y o control de pasaportes, con muita mala fama por o rete en haber guardias que miraban de pillar pilmas de turistas con a sincusa de no tener a vacuna d'a fiebre amariella. En o mesmo control, pillé a tarcheta SIM de Gambia y os míos primers dalasi gambianos, encara que no'n amenisté guaires, porque en bells puestos m'aceptoron francos senegaleses. Yo, milagrosament me'n salvé d'a pilma, pos cuan puyó en o bus un achent gambiano fendo un "control aleatorio", curiosament me pertocó a yo, l'onico blanco, u touba, como se diz en wolof. Me demandó a cartiella d'a vacuna d'a fiebre amariella, que no teneba a man, pero chusto quan yera parando-me ta quitar o suborno, del bells 15 euros, o suyo superior le gritó t'atra faina y, pos ixo, me salvé. En tornar no tenié garra problema, y he de decir que a policía nacional senegalesa me pareixió muito profesional. 

Dimpués de pasada a muga, ya en Gambia, o bus heba de ficar-se en un ferry ta esnavesar o colosal río Gambia a l'altaria d'a suya boca. Y encara que o trachecto leva tasament meya horeta, en habiemos d'asperar-ie tres, pos bi heba masiada coda d'autos y nomás dos ferris de capacidat muito limitada en servicio. Total, que a la fin arrivé en l'hotel Queen Zee Garden dimpués de 16 horas de bus dende Saint-Louis, feitas en dos diyas, y astí, por a cansera, por bell virus u por bella biroya malmesa, u talment por tot una mica, pillé unas cagaleras y una fiebre que me dixoron baldau en o leito mientras os dos primers diyas. Bien se vale que o conserche de l'aloix yera un santo, y me pilló medecinas, me miró l'hespital y paró muita cuenta de yo. Ixo sí, a nina d'una d'as cudiaderas de l'hotel no feba so que meter cantas d'afrobeat, que no yeran mal, pero las iba cambiando cada diez segundos. Ixe son contrastaba, u se complementaba, con o de bells muixons que, a primera hora d'o maitín, feban una ruidera clavada a la d'as alarmas clasicas d'emerchencias.

Dos diyas dimpués d'arrivar-ie, ya reviscolau quasi de tot, prencipié a mía aventura por o nuevo país africano, con nueva luenga de comunicación: l'anglés. Y lo primero que me chocó, y que mesmo ya paré cuenta en l'hotel an que m'aloixaba, yera a gran cantidat de mullers occidentals de más de 50 y cuerpos mica cudiaus con chovenoz locals de ropas arguelladas y terrosas, y en bell caso, tamién bella muller occidental choveneta. As carreras de Senegambia, a parti más occidentalizada d'o país, yeran a rebutir d'istas parellas y d'istas escenas. Y ye que muito se charra y se critica destinos de turismo sexual masclino como Tailandia, Filipinas (istos dos, cada vegada menos) y Camboya, pero poco d'os destinos de turismo sexual femenino, como resultó estar Gambia t'a mía sorpresa. Mientras observaba as escenas me pensaba: "curioso que os hombres rechiren cuerpos infantils como os asiaticos y as mullers cuerpos musclosos como os africanos". Talment a chenetica mandinga, a principal etnia d'o país, tienga bella cosa que veyer. Tamién cal decir que, encara que muito menos, tamién se veyeba bella escena de hombre occidental viello con choveneta africana. 

Manimenos, dillá d'istas escenas tristas, veyé os atractivos que ufre a redolada occidental de Senegambia, a capital Banjul y os suyos arredols. O primer d'ellos estió o parque Bijilo, famoso porque bi ha monos. A suya entrada yera barateta, pero si no pillas un extra ta que te les des bella banana u fruitos ixutos, de collón veyes a os macacos. Sin pillar-ne, de miraglo los veyé, gracias a atros turistas -toz blancos- que'n heban pillaus. Yo, en cheneral, dimpués de fartar-me de veyer monos en Brasil, Vietnam u mesmo Gibraltar, pos tampoco no me resultó una visita imprescindible. 

Dimpués, en os arredols de Banjul, en concreto en o bico de Kachikally, visité a piscina de cocorels, lacuniacha con sendero circlar en a suya marguin an que más de 100 cocorles s'i pretaban, belún mesmo por a pista, podendo-los tocar. De qué coda? Pos porque los fartan de carnuz a la primera hora d'o maitín. Yo prou que m'animé a tocar bell par d'ixos bichos de varios metros, baixo a poca confitanza que me transmitiban os responsables d'o parque y o propio parque en sí, que a suya visita se complementaba con un museyet chicot pero digno. O puyadón d'adrenalina astí, chunto con un video posturetas, facioron que fuese a millor experiencia d'o conchunto d'o viache Senegal-Gambia.  

Y ya en a capital, visité as tres fitas turisticas principal: Albert Market, o Museu Nacional y l'Arco 22. L'Albert Market yera o tipico mercau chandro y zaborrero, que fa nueu anyadas en Manila tanto me flipaba, y que agora ya refuso, y do s'alternan ropas, trastes y biroya. L'Arco 22, o monumento más visitau d'o país, ye un arco triunfal d'acceso a la capital do puez puyar y veyer dende alto toda l'aria urbana y a boca d'o río Gambia: no ye una fita imprescindible en a vida, pero ya que se ye por o país, y con no guaires cosas a fer, qué menos que dentrar-ie. En l'interior de l'Arco 22, dos ninas foriconeras pero de vegada chalangueras, yeran asperando a os turistas ta charraputiar con ells, y a yo me siguioron mientras quasi toda a visita, mesmo quan m'apercazaba d'un puyador que ufriba menos guarancia que no forachitar-se dreitament por a finestra. Pero sin dubda, o mío monumento favorito en a capital gambiana estió o Museu Nacional, y no por repoliu, gran u intresant, sino por tot o contrario: una casichona de dos pisos meyo espaldada, con quatre trastes en l'interior y cartels cutres en blanco y negro de feba decadas. Ta estar o museu más important d'un país yera tant sumament cutre que lo rematé trobando mesmo tierno. Unatra vegada, os suyos pocos visitans yeran nomás blancos. 

Y si por cosa remeraré Gambia, estió por celebrar o cabo d'anyo d'entrada a o 2026 en o puesto principal d'o país, una plaza con escenario y dj que metaba cantas d'afrobeat, cambiando-las cada diez segundos mientras chilaba: yera inaguantable ta yo, pero no t'as decenas de milentas de personas que me rodiaban, todas ellas negras. Remerar a escena me fa quitar una risalleta, y más encara quan me viene a la cabeza que o periodista de TV Gambian Talents me fació una chiqueta entrevista bell quarto d'hora dimpués d'a entrada a o nuevo anyo entre fuegos artificials. Dimpués, me facié una gambada por a parti más occidental, anque antiparti d'as parellas de mullers occidentals y pobrichons locals trobé un bar an que yeran metendo La Morocha, ixa canta que tanto fastio me'n fa: en mirar-me de vislai o suyo interior, bi heba una mesa gran que pudiba a espanyols residens pero de trazas sanas. 

Pero lo más poliu d'o viache estió una cita Tinder con una mesacha dita Sambou, humilde, buen corazón a kilometros y fisicament polida. Ella quereba más, pero sabendo que sería aproveitar-me d'ella, y no querendo entrar atra vegada en ixa mena de chuegos -como he feito mientras anyadas-, aturé o carro. Perteneixeba a la etnia d'os Yola, muito asentada tamién por a Casamansa, sur de Senegal, y que tiene una reputación d'honestidat y bondat por tot o noroccident africano. Sin dubda, Sambou representaba ixas valors. Y a gambada que faciemos por as plachas de Senegambia y Serrekunda, chusto antis d'o cabo d'anyo, estió o más poliu que me levo d'o país. Aduyó tamién a calma que bi heba, sin de trafico, con un ritmo de vida más aturau, en contraste con Senegal, y más que más con Dakar. De cabo quan iste contraste Senegal-Gambia, u Dakar-Senegambia, mesmo feba alcordanza a o contraste Manila-isola filipina. 

No hay comentarios.: