27.1.26

Enta Dakar (iii): a millor ruta costera


Patín patián por Dakar, continé o camín por a Monumento d'o Milenario, un monumento nuevo, más chicot que no o Monumento a o Renaximiento, en metat d'un paseyo maritimo que diría ye a parti más tranquileta de toda la ciudat ta fer una gambada. Si vivise en acapital senegalesa, soi seguro que pasaría astí muitos luscos. 

O paseu ufre atros atractivos intresants, como lo fosal musulmán de Soumbedioune, do as fuesas quasi pareixeban amagadas por l'arena y una mena de arbusto, parellano a os d'os manglars, estendillau por tot arreu, que si bien denotaba descudio, no deixaba de dar-le un toque polidet a la escena. Manimenos, chusto quan en saliba i entraba una mainada de criallos de bells 10 anyez con forcanchetas que no me fació guaire goyo, y en salir-ne, un mesache mahet, que tamién en saliba, m'alvirtió que seguntes as horas ixe yera uno d'os puestos más inseguros d'a ciudat. Diría que no yera ta tanto, u que a ciudat en sí ye segura, y no sé si me lo diría porque en verdat yera asinas u porque no le feba goyo que i pasasen turistas por astí, como me pasó en Al Cayre. Con tot y con ixo, me
quedé con a copla.

A'l canto d'o fosal se troba o mercau turistico d'o mesmo nombre, an que me facié bella gambadeta curteta, pos ascape os vendedors me dioron ferrete. Mira que m'aganaba de fer-me a gambadeta tranquilet por astí, pillar-me bell suco y mesmo mercar bell beliquet, pero ye que con ixa filosofía de venda tan acatuidera y arbolaire pos feba muita mala gana, más dimpués d'haber estomacau lo mesmo mientras tantas anyadas. Dicen, tamién cal decir-lo, que o turismo occidental, predominantement gabacho, ha disminuito muito en as zagueras anyadas, y que lo notan. 

Continé o camín dica plegar en Magic Land, o parque d'atraccions d'a ciudat, a rebutir de chent, y encara que no i entré, feba farchas d'estar muito parellano a Star City en Manila. Y por a mesma costa, me trucó o ficacio un chimnasio
a l'aire libre colosal, o más grant que nunca he visto, tant grant como enronada yera a más gran parti d'os suyos trastes. D'astí, plegué en a Plaza d'a Remeranza Africana, espacio amplo con puestos ta conciertos y eventos, con continas referencias a toz os países africanos, y con bell restaurant comodo sin estar luixoso, an que una cantaire pasaba de cantas populars de toz os países africanos a o Guantanamera.

Ista ye sin dubda a millor ruta ta fer en Dakar, de bellas horas, y mesmo con a fuixina d'o sol tropical, aganaba de fer-la. Antimás, remataba en o Sea Plaza, o centro comercial más moderno d'a ciudat, que sin estar especialment luixoso, yera comodo, con replaceta interna y cine incluitos, a'l canto d'o mar, y sin de rudios. Un d'os pocos puestos d'o eslampar d'a chungla d'arena, polución, pudors y rudio d'a capital senegalesa. 

19.1.26

Enta Dakar (ii): as principals fitas


Asentau en a capital senegalesa, no tardé guaire en arrecorrer as suyas principals -y pocas- fitas turisticas. Prencipié por o Monumento d'o Renaximiento Africano, una estatua de 52 metros d'altaria inaugurada en 2010 dimpués de 8 anyadas de construcción, y que a suya enchaquia estió o 50 aniversario d'a independencia d'o país africano de Francia. A estatua ye mesa alto d'un pueyo, lo que fa siga encara más vistera y ufra buenas envistas d'a urbe. 

Ta plegar-ie, pillé un Yangoo, l'aplicación VTC más important d'o país, y me dixó a os piez d'os escalerons que caleba puyar ta arrivar a os piez d'a estatua de una familia africana en
postura heroica. Una vegada alto, m'intresé por entrar en a estatua y puyar dica a coroneta de l'hombre, a parti más altera y con lenau interno, mena Estatua d'a Libertat. Manimenos, a mala información que me dioron y a chestión zaborrera facioron que me se'n isen as ganas de camín, y m'aconformé con as envistas dende l'alacet, sin que me fese guaire duelo de no puyar-ie. 

A'l canto d'iste monumento se troba a costera Mesquita d'a Divinidat, que ufre un lusco repoliu, en metat d'un biquichón de pescadors, con a puerca placheta a rebutir de pirogues, barcas pesqueras tradicionals coloridas. En ixa redolada, ascape paré cuenta d'a seguranza d'a sociedat wolof, pos yera un puesto muito puro, mica turistico, porquizo, y encara que m'hesen puesto fer de tot y a mía presencia cantaba a kilometros, no me trobé so que indiferencia. 

D'astí, marché china-chana por a rúa costera de La Corniche, con bell troz una miqueta más agradable t'a caminata que no lo común en Dakar, dica que arrivé en un puesto hippie-guayón que me fació vez ta retantir y hidratar-me, pos con a ilusión tipica d'os primers diyas de viache, y tal y como soi yo, heba descudiau os muesos, y o mío cuerpo ya lo notaba. 

A l'atrol diya prencipié a mía cursa por o bico central de Dakar, Plateau, que m'asperaba rico y desenrrollau, mena BGC en  Manila, pero que no deixaba de tener callizos d'arena y bella craba u mesmo vaca, como a resta d'a ciudat. Si no por bella cafetería una mica más estiloseta, bell par de carreras con ceras y edificios Art Decó que feba alcordanza de Escolta en Manila, bell hotel más pudient y a Plaza d'a Independencia y os suyos arredols, no pareixeba guaire esferent d'a resta d'a ciudat. 

Astí en Plateau, aproveité ta fer una gambadeta chicorrichona por o mercau turistico Kermel, y digo chicorrichona, porque ascape me venioron bells vendedors con ixe tracto dreito y de vegada con a capacidat de saber convertir-se en o tuyo amigo de l'alma en 30 segundos, ta dimpués, una vegada establexiu un vinclo emocional, mirar de vender-te os suyos productos. Seré yo, pero yo ya no me trobo mica comodo con ixa mena d'estratechia y mesmo de sociedat, diría que quasi me fa ansias, más encara quan no pocos vendedors u taxistas te charraban estaburniaus y con os huellos royos venudos testigos de masiada droga. 

Y d'o mercau Kermel marché ent'o Museu d'as Civilizacions Africanas, una d'as fitas principals que teneba sinyaladas, y que me fació burro falso. En  verdat, o museu y o suyo edificio no yeran de tot mal, sino porque se tracta d'o principal museu d'o país, se veye en meya hora -una horeta si estirazas guaire-, porque más d'a metat d'a suya exposición son cartels impresos en Canva con muito texto que pareixen quitaus d'un libro de Conoximiento d'o Meyo de cinqueno de primaria, y l'atra metat, pos no teneba piezas especialmente intresants. 

En salir, aproveité ta mercar-me en un puesto de carrera un entropán senegalés: una barra de pan entera, con l'unto agridulce local de bruno, pollo y trunfas fritas. Una autentica bomba calorica quasi de gufanya y que en a población local, no sé de qué coda, marcha t'os musclos y no pas t'a pancha. Ixo sí, os gabachos, astí ta do van, han levau o entropán -u banh mi- como comida rapeda, buena y barata. 

7.1.26

Enta Dakar (i): o zaguer trango


Nadal 2025-2026. Qué fer? Con os amigos cada vegada más con os suyos planes esferenciaus, sin haber visitau nunca l'Africa subsahariana, tenendo-la a tiro de piedra y con as prebas de francés mientras os proximos meses, a ecuación me daba Senegal. Antiparti, a nostalchia de Manila siempre ye (u yera?) present, como ya sabez bien os que leyez iste blog.

Asinas que o 19 d'aviento m'y planté, endurando dica lo 6 de chiners, aproveitando tamién ta fer a visita ta Gambia. A paranza no estió fácil, pos a información d'o país no ye guaire clara por o rete: difícil ye de prener información sobre posibilidaz d'a tarchetas SIM, de diners en caixers con Revolut, de treslaus y transportes publicos, u mesmo d'atractivos turisticos y culturals, encar que ye verdat que ChatGPT y Gemini ufren no malos consellos sobre toz istos temas. De feito, os millors posibles, sobresalindo o de descargar-se l'aplicación Wave ta pagos, una mena de Bizum senegalés que toz emplegaban. 

Malas arrivar-ie, m'hospedé en un apartamentot en a redolada de Liberté 1, un puesto estratechico ta visitar toda la resta de Dakar, pero que en primeras me pareixió una enganyufa. Carreras sin de cera, como en Manila, pero antimás a rebutir d'arena por tot arreu, y pocos u nulos servicios... No tardé guaire en parar cuenta que mesmo asinas, yera d'as millors zonas d'a ciudat, con o moderno BRT, una infraestructura muito parellana a la d'un tranvía, con garas que pareixeban de metro y carrils de raso esferenciaus en o paisache urbano, pero que en cuentas de circular trens lo fan buses. Una ideya igual d'eficient qu'un tranvía moderno, pero que pareix muito más barata, y que estió cofinanciada por a Unión Europeya.

Una vegada plantau astí, no tardé guaire en lanzar-me a arrecorrer a ciudat a la mía bola, como perén foi, y marchar por as suyas carreras y callizos arenosos con enchaquia de visitar as principals fitas, encara que a enchaquia en sí ye l'aventura d'o desplazamiento: d'as caminatas y d'os transportes publicos. Prencipié por os mercaus locals de Sandaga y HLM, que en o suyo diya m'hesen flipau, como en Manila, que dimpués no pas tanto pero hese feito a similituz y comparanza con os manilenyos, como podez leyer en as entradas d'Al Cayre en iste blog, y que agora ya m'aburren y no m'aportan amostranza nueva. D'atra man, miré de fer bella foto pero ascape m'alvirtioron que no les feban goyo as fotos, u lo menos no si no les daba una propineta, mesmo que no sacase garra rostro. Por cierto, que beluns portiaban bells chapers muito parellanos a os orientals vietnamitas, pero que resultan yeran tamién tipicos d'astí. 

En ixa primera gambada ascape paré cuenta, gracias a las banderas por todas as carreras y a la chent portiando chambretas senegalesas, que yera puenda d'a CAN, a Copa Africana de Nacions de fútbol. Poco dimpués comprebé que os partius de Senegal podeban paralizar tot o país, con una delera por o balompié que no se vive en Espanya. Tamién paré cuenta de que o sistema de transporte yera increyiblement parellano a lo de Manila, con una mena de furgonesas tintadas de colors bien visteros y con una distribución interna de dos filas enfrontinadas, quasi clavadas a os jeepneys filipinos; con atras furgonetas blancas (touba) más modernetas, clavadas a os UVS manilenyos, y con buses, beluns más trastos u atros más modernos, istos zaguers d'a operadera Dem Dikk. 

Y en ixas primeras gambadas, tenié una situación que me permitió experimentar una caracteristica d'o pueblo wolof que comprebé mientras tot o viache: son chent que, sin plegar a la violencia, y mesmo en cheneral acullient, pueden enchegar-se ascape, meter-se fatures con deleras y no entrar en razón. Pasé a'l canto d'una chicorrichona escuela coranica, en una imachen digna de fotografía, con os escolans d'esquenas y o profesor amostrando-les caracters arabigos; me se quedó mirando sonredindo, y quité lo móbil fendo-le un cenyo de permís ta fer foto. O viello hombre interpretó que heba feito a foto y bi venió, chunto con unatro más chovenot, chilando-me que no fese a foto sin dar-le-ne de diners. Yo les amostré o móbil y mesmo les ne dixé, ta que veyesen que no heba feito garra foto, que yera demandando permís. Pero rai, yeran trancaus en a suya ideya y imposible de charrar con ells, cada vegada metendo-se más farutes. A la fin pillé lo móbil y en hopé, pero a poca disposición ta charrar calmadament y ascuitar me chocó firme, y en tricoloteyos entre ells, lo veyé quasi toz os diyas. 

Manimenos, no quiero rematar ista primera entrada sin decir que en cheneral me tractoron bien, y fueras d'ista experiencia y de de bell caso de falsa amabilidat que l'onico que escaba yera que mercase bella cosa u quitar treslau economico, trobé muitos buenos corazons. Antimás, a seguridat d'a urbe que dicen a más desenrrollada de l'africa occidental, encara que más dura y incomoda que no as asiaticas, yera total, podendo fer gambadas por qualsiquier costau a qualsiquier hora d'o diya.