31.8.26

Enta Medellín (i): más Latinoamerica


Rematau o curso escolar, no sin dificultat por as actituz d’escolans y familias malcriadas, an que si no metes buena nota te ganas reclamacions y más reclamacions, agresivas y con coaccions, me decidié a pasar o primer mes de l’estiu en Medellín, ciudat de Pablo Escobar, de reggaeton y, por ende, de turistas, mesmo quan tien tres u quatre vegadas menos población que no Bogotá.

Con bells diez vuelos diarios —u talment más— entre Medellín y Bogotá, quatre companyías ufrindo-ne, o viache no estió mica difícil, y trobar un Airbnb a un preu decent, sorprendentement tampoco. Malas plegar-ie, me trobé una morfuga más calda y tamién más latina, que de primeras me fació alcordanza de Río de Janeiro. Encaa que me sincuse Medellín, pero no le plega ni a o clavillar a la urbe brasileira.

O martes, dormiu y con muita enerchía y curiosidat, prencipié o mío camín por Parques del Río, un conchunto d’espacios verdes urbanos asabelo de bien atrapaciau, a man d’o mío aloch, y an que os lunes de tardis fan bachata a l’aire libre y de gufanya. Prou que tocará ir-ie! Y continé o mío camín por o centro y por a Candelaria, con azoques locals y guarichez que aproveitaban a uembra d’a línea 1 d’o metro elevau. Me miré l’ambient local, retantié y tamién aproveité ta contemplar o edificio d’o Museo d’Antioquia, bien vistero, y a’l canto, a plaza Botero, a rebutir d’estatuas d’o famoso artista paisa, feneixiu fa tasament tres anyadas. Por a mesma redolada, tamién visité as replacetas de Berrío y Bolívar, asinas como a parroquia de Veracruz, arredol d’a qual, mesmo estando martes de maitins, bi heba muita prostitución.

Dimpués d’esnavesar y esforigar bien ista aria d’a Candelaria, preté ent’o mío destino, o chardín botanico, pasando antis por un aria an que se vendeban y reparaban asabelo de motos y que o suyo retrato bien podría estar quitau de Manila, u mesmo de Hanói. Zona ya muito más humilde, pero con muito suco social, d’ixas que a yo me fa goyo de corretiar.

Y ya en o chardín botanico, me trobé con un parque cudiadet, an que caleba rechistrar a entrada pero que yera franco, con un galacho por metat pincho, muitas matas de toda mena, y con presencia de bell garrapescaire y, sobre tot, d’iguanas, que feba anyadas que no’n veyeba en estau salvache y que, por muito que sigan inofensivas y que no sigan novedosas ta yo, no dixan de fer cerina quan uno se las mira de cerqueta.

De primeras, Medellín m’ha pareixiu una urbe bien diferent de Bogotá. Asinas, si a capital colombiana pareixe muitas vegadas una ciudat espanyola u occidental más, Medellín s’aproxima muito mes a Latinoamerica. Bogotá ye más freda y mesmo diría que más comoda, si no fuese por as bozaduras, mientras que Medellín ye más calient y más sucosa, con más retos. De vida cultural, como ya diré, Bogotá gana; de borina, tot pareix indicar que Medellín. Y o turista forano, pos esca o que esca. Y si con bella cosa curiosa m’he de quedar, ye con que, igual que Bogotá tampoco no ye tan freda como os colombianos dicen, Medellín tampoco no ye tan rusient como la pintan.

No hay comentarios.: