T'arrivar-ie cal pillar un barco en o puerto a'l canto d'a no menos polida Gara de Trens
de Dakar, no guaire luent de Plateau, y astí me trobé o primer barrache. Un chendarma me demandó o pasaporte, y tot y que l'en amostré en o móbil, me demandó l'orichinal fisico, que no teneba a man. Alavez, prencipió a demandar-me un suborno, pero en ixas i plegó más chent forana, y me dició que m'asperase, pos fer-lo en metat de toz cantaba. Cata que no yera l'onico en a mesma situación, y que atras collas, más numerosas y menos espiguardadas, pareixeban millor victimas a escular. Asinas que de bote y voleyo me dixó pasar mientras se meteba a charraputiar con os atros. Yo me pensaba: "si no me dixa pasar, no i torno, que ya paso d'istas mierdas", por o que quasi me quedo sin visitar-la. Asinas, quasi por casualidat, aconsiguié pillar o ferry que levaba ent'a isola en un trachecto de bella meya horeta, ferry que d'atra man no yera mica barato, y ya astí mesmo bella vendedera miraba de fer-se amiga. Una vegada en a isola, me trobé con as rúas, casas y edificios militars colonials, que tanta fama le dan, y tamién comprevé a mala situación d'o turismo
en o país, con runias de uebras, vacas y crabas dentro d'antigos fuertes militars rodiando antigos canyons, y con os museus trancaus, u quasi. Y digo quasi porque o guardia que cusiraba o museu d'o fuerte sí que me dixó pasar previo soborno, y a condición de que no puyase alto en a terraza ta que no me se veyese. Iste fuerte yera curioset, no pas por a suya exposición, sino por o edificio en sí, que una d'as suyas cambras yera estada restaurada con cauquerré espanyol. Y ye que, en cheneral, muitos d'os edificios son estaus atrapaciaus mientras a segunda decada d'os 2000 por países occidentals, y no tant occidentals, como Venezuela (l'antiga escuela), China, y curiosament, tamién a Orden de Malta (l'hespital).
En cheneral, chocaba muito pasar de carreras bien atrapaciadas y turisticas t'atras de raso esboldregadas y a rebutir de chatarra y bichos, y iste contraste se feba encara más vistero en puyar O Castiello en o pueyo d'a isola, de vegada presidiu por un antigo canyón militar, o de Navarones, que chugó un papel esencial en a baralla de Dakar mientras a Segunda Guerra Mundial, y que estió decorau d'a pelicula que leva o suyo nombre. Chusto abaixo bi heba un mercadet an que una sinyora me cayió bien y le merqué bells balons africans que me fan honra como pichama, u puet-estar que ta fer o chorra de cabo ta quan. Pero si lo sé, no los merco, pos dimpués todas as sinyoras d'o mercau miraban de vender-me os suyos trastes y ropas, y beluna mesmo masiau catén, prenendo-me d'o brazo: si no por a suya edat, s'hese levau manotazo.
Con tot y con os malos chestos, a isla de Gorée ye imprescindible si marchas ta Senegal. Eslampar d'o trafico, poder chentar en restaurans curiosez buena comida senegalesa y contemplar o contraste de rúas y edificios colonials atrapaciaus y espaldaus, atorgan sensacions repolidas. Pero si cosa he de destacar, estió conoixer a biblioteca infantil d'o lugar, humilde pero bien atrapaciada, con chuegos y una terraceta asabelo de polida, anque a suya cudiadora, una muller de bellas 30-35 anyadas, aculliba quasi todas as tardis a os 30 ninos que viviban en a isla, y que en ixe inte yeran en a escuela. Estió una experiencia repolida, y sí, m'enamoré d'ixa muller.
Unatro diya marché ent'a isola de Ngor, muito más barata d'arrivar-ie, en barquichuela mientras tasament 10 minutos, y con menos atractivo historico. Bueno, lo de barata quasi, porque tot y que bosé o billet d'ida y tornada, una vegada allí, l'amo d'a
barquichuela quereba que le'n bosase atra vegada a tornada. Tricolotié con ell en a barca, con a presencia d'atros turistas, mencionando-le o menester de más honestidat. Talment en atro momento no m'hese importau y hese cediu, pero a mía cansera con a capital senegalesa yera patent y no m'aganaba que me tocasen os collons más.
A isola de Ngor ufriba más que más relaixación sin de trafico y auguas una miqueta más escoscadas que no o común en Dakar ta ficar-se-ie, pero no me'n aganó. As casas d'as suyas carreras, sin estar colonials, yeran polidetas, y teneba bells restaurants que ufriban un retantir calmo debant d'a mar. Manimenos, tot ixo s'experimenta en tasament una u dos horetas. Cal adhibir que en a placha do se pilla o barco, bi ha un paseu pincho por casas con murals y piragues a lo que fa honra adedicar-le meya horeta, y que en o mío caso, estió adornau por a presencia d'un pelicano raso que miró de minchar-se-me.






































