19.10.26

Enta Jardín: o millor puesto de Colombia dica agora


No ye a primera vegada en istas zagueras semanas que digo que «iste» ye o millor puesto de Colombia. Pero ye que voi trobando alfayetas que se van superando, y ixo que a emoción d’os primers momentos ya ye pasada. Y ista vegada le pertoca a Jardín, lugar que me recomendó Andrea, que se ve que conoixeba os míos gustos. En primeras, por as fotos d’o rete, pareixeba unatro lugar colonial más, pero, con tiempo y sin guaires cosas ta fer por Medellín, pos decidié de dar-le una oportunidat y quedar-me-ie bells diyas, seguindo o consello d’a intelichencia artificial.

Arribar-ie en bus costó bellas cuatre horas, y bien se vale que os buses d’ista ruta son comodos, que ya me soi fendo galbán ta puyar en carromatos sin amortidors ni aire acondicionau. Y, malas arribar-ie, facié una gambadeta por o lugar, comprebando que efectivament yera unatro lugar colonial, pero iste ficau entre pueyos y monts verdes y folludos, y con un orache perfecto. Casas tintadas, ilesias, carreras atrapaciadas, turismo local —pero no pas guaire entre semana— y, sobre tot, una replaceta principal piatonal de raso, con una ilesia neogotica imponent, feita de piedra, y un ambient de fa tres u cuatre sieglos. Ixe ambient tamién trobaba o suyo mirallo en as puertas y finestras pataleras d’as casas, tot y que bi heba no pocos foranos. A primera impresión yera buena y, ta forro de bota, trobé una tabierna local barata con corrientazos —menús caseros y economicos— de sobrebuena calidat, an que rematé chentando y desachunando-me toz os diyas que i estié.

Ixa mesma primera tardi, dimpués de fer o check-in y una cucladeta, prenié a famosa Garrucha, montacargas u teleferico artesanal, como se quiera considerar, que s’inauguró en os anyos novanta ta que os vecins podesen esnavesar facilment o vallón a o sur d’a localidat. A yo istas cosas no me fan cerina… pero he de decir que montar-se-ie ye sinonimo de no saber si plegarás. O caso ye que no deixa de tener o suyo encanto, y más encara cuan puez fer a tornada a piet por as márguins d’o vallón, pasando por cascadetas, badinas y puents polius, baixo a mirada de caballos y vacumen y, sobre tot, con asabelo de muixons de todas as colors piulando arredol. Ta forro de bota, l’aire yera humido y una miqueta fresquet, d’ixe que a yo me fa reviscolar.

Ya de nueiz, facié una gambada por a replaceta d’o lugar, que, ta estar un miercres d’entre semana, yera asabelo d’animada, y con chent local, antimás: diría que ixo yera asinas toz os diyas de l’anyo! Y, tornando ta l’hostal, veyé que yeran fendo clases de salsa ta adultos en a escuela d’o lugar. Asinas que d’o primer diya quité que Jardín yera un lugar colonial poliu, con cursas arredol encara más polidas y con un ambient social sano y bien animau t’a grandaria d’o lugar.

A l’atro’l diya m’apunté a una cursa ta visitar un d’os dos platos fuertes que ufre Jardín: a espelunga de l’Esplendor. Y ye que os arredols de Jardín son a rebutir de cascadas y badinas, y muitas d’ellas son accesibles a piet dende o propio lugar. Ta arribar t'atras, sí que cal una cursa u una aproximación. Ista, en concreto, ye una cascada con una badina dentro d’una espelunga: una imachen que no veyeba dende Filipinas y que tamién me fació remerar Bara, en Guara, un d’os míos puestos favoritos. Arribar-ie, entre o trachecto en jeep —cara ta cara con a resta d’a colla, o que me remeraba os jeepneys filipinos— y a caminata, pos levaba arredol de dos horetas, tot y que cal decir que a metat d’o camín febanos una aturada ta retantir.

Dimpués, astí estiemos más de meya hora y, ta suerte de servidor, yéranos bien pocos: a nuestra colla, feita por un suizo majet, una australiana, un alemán, una parella americana y servidor, y atras dos collas. Choca que o perfil de viachero solenco cada vegada siga más común, pos, cuan yo prencipié, no yéranos guaires; a lo menos, no pas tantos. Choca tamién que yo, que no me considero precisament un dinamizador, estase o que más charraba con toz. Desfrutemos bien de l’augua chelada d’a espelunga, que, seguntes a guida, yera a siet graus y que a yo me relaixó asabelo. Y, con a poca chent que bi heba, o mesache suizo me fació bella foto en a que salgo solenco en l’augua, d’ixas que son asabelo de pinchas.

Ya de tardis, dimpués de pasar por o mío restaurant favorito, facié una ruta circular por o norte d’o lugar, pasando por os truiters y a cascada d’a Escalera, y tornando por a defesa d’un pueyo verde y folludo. Trigué os camins más raros de toz, ixos que no se veyen que en as imachens de satelite, dica arribar en una cuadra de caballos trancada. Bien se vale que o duenyo yera astí y me dixó pasar, que, si no, hese habiu de tornar bells cuantos kilometros. Asinas, plegué en o lugar t’o lusco, entre os cantos y as colors de muixons azuls de coda luenga, de gallos de roca royos y d’atras especies, cadaguna más polida que l’atra. Ya en o lugar, cené una pizza en un puesto muito recomendau, a mía primera pizza en anyos, y me facié una gambada por a colorida y chalanguera replaceta principal, agora iluminada.

Ta rematar, o sabado de maitins, dimpués de desachunar-me en o mío puesto favorito, me fiqué en l’augua d’as badinas de l’Amor. Ya las heba vistas feba dos diyas y m’heba quedau con as ganas de capuzar-me-ie. Astí paré cuenta de que yera a primera vegada en anyos que me ficaba en l’augua fresqueta d’un río, a yo que tanto goyo me feba rechirar y prebar todas as gorgas d’Aragón, más que más de Guara. Y vai si fa prebo! Tanto, que me prometié de fer-lo de cabo ta cuan y de no tornar a ixuplidar nunca más ista sana costumbre. Y, de feito, no tardé guaire a repetir-lo, pos, ya en Medellín, en menos d’una semana trobé en El Salado o racón ideyal. A ixo d’a una pillé o bus de tornada, levando-me a impresión de que Jardín ye, a lo menos por agora, o millor puesto de Colombia!

No hay comentarios.: