O Lugar Paisa estió, unatra vegada, un pastiche postizo y casposo de cuatro casetas de cartón-piedra alto d’un lomero que recreyaban o que ells consideraban un lugarichón tradicional local, pero que bien podría estar una aldeya colonial de Filipinas, Brasil u Canarias. O millor d’a visita estió o pueyo y o parque d’arredol, bien aparents ta ixoriar-se, y o más curioso, un funeral en o propio lugar, sin guaire chent, pero asabelo de poliu y con mosicos tradicionals que, por as suyas letras improvisadas, heban d’estar amigos d’o feneixiu.
D’astí, camín caminán, marché t’os sectors más cosmopolitas d’a ciudat, os de Ciudat d’o Río, pasando por a replaceta de puestos de minchar y beber dita Mercau d’o Río, conoixida en toda la ciudat. Por astí se troba un d’os museus más famosos, o Museu d’Arte Metropolitano de Medellín (MAMM), que visité dos diyas más tardi con una amiga y que, en verdat, me fació burro falso: muita ecrina, muito edificio, ta tan poco suco. Y a ixo cal adhibir-le, como bien sabez, que l’arte contemporanio no ye a mía especialidat. Pero bueno, fita feita y sinyalada.
Y d’os sectors más cosmopolitas arrivé, ixe mesmo diya, en El Poblado, o vico más conoixiu entre os foranos, y en o que refusé de vivir en no estar precisament bien localizau a comparación de Belén u Laureles, an que me quedo. No yera mal bico, con asabelo d’ambient y de restaurants, pero encara masiau casposo ta yo. A prostitución que se gosa de comentar, no la veyé, no pas como en a ilesia d’a Veracruz, pero prou que yera de diyas, y que de nueit pos as cosas serían diferents. Ixo sí, pasé por un parque feito a’l canto d’una canal y que recreyaba un ambient tropical, con muito bambú y muita humedat, y puestez pixautez: Provenza. Sin dubda, ixe camín sí que feba honra: turistico y casposo sí, pero bien feito, igual que bellas fronteras y portaladas a rebutir de verdín. Atro diya i pasé de nueiz, y a masificación ya le feba perder tot ixe encanto.
A l’atro diya, visité o famoso Museu d’a Memoria, adedicau a o conflicto armau que encara contina vivo en o país, y meso en metat d’un vico de clase meya-baixa. O edificio feba honra, pero atra vegada, o suyo interior me pareixió laso. O parque d’arredol bien valeba una gambadeta, que complementé puyando en o tranvía que me levó por una favela, más pobre
contra más alto. Una primera aproximación a la diversidat de clases de Medellín que pocos diyas dimpués enamplaría, y que ye d’ixas cosas que, encara que siga moralment criticable, pos a yo más m’estimula o cerebro. Baixé por o mesmo tranvía, que me dixó en La Candelaria, distrito d'o centro que ya conoixeba y por o que me facié atra gambada, visitando ista vegada a seu ficada en a Plaza Bolívar.
Asinas, patín patián, Medellín me yera ufrindo en nomás una semana tot o que yera buscando, pero a experiencia ya me iba decindo que heba de moderar as enerchías y as velocidaz ta quitar-le tot o suco posible a la experiencia, y más sabendo que iba a estar-ie un mes!


