17.8.26

Enta l'Eixe Cafetero (ii): o parque de Panaca, a val d’o Cocora y Salento


Continando o viache cabo de curso con a catrinalla de primero d’a ESO, a nuestra tercera paradeta yera o parque de Panaca, que, igual como o de Chicamocha en Santander, ye un «parque nacional» —de feito, o suyo nombre oficial ye Parque Nacional de Cultura Agropecuaria— y que, tamién igual que o parque santandereano, me pareixió un pastiche postiz muito luent d’o que ha d’entender-se por parque nacional. Esferras en a naturaleza y, en iste caso, bestiar adomau y encletau, bien luent d’una ideya pura y real de naturaleza. Y tot ta que a os mesaches tampoco no les fese guaire goyo… Pero bueno, bella cosa intresant sí que tenió.

Y ye que, mientras que os teyatros organizaus, bien quiestos por os colombianos i presents, yeran masclistas y casposos, as amostranzas d’as tipolochías de bestiar bovino y equino me pareixoron mes intresants. Y a exposición de l’adomadura de cans, garra cosa orichinal, sí que tenió un punto fuerte: os mayestros Alexia y yo, chunto con unatra parella, competindo a pasar-se a bola ta mariar os cochos… Y quí ganó ixa competición ta chubilo d’a colla? Pos servidor! Ya nomás por argüello y por poder ir de profe guai, fació honra a postiza experiencia.

En plegar t’a facienda, ya de nueit, tenié atro d’os puntos fuertes d’o viache: chugar a fútbol con os mesaches, que no pas mesachas, mes enflascadas en os suyos cataticos y as suyas unglas. Estió asabelo de divertido, y encara me veyé chugando bien dimpués d’anyadas sin tocar un balón. Aduyó que a disciplina tactica d’os criallos yera nula, y diría que yera refleixo d’as suyas trazas y d’as d’as suyas familias. Dimpués, a cenar y a dormir, u quasi, porque a metat d’a nueit una d’as alumnas, discutindo con atra con qui fa tasament bellas pocas horas yeran amigas, s’heba autolesionau. Follón… pero bueno, a resta d’os detalles queda alzada en a privacidat, no pas en iste blog. A l’atro diya, irresponsablement, todas as mesachas yeran fendo chanzas y chanadas, cadaguna por o suyo costau.

Con ganas de tornar ta Bogotá por parti de toz os adultos, pasemos o viernes, zaguer diya, por a val d’o Cocora y Salento. A primera yera asabelo de polida, tanto como os famosizos retratos que apareixen por internet contrimuestran. Ixo sí, unatra vegada, asabelo de tocada, con autenticas carreteras ta que la recorresen toda mena de chent, no pas un paradís ta excursionistas. Faciemos un recorriu curto, de bells tres u quatre kilometros, pero ta quan i torne solenco en chuliol, feré o recorriu luengo, de cuasi 14 kilometros. De seguras que lo disfrutaré más… encara que de cabo ta cuan trobaré a faltar o ferrete d’os mesaches.

Dimpués, chentemos, faciemos una miqueta de turismo corretiando librement as carreras y replacetas colonials y principals de Salento, y pretemos por o camín de tornada, arribando en Bogotá ya de nueit con a felicidat d’una buena complicidat con os mesaches de primero y con a sensación de «misión cumplida».

No hay comentarios.: