5.7.26

Enta Palo Quemao, Ciudat Bolívar y o desierto d’a Tatacoita: primeras chislas de Bogotá


Descubrindo a mía nueva ciudat, amenisto duplicar-me u triplicar-me ta poder plegar a todas as cosas que m’atrayen de Colombia. Y me encanta! De feito, mientras escribo istas linias, y considerando a mía experiencia canaria, de tornar ta Espanya no me veyería que en Madrit.

A primera d’istas chislas ye o mercau de Palo Quemao, do fue con os míos companyers de  treballo Sara, Susi y Richard. Mercau granizo, más que más de biroya, pero an que puez trobar tot, mesmo mascotas, y dentro d’uns limites sanitarios que, si bien no plegan a os europeus, son admisibles. Más que mercar-ie, pasemos o maitín desayunando-nos y fendo as diez, ta dimpués tornar ta Usaquén, o distrito residencial an que se troba o colechio y do vivimos a mayoría d’os mayestros y profesors.

Atro d’os puestos visitaus en colla estió Ciudat Bolívar, granizo conchunto de favelas que s’estendilla por tot o sur de Bogotá y d’o que muita chent d'o centro y norte mai no ye estada. A yo ixos puestos no me fan cerina, como bien sabez, y de feito a diversidat m’atraye, encara que a incomodidat, a cansera en veyer o mesmo en muitos puestos, y incipiens dilemas eticos, fan que no los visite tanto como antismás. Sin plegar a bels barangays filipinos, una mena de Rozinha a lo grant, con clases socials internas y situacions intresants. I fue con as companyeras Asun, Elba y Susi, encara que ista zaguera no yera guaire comoda, y aproveité ta mercar bels billez venezolanos (bolivars, comunment ditos “bolos”) a un viellet maho que’n vendeba por tierra en a carrera.

Cal decir que a calidat de vida d’a población de Ciudat Bolívar ye amillorada dimpués d’o establecimiento d’un teleferico que le claman TransMiCable, y que en sí ya ye una atracción turistica, pos ufre envistas esparpallants de toda l’aria y en cheneral de toda a plana de Bogotá y os suyos pueyos. En tornar ta casa, le comentaba a Daniela, a mesacha de seguridat d’o edificio, que i yera estau, pero no me creyeba, pos no ye común entre clases meyas y altas, y entre foranos, ixas visitas. Y yo le comenté una mica a mía trachectoria vital y os míos gustos.

Y a zaguera d’as chislas que quiero comentar en ista entrada ye o Disierto d’a Tatacoíta, u millor dito tecnicament, de Checua, pos Tatacoíta bien por o suyo pareixiu, en chicot, a o famoso Disierto d’a Tatacoa. A Tatacoíta u Chechua ye a bellas tres horas en bus de Bogotá, y astí fue con os mesaches de tercero 3ºd’a ESO a pasar o día, chunto con os profesors Jorge y David, y más que no un disierto ye un conchunto de formacions cheolochicas derivadas d’o terreno de buro entre monts, y que fa farchas a los banyales de Uncastiello. As formacions son pinchas, a vechetación que se i troba tamién, mesmo con bella Amanita Muskaria, tan polida como peligrosa, y o millor, a companyía d’os mesaches: autenticos petardos entranyables, a los que cal carranyar muito, pero que tienen buen corazón. Te quitan toda la enerchía, t’espleitan dica que no puez más, más con os suyos ploros, os suyos romances, y as suyas supuestas malotías, pero a la fin aconsiguen quitar-te a risalleta. Y ya sabez que yo soi encantau con ixa mena d’escolanos “dinamita”, pos yo, calmo en primeras, remato estando una “bomba nuclear”. Antimás, l’achencia de guidas que nos amostró o puesto son toz uns profesionals, con conoiximientos fundos d’a naturaleza d’a redolada, auto-escoba y paramedica, que’n amenistemos por alerchias y asmas.

Tornando-ne, o bus s’estricalló alto d’un puent d’autovía: pior puesto imposible, pos yera muito peligroso ta evacuar a os alumnos, o sol pretaba y calentaba l’automóbil, y yéranos ya en hora d’entrascada, u como dicen por aquí, de trancón. Dos horas que podeban haber estau infernals, pero que se pasoron entre os griteríos, mosicas y ploros romanticones de quinceanyers hormonaus. Y quan venió o bus de repuesto, con a cansera d’o diya, quasi sin d’augua y o contorniello de l’anecdota, tornemos ya de nueiz con recital intenso de reguetón, a lo que servidor s’animó ta sorpresa d’a catrinalla. Sí, aquí me trobo como peix en l’augua!

No hay comentarios.: