11.10.26

Ent’os recantos naturals de Medellín: La Romera y El Salado


Igual que Bogotá, Medellín ye rodiada de pueyos y monts por os que s’endevinan buenas rutas. Asinas que, ya en os zaguers diyas d’a mía estacha por a capital antioquiana, preté a fer-ne dos: La Romera y El Salado. A suya accesibilidat ye buena, pos no cal que pillar o metro ta plegar t’os lugars —agora bicos— y, dimpués, u pillar un Uber baratet u bien un bus d’aproximación. Sin maitinar guaire, me decidié y bi fue.

La Romera perteneix a Sabaneta, lugar con una replaceta repolida y un ambient bien acullient. Fer a ruta y rematar retantindo astí ye un plan perfecto ta un diya festivo. Y asinas facié: a escape me trobé con un ambient folludo y fresco, en contraposición a o común en Medellín. Y lo bien que lo disfruté! No sé qué tien ixe verdor fresco y humido, pero me fa reviscolar! O puesto me fació alcordanza de Tijuca, en Rio de Janeiro, y tenié a mala suerte que, chusto cuan plegaba en o refuchio, pretó a esgotaciar. Facié la d’aquell y me quedé alto, solenco en un quiosquet, ascuitando mosica y meditando, que de cabo cuan tampoco no ye mal. Sé que por a redolada bi ha bella cascada que m’hese feito goyo de visitar y, qui sabe, mesmo de ficar-me-ie, pero a la fin no podió estar. Poca chent bi heba: diría que bell par de parelletas y bell par de familias con ninos. Ya cuan remató de plever, bi baixemos. Sin dubda, muito buena cursa ta prener aire fresco, deixar o estrés a un costau y estirazar as garras, encara que as suyas costeras no yeran precisament tovas.

Buena cursa, sí, si no fuese porque, en baixar, un can d’un criadero de caballos dito San Martín El Divino me fotió un mueso. Primera vegada en a mía vida, y vai que no he feito cursas por monts de tot o mundo… Y antiparti, habié de comprebar a corrupción d’a policía de Sabaneta, que no se esmeró guaire en fer cosa. Bien se vale que en l’hespital a doctora choven m’atendió muito amablement y profesionalment, y me fació chanadas con o Mundial que recient heba ganau Espanya.

El Salado ye l’equivalent a La Romera, pero perteneix a Envigado. Aquí, pasada una truitera, bi heba un aria natural ta retantir, recient privatizada y trancada. Os lugarencos la conoixeban y blincaban a cleta u bien puyaban por a quebrada dita La Ayurá, como fació servidor. Astí bi heba vías t’arribar ta cascadas y espelungas, pero servidor yera canso d’a cursa por La Romera y s’estimaba más capuzar-se en as badinas d’astí mesmo. Y asinas facié mientras una horeta alto u baixo, con nomás a presencia intermitent d’una colla d’adolescents foriconers. En o puent tamién nos asperaban tres u cuatre caballos bien atrapaciaus con os suyos duenyos, que estoi que los teneban astí por si belún quereba turistiar. Si hese teniu más enerchía, hese puesto visitar más puestos d’a redolada y charrar-ne aquí, pero a verdat ye que no m’aganaba que de retantir. D’atra man, cal decir que, si a vechetación de La Romera yera bien humida y folluda, a de El Salado ye más ixuta, con más pins y sin d’eucaliptos. Por contra, ista atra curseta sí que ufre muitos puestos ta ficar-se en l’augua.

Y ye que Medellín, igual que todas u cuasi todas as grans ciudaz latinoamericanas en as que he viviu, ufre espacios naturals esplendents: naturals de verdat, con cascadas, gorgas y espelungas como as de Guara, pero aquí a golpe de metro, bus u Uber. Y no soi charrando de pueyos en metat d’a ciudat que encara preservan naturaleza, como os que ya mencioné de Nutibara u Cerro El Volador, ni muito menos de chardins como o Chardín Botanico, sino d’autenticas reservas naturals virchens y mica masificadas.

No hay comentarios.: