27.1.26
Enta Dakar (iii): a millor ruta costera
19.1.26
Enta Dakar (ii): as principals fitas
D'astí, marché china-chana por a rúa costera de La Corniche, con bell troz una miqueta más agradable t'a caminata que no lo común en Dakar, dica que arrivé en un puesto hippie-guayón que me fació vez ta retantir y hidratar-me, pos con a ilusión tipica d'os primers diyas de viache, y tal y como soi yo, heba descudiau os muesos, y o mío cuerpo ya lo notaba.
A l'atrol diya prencipié a mía cursa por o bico central de Dakar, Plateau, que m'asperaba rico y desenrrollau, mena BGC en Manila, pero que no deixaba de tener callizos d'arena y bella craba u mesmo vaca, como a resta d'a ciudat. Si no por bella cafetería una mica más estiloseta, bell par de carreras con ceras y edificios Art Decó que feba alcordanza de Escolta en Manila, bell hotel más pudient y a Plaza d'a Independencia y os suyos arredols, no pareixeba guaire esferent d'a resta d'a ciudat.
Y d'o mercau Kermel marché ent'o Museu d'as Civilizacions Africanas, una d'as fitas principals que teneba sinyaladas, y que me fació burro falso. En verdat, o museu y o suyo edificio no yeran de tot mal, sino porque se tracta d'o principal museu d'o país, se veye en meya hora -una horeta si estirazas guaire-, porque más d'a metat d'a suya exposición son cartels impresos en Canva con muito texto que pareixen quitaus d'un libro de Conoximiento d'o Meyo de cinqueno de primaria, y l'atra metat, pos no teneba piezas especialmente intresants. 7.1.26
Enta Dakar (i): o zaguer trango

Malas arrivar-ie, m'hospedé en un apartamentot en a redolada de Liberté 1, un puesto estratechico ta visitar toda la resta de Dakar, pero que en primeras me pareixió una enganyufa. Carreras sin de cera, como en Manila, pero antimás a rebutir d'arena por tot arreu, y pocos u nulos servicios... No tardé guaire en parar cuenta que mesmo asinas, yera d'as millors zonas d'a ciudat, con o moderno BRT, una infraestructura muito parellana a la d'un tranvía, con garas que pareixeban de metro y carrils de raso esferenciaus en o paisache urbano, pero que en cuentas de circular trens lo fan buses. Una ideya igual d'eficient qu'un tranvía moderno, pero que pareix muito más barata, y que estió cofinanciada por a Unión Europeya.
Una vegada plantau astí, no tardé guaire en lanzar-me a arrecorrer a ciudat a la mía bola, como perén foi, y marchar por as suyas carreras y callizos arenosos con enchaquia de visitar
as principals fitas, encara que a enchaquia en sí ye l'aventura d'o desplazamiento: d'as caminatas y d'os transportes publicos. Prencipié por os mercaus locals de Sandaga y HLM, que en o suyo diya m'hesen flipau, como en Manila, que dimpués no pas tanto pero hese feito a similituz y comparanza con os manilenyos, como podez leyer en as entradas d'Al Cayre en iste blog, y que agora ya m'aburren y no m'aportan amostranza nueva. D'atra man, miré de fer bella foto pero ascape m'alvirtioron que no les feban goyo as fotos, u lo menos no si no les daba una propineta, mesmo que no sacase garra rostro. Por cierto, que beluns portiaban bells chapers muito parellanos a os orientals vietnamitas, pero que resultan yeran tamién tipicos d'astí.
En ixa primera gambada ascape paré cuenta, gracias a las banderas por todas as carreras y a la chent portiando chambretas senegalesas, que yera puenda d'a CAN
, a Copa Africana de Nacions de fútbol. Poco dimpués comprebé que os partius de Senegal podeban paralizar tot o país, con una delera por o balompié que no se vive en Espanya. Tamién paré cuenta de que o sistema de transporte yera increyiblement parellano a lo de Manila, con una mena de furgonesas tintadas de colors bien visteros y con una distribución interna de dos filas enfrontinadas, quasi clavadas a os jeepneys filipinos; con atras furgonetas blancas (touba) más modernetas, clavadas a os UVS manilenyos, y con buses, beluns más trastos u atros más modernos, istos zaguers d'a operadera Dem Dikk.
Y en ixas primeras gambadas, tenié una situación que me permitió experimentar una caracteristica d'o pueblo wolof que comprebé mientras tot o viache: son chent que, sin plegar a la violencia, y mesmo en cheneral acullient, pueden enchegar-se ascape, meter-se fatures con deleras y no entrar en razón. Pasé a'l canto d'una chicorrichona escuela coranica, en una imachen digna de fotografía, con os
escolans d'esquenas y o profesor amostrando-les caracters arabigos; me se quedó mirando sonredindo, y quité lo móbil fendo-le un cenyo de permís ta fer foto. O viello hombre interpretó que heba feito a foto y bi venió, chunto con unatro más chovenot, chilando-me que no fese a foto sin dar-le-ne de diners. Yo les amostré o móbil y mesmo les ne dixé, ta que veyesen que no heba feito garra foto, que yera demandando permís. Pero rai, yeran trancaus en a suya ideya y imposible de charrar con ells, cada vegada metendo-se más farutes. A la fin pillé lo móbil y en hopé, pero a poca disposición ta charrar calmadament y ascuitar me chocó firme, y en tricoloteyos entre ells, lo veyé quasi toz os diyas.
Manimenos, no quiero rematar ista primera entrada sin decir que en cheneral me tractoron bien, y fueras d'ista experiencia y de de bell caso de falsa amabilidat que l'onico que escaba yera que mercase bella cosa u quitar treslau economico, trobé muitos buenos corazons. Antimás, a seguridat d'a urbe que dicen a más desenrrollada de l'africa occidental, encara que más dura y incomoda que no as asiaticas, yera total, podendo fer gambadas por qualsiquier costau a qualsiquier hora d'o diya.










