feble, an que os rinyos fan de suspensión natural d'as claperas d'as carreteras senegalesas, que tot cal decir-lo, no yeran malas de tot. Habié d'esnavesar a muga y o control de pasaportes, con muita mala fama por o rete en haber guardias que miraban de pillar pilmas de turistas con a sincusa de no tener a vacuna d'a fiebre amariella. En o mesmo control, pillé a tarcheta SIM de Gambia y os míos primers dalasi gambianos, encara que no'n amenisté guaires, porque en bells puestos m'aceptoron francos senegaleses. Yo, milagrosament me'n salvé d'a pilma, pos cuan puyó en o bus un achent gambiano fendo un "control aleatorio", curiosament me pertocó a yo, l'onico blanco, u touba, como se diz en wolof. Me demandó a cartiella d'a vacuna d'a fiebre amariella, que no teneba a man, pero chusto quan yera parando-me ta quitar o suborno, del bells 15 euros, o suyo superior le gritó t'atra faina y, pos ixo, me salvé. En tornar no tenié garra problema, y he de decir que a policía nacional senegalesa me pareixió muito profesional. Dimpués de pasada a muga, ya en Gambia, o bus heba de ficar-se en un ferry ta esnavesar o colosal río Gambia a l'altaria d'a suya boca. Y encara que o trachecto leva tasament meya
horeta, en habiemos d'asperar-ie tres, pos bi heba masiada coda d'autos y nomás dos ferris de capacidat muito limitada en servicio. Total, que a la fin arrivé en l'hotel Queen Zee Garden dimpués de 16 horas de bus dende Saint-Louis, feitas en dos diyas, y astí, por a cansera, por bell virus u por bella biroya malmesa, u talment por tot una mica, pillé unas cagaleras y una fiebre que me dixoron baldau en o leito mientras os dos primers diyas. Bien se vale que o conserche de l'aloix yera un santo, y me pilló medecinas, me miró l'hespital y paró muita cuenta de yo. Ixo sí, a nina d'una d'as cudiaderas de l'hotel no feba so que meter cantas d'afrobeat, que no yeran mal, pero las iba cambiando cada diez segundos. Ixe son contrastaba, u se complementaba, con o de bells muixons que, a primera hora d'o maitín, feban una ruidera clavada a la d'as alarmas clasicas d'emerchencias.
Dos diyas dimpués d'arrivar-ie, ya reviscolau quasi de tot, prencipié a mía aventura por o nuevo país africano, con nueva luenga de comunicación: l'anglés. Y lo primero que me chocó,
y que mesmo ya paré cuenta en l'hotel an que m'aloixaba, yera a gran cantidat de mullers occidentals de más de 50 y cuerpos mica cudiaus con chovenoz locals de ropas arguelladas y terrosas, y en bell caso, tamién bella muller occidental choveneta. As carreras de Senegambia, a parti más occidentalizada d'o país, yeran a rebutir d'istas parellas y d'istas escenas. Y ye que muito se charra y se critica destinos de turismo sexual masclino como Tailandia, Filipinas (istos dos, cada vegada menos) y Camboya, pero poco d'os destinos de turismo sexual femenino, como resultó estar Gambia t'a mía sorpresa. Mientras observaba as escenas me pensaba: "curioso que os hombres rechiren cuerpos infantils como os asiaticos y as mullers cuerpos musclosos como os africanos". Talment a chenetica mandinga, a principal etnia d'o país, tienga bella cosa que veyer. Tamién cal decir que, encara que muito menos, tamién se veyeba bella escena de hombre occidental viello con choveneta africana.

Y ya en a capital, visité as tres fitas turisticas principal: Albert Market, o Museu Nacional y l'Arco 22. L'Albert Market yera o tipico mercau chandro y zaborrero, que fa nueu anyadas en Manila tanto me flipaba, y que agora ya refuso, y do s'alternan ropas, trastes y biroya. L'Arco 22, o monumento más visitau d'o país, ye un arco triunfal d'acceso a la capital do puez puyar y veyer dende alto toda l'aria urbana y a boca d'o río Gambia: no ye una fita imprescindible en a vida, pero ya que se ye por o país, y con no guaires cosas a fer, qué menos que dentrar-ie. En l'interior de l'Arco 22, dos ninas foriconeras pero de vegada chalangueras, yeran asperando a os turistas ta charraputiar con ells, y a yo me siguioron mientras quasi toda a visita, mesmo quan m'apercazaba d'un puyador que ufriba menos guarancia que no forachitar-se dreitament por a finestra. Pero sin dubda, o mío monumento favorito en a capital gambiana estió o Museu Nacional, y no por repoliu, gran u intresant, sino por tot o contrario: una casichona de dos pisos meyo espaldada, con quatre trastes en l'interior y cartels cutres en blanco y negro de feba decadas. Ta estar o museu más important d'un país yera tant sumament cutre que lo rematé trobando mesmo tierno. Unatra vegada, os suyos pocos visitans yeran nomás blancos. 


No hay comentarios.:
Publicar un comentario