21.9.26

Ent’a Comuna 13 y Guatapé: turistadas de Medellín




Segunda semana por a popular urbe colombiana y, sin priesa, visité dos d’os puestos más populars entre o turisteu: a Comuna 13 y o lugar de Guatapé con o suyo famoso penyón.

A Comuna 13 ye una favela —u barangay, si leyez iste blog— de Medellín, famosa por a violencia dica fa tasament dos decadas. Violencia causada por o narcotrafico, por as guerrillas, por os paramilitars y por l’acción institucional, y que ha derivau, con a serie Narcos por meyo, en una chentrificación inaudita: todas as suyas carreras son a rebutir de murals, ninos danzando street dance ta turistas, botigas de beliquez y restaurants… y muito, pero que muito, cauquerré «escoscau». De favela diría que nomás alza as casas de ladriello nudo ficadas en as costeras d’os pueyos, pero poco más. Y si en as favelas de Río, como Rocinha, ya s’ufren circuitos turisticos, pero no conviene esbarrar-se d’ells por os callizos d’o formigal, aquí en a Comuna 13 nian ixo: rai an que te fiques y a hora a la que te i fiques, que a sensación de seguridat ye total, u quasi total.

D’atra man, mesmo con tot o que tien de postiza y casposa, fa vez fer-ie a visita guidada, pos os guidas locals, tornaus en autenticos profesionals d’o turismo, t’amostran a suya historia, an que sobresale o relato d’a Escombrera, an que remanen centenars de cadavres de victimas d’o conflicto armau colombiano, que en ixe vico troba una d’as suyas tucas más representativas. Os muitos lenaus dende an que se veye o vallón y parti d’a ciudat de Medellín tamién fan vez. Cal decir que a yo a cursa me fació honra ta socializar una miqueta, y conoixié a un profesor de luenga en Madrit bien majo, Alfonso, con qui dimpués veyé o partiu d’o Mundial Espanya-Portugal y con qui me trobé a l’atro’l diya en un evento d’intercambio de luengas.

Bells diyas dimpués marché ta Guatapé, lugar a bellas tres horas en bus de Medellín y famoso por un penyón que se pareixe a o Pão de Açúcar de Río, pero con escalerons ficaus en una crepa que permiten puyar en a tuca y sin teleferico. Fendo-lo ista vegada por a mía cuenta, salié d’a gara d’o Norte, i arribé y bi puyé. Alto y por o camín, un parque tematico con botigas de beliquez y restaurants a rebutir, asinas como un buen paisache d’o entibo d’o Penyol, con os suyos brazos y mechanas, pero poco más. O puesto no yera fiero, pero foter-te tres horas d’ida y atras tres de tornada ta ixo no fa honra. A pocos kilometros se troba o lugar de Guatapé, atrapaciau t’o turismo, con as replacetas, carreras, fronteras y portaladas viellas tintadas con colors vivas y raixosas, pero que no son d’o mío estilo de viache, y menos quan ya he visitau Villa de Leyva y Barichara, d’o mesmo estilo. De feito, me fa pensar si visitar Santa Fe d’Antioquia y Jardín, lugars arredol de Medellín y que pareixen d’a mesma mena, pero, como me sobrarán diyas, pos suposo que sí que lo feré.

Rematé ista segunda cursa chentando truita, pos m’heba quedau o concieto d’as que me minché en Guatavita y Bogotá, as millors d’a mía vida, y ixo que servidor no ye de peix. Aquí, talment por a fuixina d’a redolada y porque no teneba o diya, torné t’a mía ideya orichinal d’as truitas; ye decir, pos que no fan vez… y menos quan o pre triplicaba o coste d’as que me facié por tierras rolas.



No hay comentarios.: