23.7.26

Ent'o ibón de Guatavita: l'orichen d'a leyenda de El Dorado


Cabo de semana de tres diyas, muito amenistau por a cansera d'o centro educativo más dinamico en o que he treballau. Tanto que cambié a mía ideya inicial de marchar ta Cali ta bailar salsa y cortechar por astí, por una muito más tova: marchar t'o ibón de Guatavita, a tasament una hora colada de Bogotá. Y bueno, contribuyó muito Diana, una muller que yera conoixendo y que me recomendó d'ir-ie bell par de diyas con o suyo auto.

Asinas que o sabado de tardis, con prou tiempo como ta descansar-me una miqueta, deixar apanyadas as clases d'a proxima semana y retantir un poquet, i marchemos. Nos aloixemos —ella, yo y os suyos dos cans, Apo y Lola— en una cabanya asabelo de bien atrapaciada. Lola ye una canichona curiosa pero guita; Apo, un pitbull zaborrero, bruto y que fa cerina de primeras, pero por dentro carinyo y amor puro.

Pasemos a nueit d'o sabado chuntos, conoixendo-nos lo que a cansera nos deixó, y o dominche de maitins marchemos t'o famoso ibón, d'o que os companyers de treballo m'heban dito que no yera malo, encara que bi heba millors puestos por o país. En arribar-ie, dimpués d'una ringlera luenga y baixo un matacrabas, asperemos a nuestra vez d'o meyo diya colau y en colla puyemos t'o mont, a más de 3000 metros d'altaria, con un guida asabelo de chalanguero y muito profesional en as suyas explicacions. En cheneral, tot o puesto yera asabelo de bien atrapaciau, y o feito de plegar-ie sin saber-ne estió tot un acierto: cata que ixe yera o puesto d'a famosa leyenda de El Dorado, que yera a rebutir d'historia muisca y colonial, y tamién d'especies naturals propias, como o famosizo frailejón, planta que creixe muito a monico, como as estalagmitas, cosa que ye prou fotuda, y que fa muito bien a o suelo por retener l'augua d'a plevia. No me cansé guaire y disfruté asabelo tot ixe trayecto que achuntaba naturaleza, esporte y historia. D'ixa historia, destaca que en as ofrendas muiscas se depositaban asabelo de piezas d'oro y esmeralda: belunas estioron presas por os espanyols y os colombianos, y as más amagadas son amostradas agora en o Museu de l'Oro que ya visité.

Dimpués, rematada a gambada que por agora ye a más polida que he feito por Colombia, pasemos a tardi por o lugar nuevo de Guatavita -l'antigo s'afogó por a  nueva entibada de Tominé-, poliu y tamién asabelo de bien aprestau t'o turismo, y que me feba alcordanza de Chaca. Astí retantiemos con os cans dica que se prencipió a fer de nueit y decidiemos de tornar-ne. Pero cata que una d'as ruedas de l'auto de Diana yera punchada... Y sin garra puesto ta apanyar-la en toda a redolada! Bien se vale que a chent d'o puesto nos aduyó a meter a rueda de repuesto y con ixo tiremos. Sin dubda, l'anecdota d'o viache: unatro viache con problemas en o meyo de transporte... Y ye que prencipio a pensar que tiengo mala astrugancia!

A la fin rematemos en a casa rural, an que nos tratoron de bitibomba, y a l'atro'l diya, con a calma, marchemos ta Sesquilé, unatro lugar d'a redolada, con una replaceta polida pero muito más chicota, an que Diana comprebó una d'as mías deleras: almorzar-me bellas vegadas a o diya. Ya almorzaus, y sin que nos encorrese, marchemos ta Tocancipá, que cuasi se diría una ciudat dormitorio de Bogotá y an que viviba l'amiga y socia de Diana, Pao, y o suyo bibirón Juan Felipe. Astí mandemos apanyar a rueda, en un puestet de carretera que pareixeba filipino pero que teneba muitas buenas opinions de Google y que no nos fació burro falso, y dimpués chentemos y brendemos con Pao y Juan Felipe. A ciudat dormitorio mudaba o suyo aspecto en a replaceta principal, con muito encanto encara que a localidat no fuese turistica, y en conchunto, l'ambient familiar ye estau una d'as millors sensacions que he teniu dica agora en iste estache por tierras colombianas!


No hay comentarios.: