25.10.26

Enta Santa Marta: tornando t’o Caribe



Mes d’agosto, y dimpués d’una aturada de dos semanetas por Bogotá, me decidié a aproveitar as mías zagueras semanas ta visitar o país. En primeras, a placha y l’ambient caribenyo no me trucaban o ficacio, pero en istas que se chiró o mío tozuelo y a ideya de palmeras y aire salau y pegalloso pretó a embruixar-me. Bueno, más que no ixo, a ideya de fer muitas cursas costeras, de veyer a tuca Colón, una d’as más alteras de Colombia, y, más que más, d’arribar en Teyuna u Ciudat Perdida, antiga ciudat d’os taironas. Ta visitar-la calen de tres a cuatre diyas de caminata por selvas y chunglas.

Y asinas pillé un d’os muitos vuelos diarios que connectan Bogotá con Santa Marta, apresté a valisa vital y me planté, unatra vegada, en una sauna filipina de chents amables y desorden. Malas que salié de l’aeropuerto, pillé o Uber y noté l’aire d’a redolada, as sensacions filipinencas venioron ent’o mío tozuelo, más que más de Cebú, por o component urbano.

Aproveité ixe primer par de diyetas ta visitar os principals reclamos urbanos d’a ciudat, que, en verdat, pos en son pocos. O centro historico tien dos replacetas ditas Parque de Simón Bolívar y Parque d’os Novios, polidetas pero puercas y con presencia de prostitución, encara que menos d’a que podría fer pensar a fama d’a ciudat y d’o país. Beluna d’as carreras, chicota y piatonal, ye bien aprestada t’o turismo. Os corrientazos d’os guarichez d’ixa zona costaban cuasi o doble que en cualsiquier atra parti d’a ciudat. Y toda ista escena, chingarriada de murals polius, pero ya mica orichinals en garra puesto d’o mundo.

En ixe mesmo centro, dos museus d’entrada franca mereixen bells minutez: o Museu d’Arte, amostrau por escolans de bachillerato, de vez timidos y chalanguers, y o Museu de l’Oro, o más important d’a ciudat, que aduya a conoixer a historia d’a redolada y d’os taironas, más por as explicacions que no por as piezas exposadas. Más que no os contenius, o poliu son os edificios colonials en sí: o zaguer, a Casa d’a Aduana, estió o puesto de velatorio d’o líder independentista hispanoamericano Simón Bolívar. Ah! Y en o Museu de l’Oro aprendié que a famosiza canta «Se va el caimán» naixe d’una leyenda de Plato, a d’un hombre que podeba transformar-se en caimán ta espiar as mullers mientras se ficaban en l’augua espulletas en o río.

Atra d’as fitas, diría que a más important d’a ciudat, ye a Quinta de San Pedro Alejandrino, antiga facienda de producción de ron an que pasó os suyos zaguers diyas y feneixió Simón Bolívar. O puesto no fa burro falso: conserva os edificios orichinals y buena cosa d’o mobiliario, tien muitas zonas verdas y tamién una zona nueva con monumentos y un centro d’interpretación d’o revolucionario caraquenyo. Mesmo con una fuixina manilenya, a visita a iste puesto, si bien no ye especialment marcada en os itinerarios turisticos, ye imprescindible. A yo me chocó veyer banderas de tot o mundo devant de l’Altar d’a Patria, pos entendería as d’os países independizaus por Bolívar, mesmo as d’os países d’a hispanidat, pero a d’Espanya ya me se feba una mica más rara… y as de Japón u Anglaterra, pos no teneban mica sentiu ta yo. Pareixeba que hesen marchau t’os chinos y hesen pillau as primeras banderas que hesen trobau… Tamién me fació pensar en a ironía d’ixo: o líder d’a independencia de Colombia yera naixiu de Caracas, a capital d’un país con o que os colombianos rastran una historica rivalidat, dando-se mala fama os uns a os atros.

Tamién cal mencionar o vico de Taganga y a suya placha, a man de Santa Marta y punto de partida ta visitar o famoso Parque Tayrona, asinas como a cercana Playa Grande y as caletas d’arredol. Puestos con un ambient muito local, an que os colombianos marchan en familia u con amigos a pasar o diya, tal y como os filipinos de Luzón fan en Batangas. Pocos turistas y una infraestructura mica fachendosa: no ye mal puesto ta ir bien acompanyau, pero a yo istas cosas ya no me dicen cosa, que las he vividas por muitos países. D’atra man, si bien as auguas yeran turquesas y pareixeban repolidas ta nadar, fer kayak y snorkel, os pueyos d’a redolada yeran ixutos como Monegros, mica atractivos, en contraste con as plachas y paisaches d’atras partis d’o mesmo Parque Tayrona, como ya comentaré en atra entrada.

Tornando t’a ciudat, atras cosetas ta visitar, más ta pasar o tiempo que por atra cosa, son a replaceta y o fosalet de San Miguel, y as plachas urbanas, entre ellas a d’a badía, devant d’o paseo de Bastidas. No son puestos fieros, pero no dicen guaire cosa. Ganan muito animo, igual que o centro, dende o lusco dica as diez u once d’a nueit, hora en que a ciudat se torna practicament pantasma, fueras d’os barez d’o Parque d’os Novios. Santa Marta no ye mal puesto, pero me fació remerar por qué no tornaré t’as mías aimadas Filipinas y que en a mía vida amenisto ciudat gran.

No hay comentarios.: