Malas arribar-ie, comprebé a fama de fuixina que leva o lugar y a suya redolada. Sin plegar a os nivels de Manila, a calor me la fació remerar. Pero bueno, a yo ixo rai, que ya sabez que ta yo as calors no son problema. Preté a caminar por o centro historico d’o lugar, feito de tres avenidas —u carreras, como las claman aquí— y as suyas correspondients carreras perpendiculars: o Parque Principal devant d’a seu, a replaceta de Santa Bárbara, casas colonials tintadas y con restaurants u botigas de beliquez, bells hotels, más casas colonials… En fin, una mena de Villa de Leyva u de Barichara. Y sí, istos lugars son polius, pero millor en companyía que no solenco, sobre tot ta yo, que soi más dau a visitas urbanas menos casposas u bien a cursas naturals. Y ye que no quero desmereixer Santa Fe de Antioquia, pero, a la fin, as ufiertas de turismo de gusto local son siempre o mesmo, y perén casposas: que una Vigan en Filipinas encara tien o suyo suco, por a suya orichinalidat, pero aquí ya no pas. Encara que, si lo pienso una mica, a la fin L’Aínsa no ye que más d’o mesmo.
O caso ye que, mirando-me-lo una mica por o rete y con o consello de ChatGPT, pillé un tricycle ta veyer o famoso Puent d’Occident, a bells cinco kilometros d’o centro d’a localidat. Iste puent colgant de 1895 estió disenyau por José María Villa Villa, un nino prodichio d’os monts d’a redolada que remató estudiando en os Estaus Unius y participando en a construcción d’o famoso Puent de Brooklyn, entre atras muitas cosas. Ta visitar-lo, tenié a suerte de que o conductor yera José, un hombre con un acento extranyo ta estar colombiano y que se sabeba toda l’apasionant historia d’a construcción d’o puent, que da ta pelicula. Cuan i pleguemos, me trobé con una construcción imponent de fusta y acero, con a ferralla y a fusta d’as torres encara en uso, y por do podeban pasar mesmo autos. Astí, José me demandó si quereba fer-me un café, pero no me’n aganaba guaire… dimpués cuasi que me penó.
En tornar t’o centro de Santa Fe, por una carretera bien folluda y con una uloreta a humedattropical, le demandé a José de dó yera. De Venezuela… pero no de cualsiquier parti de Venezuela: de Valencia, an que pasé parti d’a mía infancia! De feito, conoixeba muito bien La Quizanda y Yagua, y cuasi que, de seguir charrando, habríamos trobau conoixius en común. Charrín-charrand, me fació alcordar d’a sapia d’as pizzas de La Toscana en o Big Low Center de San Diego, an que yo, un nino laminero de ueito anyos, yera capable de foter-me-ne una entera, nomás yo, ta sorpresa d’a mía parentalla. Yera un buen hombre y a conversación estió especial, deixando-nos dimpués os whatsapps por si acaso.
Si no hese estau por José y o Puent d’Occident, a cursa m’hese feito burro falso. Y no por fiera, sino porque ye más d’o mesmo y porque ixa mena de plan no va tanto con a mía personalidat. En grupet u con parella encara fería vez, pero si no, ta yo, no pas!


No hay comentarios.:
Publicar un comentario