Con tanto treballo, duro y canso, y con tanta rutina, uno a la fin amenista bellas arias verdas an que descansar-se de tanto ferrete y trafico. Y si Sao Paulo tien Ibirapuera y polidez parquez y replacetas con verdín, Bogotá ufre recantos parellanos, ya sigan parques grans u replacetas. O más famoso d’entre ells ye o parque d’os Novios, con un galacho en o meyo y arias ta familias, y prou que ta novios. Sisquiá i fuese iu con novieta ta retozar-nos por o paiximiento… Tamién bell guarichet an que retantir y minchar bella empanada colombiana u bella arepa, que con ixo me conformé.
No guaire luent d’o parque d’os Novios se troba o parque Simón Bolívar, seguindo a mesma filosofía pero muito más gran. Un par de chiros arredol d’o espacio verde, chunto con bella aturada ta chentar y beber, pos ya te da ta pasar metat d’o diya. Atra vegada, familietas, collas d’amigos y parelletas a embute por tot arreu, asinas como corridors, pos o parque tien un circuito disenyau ta l’exercicio. Y, esnavesando l’avenida La Esmeralda, una d’as pocas con nombre propio en Bogotá, se troba, quasi como continación d’o parque Simón Bolívar, o parque Virgilio Barco, presidiu por a biblioteca d’o mesmo nombre, que pintaba muito bien pero que no podié visitar en estar trancada por enchaquia d’as esleccions estatals. De feito, como no quereba que me pillase l’escrutinio en a carrera, i chenté baratet y bien en un corrientazo tipico colombiano, y marché ta casa: en o mío vico d’Usaquén celebroron mientras quasi cinco horas a victoria d’Abelardo, tanto que en primeras a ruidera externa no me deixaba escuitar a televisión.
Puede sonar raro charrar de parques en marchar ta una ciudat, tan feitos como somos a os exclusivos y orichinals reclamos turisticos, pero creyez-me que, si fez vida entre mols de gudrón y rudio, istas cosetas se valuran. Lastima que a’l canto de casa, en Usaquén, no’n tienga, porque prou que los aproveitaría… O más parellano son replacetas y corridors verdes, repolius pero chicoz, y, curiosament, ixo no fa fuyir os colibrís, pos mesmo asinas se’n veyen por as matas d’as entradas d’os edificios.
Pero sin dubda, a millor naturaleza me la ufrió o sendero de Las Moyas, en pleno Bogotá, que puya ent’os lumos orientals igual que Monserrate, pero que no tien cosa a veyer con ista
zaguera. Y ye que Las Moyas ye en verdat un sendero, no pas un pastiche postiz molliscoso d’escalerons y camins engudronaus. Lo puyé con Andrea, una mesacheta que conoixié fa bells diyas y que yera asabelo de maja, igual que varrenada. En verdat, ella me guidó y fació a reserva. Prencipiemos por una selva d’eucaliptos, tamién especie invasora, y rematemos en o famoso paramo, que ta part d’alavez yera emboirau. A la fin, bells 700 metros de desnivel por un camín que no yera guaire tecnico, pero que remataba en os quasi 3300 metros, y no sé si ye que me soi fendo viello y en verdat l’altaria se nota, pero atras vegadas m’he notau con millors garras, u millor dito, con millor cuerpo. Ixo sí, he de decir que ista probablement siga a millor excursión qu’he feito en a capital colombiana y que me remeró en esprito a Río de Janeiro: naturaleza pura agafada a la ciudat.
Con ista mesacheta, y a mena de despedida, chentemos en l’atro’l diya a famosa lechona —tocín rustiu con roz, que remató petando a mía bascula Xiaomi— en una zona humilde d’a ciudat, fa poco rebaltizada como «zona L». Bi heba un evento especial que remeraba as fiestas d’a rechión colombiana d’an que ye tipico iste plato y, sin dubda, estió o millor «que vaiga bueno» posible ta la capital colombiana, una capital que m’ha feito reviscolar, pero tamién analizar bien y trusquir sanament amors y odios infantils.


No hay comentarios.:
Publicar un comentario