No prencipiaba guaire bien a cursa, pos ta entrar-ie caleba fer coda ta mercar un seguro medico —que o de viaches, que me cubre tamién ista mena de cursas, se vei que no les fa vez—, ta mercar a entrada y, dimpués, ta pillar una buseta que t’amanaba ta Cañaveral, a placha más cercana. En verdat, no son pres guaire caros, y menos ta yo, que boso como local, pero as farchas que fa bosar tres vegadas nomás ta prencipiar a desfrutar d’o puesto, pos no son mica buenas. O d’a buseta mesmo me lo pensé, porque m’aganaba d’andar muito y o trachecto yera por selva humida con buena uembra, pero, sin saber cuánto remataría caminando ixe diya, pos decidié pillar-la, y estió tot un encierto.
En plegar en Cañaveral, en tasament diez minutos, no aturé en ixa placha, pos m’aganaba
de caminar. Pasé por a zona de Tequendama y visité as plachas d’Arrecifes, Arenilla, La Piscina y, a la fin, Cabo San Juan del Guía, sin ficar-me en l’augua —que, por una operación, tampoco no podeba—. En Arrecifes aturé a fer as diez: uegos pericos —ye decir, revueltos con ceba y tomate— con patacón —platano esclafau y frito— y café, a segunda inchesta d’o diya. Y ye que ya lo he dito varias vegadas por aquí: ta yo, o desayuno ye o millor momento d’o diya, y por ixo lo foi dos u tres vegadas, en muitas ocasions más por laminero que no por fambre.
O camín alternaba chungla con manglar, canyimos y selva ixuta. No yera mica fiero, y yo me lo pillé de muito buen implaz, que ya lo amenistaba, pero no exachero si digo que no yera soque un galacho de Chuslibol multiplicau por varias vegadas y con buenas plachas an que no mancaban hostalez «eco-friendly» y guarichez de birolla y bebida. Si pasas por Santa Marta, sin dubda fa vez visitar-lo, pero toda ixa fama ixamenada dimpués d’a famosa canta, pos como que no.
En plegar en Cabo San Juan del Guía, y con una miqueta de cobertura, miré si podeba salir por atro puesto, que no soi yo de tornar por os mesmos camins. Y cata que apareixeba un camín ta Calabazo
, pero ya Wikiloc avisaba que no yera mica fácil: 500 metros de desnivel, con unas garras que ya yeran tremolando. Pero bueno, como yo soi d’os de chugar dica o final, pos me lancé. Esnavesé una placha cuasi disierta, que dicen nudista pero an que as pocas personas que bi heba pos yeran vestidas, y preté a fer una puyada matadora. A zaguera vegada que tenié ixas sensacions d’haber-me creixiu masiau estió cuan marché t’a placha de Güigüi, en Gran Canaria, sin d’augua, fa ya dos anyadas. Aquí, quieras que no, ya teneba una mica de conciencia d’o que m’asperaba y, retantindo bell par de vegadas, la facié, con sufrimiento pero sin muerte.
Habendo pasau o pior treito, me trobé con una caseta an que vendeban bebidas, a l’altura de Pueblito, y bi aturé bells minutos. M’atendió un mesache de melena envidiable, con una estatura y uns dients que compensaban a polideza d’os suyos pels. Cuan prencipió a charrar con una nina de bells cinco anyos y con atro hombre que pasaba o rato ascuitando narcocorrius en una viella radio, paré cuenta que charraban en atra luenga. Talment por ixo o mesache pareixeba tan foriconero —u desucau—, pos en a suya luenga sí que se le notaba una miqueta más espabilau. Con tot y con ixo, a cursa se meteba verdaderament intresant: yeran indichenas koguis, descendients d’os taironas, y a suya luenga perteneix a la familia chibcha.
D’a redolada de Pueblito dica Calabazo o camín encara yera duro, pero levadero: menos tecnico, menos duro y menos ruixent, acarrazau por as uembras d’a chungla, de cabo cuan baixo a companyía de bel mico y tamién de bells blincamonts chigants que feban asabelo de fastio. Pero, sin dubda, o millor de tot estió no trobar turistas y sí, de cabo cuan, más indichenas koguis, toz vestius de blanco. Me trescrucé sobre tot con ninas, que be d’estar que tornaban de bella escuela chusto a ixas horas, porque, si no, no entiendo qué feban caminando por astí. No pareixeban muito acostumbradas a turistas, pos cuan me veyeban saliban correndo.
D’atra man, en bell cartel s’anunciaba a presencia de jaguars y pumas
en ixas chunglas. Ben d’estar-ne pocos y ben de fuyir d’os humanos, porque, si no, a yo ixas ninas me pareixeban una presa perfecta ta ixos bichos. Bell adulto que me trobé levaba siempre machete y, parando cuenta que no bi heba agricultura visible y que os camins yeran escoscaus, pos mesmo fantasié con que fuese ta esfender-se de bestias… pero probablement astí ya me flipé. A dinamica con toz ells siempre yera a mesma: foriconers, respondeban os saludos, pero siempre mirando enta tierra, como si a presencia d’un forano les incomodase una mica, sin tampoco no considerar-la agresiva.
Continé o mío camín, facié tuca y dimpués baixé china-chana, trobando ya casas, hostals y guarichez de venda de productos indichenas por a falda ixuta d’o mont, dica plegar en Calabazo con garrampas en as garras. Bien se vale que astí chenté bien, con un tipico corrientazo, y me pillé o bus de tornada ta Santa Marta. Más de quince kilometros d’un recorriu crebagarras que as guidas no recomiendan ta turistas por duro. Y de verdat que en yera, pero tampoco no imposible. Yo me trobé argüelloso, pos feba anyos que no me meteba en una d’ixas, y la pasé con nota: encara soi choven!

