A primera d’istas replacetas que visité estió a de Sabaneta, y diría que a millor de todas. Piatonal de raso, con asabelo de restaurants y bars d’estilo colombiano, bien atrapaciaus, colorius, con mosica de salsa, cumbia u vallenato, un ambient local y con un toque bohemio
que me remeraba o d’o Chorro de Quevedo en Bogotá… pero con una esferencia: l’unico forano astí yera yo! M’aganaba de fer gambada y más gambada, mesmo repetindo os callizos y espacios; m’aganaba de fer-me un café, m’aganaba de retantir, m’aganaba de levar-me un libro y posar-me en os muitos bancos d’a replaceta… Sí, ixa yera a imachen tipica d’a sociedat colombiana, pero sin haber d’ir ta lugars a horas d’as urbes y, lo dito, sin de turistas. Me chugo a cabeza a que d’aquí a bell par d’anyos ixo será chentrificau y mesmo conoixiu por tot o mundo, porque tien toz os ingredients. Pero agora mesmo ye una alfayeta y, en o que toca a la vida social, ye o puesto que más goyo m’ha feito de Medellín.
A segunda d’as replacetas —u, millor dito, ya plaza, porque yera más gran en tamanyo— yera a d’Envigado. Podeba rivalizar con a de Sabaneta, pero o feito de tener bell par de carreras con autos en os suyos costaus le quitaba muito encanto, y l’entorno no yera tan acullient. Mesmo asinas, encara transmitiba a sensación de lugar tradicional y de plano d’Indias. Ixa sensación estió encara más fuerte a primera vegada que i plegué, chusto dimpués d’a victoria d’a selección espanyola en o Mundial… Y no pas por garra celebración u evento por ista fita, sino porque yeran as fiestas d’o lugar y heban atrapaciau un concierto de clasicos de salsa tanyius por una orquesta sinfonica!
Muitas vegadas charro de quan, en São Paulo, me trobé con una colla que feba samba con instrumentos celtas en un guarichet d’o centro d’a ciudat, con tot o mundo en l’interior danzando. Pues a sensación que trobé con os violins tanyendo Rebelión, de Joe Arroyo, estió a mesma. Y, dito siga de paso, tanyoron ista canción anticolonial chusto dimpués de chilar bellas salvas felicitando a Espanya por o Mundial: millor amostranza d’o sentimiento bipolar latinoamericano ent’a «mai patria», imposible.
Finalment, a tercera d’istas replacetas colonials no yera en o sur d’a ciudat, sino en o norte, en a localidat de Bello. A escape paré cuenta que, si Sabaneta amostraba un livel de vida alto
y Envigado meyo-alto, Bello yera meyo-baixo. Muita más pobreza, suciedat y, sobre tot, asabelo de guarichez y azoques de productos d’imitación y baratos, encara que sin plegar a escenas de Manila, El Cairo u Dakar. Con tot y con ixo, a replaceta, con as suyas dos ilesias y, sobre tot, os muitos bancos —comuns por tot arreu en Colombia y que son sinyal d’a naturaleza social d’as suyas chents—, teneba encanto y daba ta pasar una u dos horetas alparciando y refitoliando por astí. Me facié un café solo —tinto— que pillé en un puestet en a carrera, y a muller que me lo vendió lo fació de buen implaz y con una alegría que no siempre se troba por os atros puestos.
Y aproveito a entrada ta mencionar unatro d’os puestos, iste ya en Belén, Medellín, que me chocó muito: o fosal de Belén. Difuera d’o circuito turistico y feito en os prencipios d’o sieglo XX, presenta una estructura circular arredol d’o patio y d’a capilla ubierta central que me feba muita alcordanza d’o cementerio historico de Paco, en Manila, que tantas vegadas he mencionau en iste blog. Yo me pensaba que o fosal filipino, ciudat de muertos que copia a estructura d’a ciudat de vivos que ye Intramuros, yera una exclusividat en o mundo hispano. Pero cata que no, que aquí trobamos tamién un fosal circular. Antimás d’ista referencia, tamién me trucoron l’atención a cantidat de anuncios d’exhumación por falta de pago que bi heba en as fuesas y o mal mantenimiento d’un puesto que bien podría estar bell diya en os circuitos turisticos.































