Y d'entre as alternativas dentro d'o mío viache vital, a opción de tornar ta una esencia que chenera amor y odio cada vegada se feba más fuerte. Y no lo digo por Venezuela, encara peligrosa y sin guaires posibilidaz, sino por a vecina y chirmana Colombia. D'atra man, as mías continas eslampadas enta Zaragoza m'han contrimostrau a la fin que tampoco no pareix una opción, pos dezaga de l'amor inicial, a la fin se troban ixas continas trabanquetas y envidietas innecesarias y amagadas baixo a parola «somardería», parola de mierda. Y cata que recibindo ixas trabanquetas, poco antis d'o mío aniversario, me trobé con una oportunidat dificilment millorable: ir t'o colechio espanyol de Bogotá, os Reis Catolicos, baixo o batiauguas d'un contrato espanyol. Imposible millor regalo.
Y no puedo dixar de prencipiar por a Candelaria y Santa Fe, os barrios historicos d'a capital colombiana. Casas colonials coloridas; museus a embute, muitos d'els de gufanya; restaurants locals a buen pre; muito amor a la literatura, como
contrimuestran os muitos eventos y as muitas librerías de viello ixamenadas por todas as carreras… Bi fue una vegada, pero facié as fotos con o móbil viello que se m'estricalló; dimpués, con o nuevo, facié un tour guidau de baldes ufierto por o propio concello, que'n fan asabelos, an que un guida viellet y conoixiu por toda a Candelaria nos recontaba as leyendas d'as carreras principals, a historia muisca y a puenda colonial, tot presidiu, tanto en relato como en espacio, por a esparpallant Plaza Bolívar, an que me facié una cachapa con queso llanero y de man, sabors que no tastaba dende feba 30 anyadas y que me facioron tornar ta ixe episodio d'a mía infancia, y que acompanyé con un canelazo, bebida feita de licor, canela y limón, que ye a suya versión d'o vin calient. A l'atro costau d'a Candelaria, a replaceta colorida d'o Chorro de Quevedo ye o puesto ta fer-se un chelau, una biereta u quemisió, perén baixo un buen ambient y una buena conversación, y de feito, maitín bi iré con un compa de treballo.
Atro diya, y ya ta rematar ista entrada, puyé dende Bogotá, a 2600 metros, dica o Santuario de Monserrate, a más de 3150 metros. A yo l'altaria nunca no m'ha desganau, no pas como a atros espanyols, pero puyar-ie dimpués d'una zorrera en o colechio con enchaquia d'a Feria d'Abril, ya yera masiau t'o mío cuerpo, mesmo estando en forma. Y lo bosé, prou que lo bosé.
Con tot y con ixo, atra fita feita d'a ciudat, una de tantas ta fer-ne, dentro d'o tiempo y d'as enerchías que o mío nuevo treballo me dixa, que no'n son tantas como en Canarias. Manimenos, ista vegada he encertau con o cambio, de seguras. D'atra man, dicen que Bogotá ye a ciudat fiera de Colombia, pero me pareix una fama inchusta: o centro historico ye repoliu, y toda a ciudat ufre cantons con actividaz de toda mena bien intresants, seguindo a filosofía de São Paulo. De feito, si en tiempos deciba que Brasil yera un punto meyo entre Espanya y Filipinas, a mía primera impresión de Colombia ye que ye un punto meyo entre Brasil y Espanya, punto meyo que m'ha feito tornar t'a mía identidat, respetar-me a yo mesmo dimpués d'un suenyo canario que no se remataba d'achustar a yo.



No hay comentarios.:
Publicar un comentario