10.11.26

Enta Barranquilla: un forau


Entre Cartagena y Santa Marta se troba Barranquilla, una ciudat de más d’un millón de personas qu’ha ganau muita popularidat en as zagueras decadas por o fenomeno mundial de Shakira. Yo la veyeba atractiva ta pasar-ie bells diyas. Con tot y con ixo, tot o mundo me deciba que no feba vez, que nomás yera recomendable por garrastolendas, un d’os diez más conoixius d’o mundo. Manimenos, como yera a tasament dos horas en bus de Santa Marta, que ya teneba prou vista, o tercer dominche d’agosto me i lancé.

O trachecto pintaba bien. Esnavesar a Ciénaga, con os galachos a un costau y a mar a l’atro, baixo o relumbrar d’o sol, ye tot un placer. Y dimpués, a la entrada de Barranquilla, te saluda o mitico río Magdalena y puez fantasiar con a presencia de cocorels. Tot ixo, claro, si no te trobas con una entrascada. Ixe diya no me’n trobé garra.

Malas que plegué a la gara, luent d’o centro y con prou tiempo, me decidié a marchar en bus local t’o Museu d’o Carnaval, o más recomendau en o rete. Pillar-lo no estió guaire fácil, pero l’aconsiguié. U cuasi: de botivoleyo, o carro pretó a fer vueltas por tot o sur d’a ciudat, y un trachecto que en atra ruta hese costau meya horeta me levó una hora colada. Sindembargo, no me’n queixo, pos recorrer toz ixos bicos d’o sur me permitió prener-le o pulso a la ciudat. La trobé ixuta, sin atractivos y con una fuixina atroz. A poca chent con a que crucé bella parola me pareixió asabelo de fusca, y todas as casas humildes yeran encletadas. Tot chunto me transmitió desconfitanza y inseguridat. Una Manila una miqueta más desenrollada, pero prou más foriconera.

En plegar t’o centro, caminé una miqueta dica o Museu d’o Carnaval, pasando por a seu,  bien moderna, y por carreras fieras y sin garra atractivo, tot baixo a calorina d’a costa d’o Caribe. O museu no yera mal, pero, en verdat, si no adubes, pos tampoco no ye imprescindible. Con tot y con ixo, ye difícil que no te vague de fer tot o que quieras: ya digo que a ciudat no ufre guaire. Una vegada dentro d’o edificio, te guidan dica a tercera planta, do t’amuestran un chicot documental sobre a historia d’o propio museu. Dimpués, en os atros dos pisos, puez veyer librement os traches y as diademas d’as reinas d’o Carnaval. Seguntes no pocos locals, a fiesta s’ha mercantilizau masiau y ha perdiu a suya esencia.

D’o museu marché ent’as replacetas de Simón Bolívar (cómo no!) y San Nicolás, pero antis pasé por a gara de trens, que ya no cumple a suya función orichinal y que heban restaurau ta convertir-la en centro civico y cultural. Os dominches, manimenos, yera trancada. Vista a gara y feitas bellas fotos, continé o mío camín con fambre, pero más que más con cansera. A fuixina, a suciedat y, más que más, o rudio por tot arreu facioron que buscase un puesto tranquilo ta retantir y chentar. Y me costó. Se vei que o centro d’a ciudat no’n ufre guaires, y ixo que a yo rai bosar más en ixe momento, ya tos digo, más por relaixar-me que por o chentar. A la fin trobé un asador, ni barato ni caro ta yo, con un filo mosical de bossa nova de fundo. Yera trancau y teneba aire acondicionau. Astí me fotié meya hora colada, encara que de prencipio metioron salsa a tot estrús durant bells minutos. Antis que les decise si podeban baixar o son, ya lo heban baixau. Estió un d’os millors momentos d’o diya.

Retantiu, marché ent’a chungla de calor, suciedat, desorden y rudiera d’o centro, a parti más animada d’a ciudat, entre as dos replacetas. Mercaus de carrera y guariches de maripís, chambretas y electronica barata y fulera, asinas como postez de sucos y comida de carrera. Tot ixo en tiempos m’estimulaba y me feba sentir como peix en l’augua, y agora ya lo refuso dreitament. Y ye que Manila m’apasionó, Brasil m’ufriba de tot —tamién isto—, en O Caire reviscolé experiencias pero tamién prencipioron as mías criticas, Dakar y Banjul ya yeran extremos masiau furos, Ciudat Bolívar en Bogotá yera bien ta visitar con amigos y pasar o diya, y agora ya, Barranquilla, sin estar tampoco o más extremo d’istos ecosistemas, no m’aganaba ni ta pasar-ie una hora. Cómo cambiamos!

Con ista reflexión en l’esmo, pillé un Uber t’o edificio y a replaceta d’a Aleta de Tiburón, tributo a l’equipe local de fútbol, o Junior, en o malecón d’o río Magdalena. Ixo ya cambiaba una mica tot, pos o puesto yera tranquilo y escoscau, y as anvistas d’o río yeran esplendents. Aproveité a boira que plegaba de meter-se en o ciel y caminé por o paseyo dica a tamién famosa estatua de Shakira, an que me facié a tipica foto de postureu. D’astí miré d’arribar dica a desembocadura propiament dita. Pero cata que bi heba un evento de motociclismo y ta pasar-ie caleba bosar 50 euros. Chusto cuan prencipiaba a trobar bella cosa intresant en Barranquilla, me trobo con iste barrache. Desganau, pillé un Uber dica a gara de busetas y torné, encara de tardis, ta Santa Marta. A chent con a que charré una miqueta me pareixió ixauta y mesmo desconfitada. Barranquilla entra asinas en o mío ranking de ciudaz más fuleras d’o mundo, y si no la sitúo dimpués d’Asunción, Banjul y Dakar ye porque no ye capital. O millor d’o diya estió a tornada ta Santa Marta!

No hay comentarios.: