15.11.26

Enta Minca: cursas por a Sierra Nevada


A poco más de diez kilometros de Santa Marta se troba Minca, en metat de bells mons polius ta fer cursas. O lugar me pareixió seguro, cosa que dica fa pocas anyadas no yera guaire común por istas tierras. Con ixe aire hippiesco y con poco más que as cursas por o mont y as cascadas, atraye más que más a turistas europeus, bell anglo y bell archentino u chileno. De colombianos, fueras d’os locals, pocos bi’n heba. Diría que ixas cosas son ta las clases socials más alteras, y que ixas mesmas s’estiman más visitar atros países que no marchar ta Minca.

O caso ye que decidié de fer ista curseta de diya por a mía cuenta, sin pillar garra excursión organizada, pos ixo me daba más libertat y o transporte publico dende Santa Marta no pareixeba guaire embolicau. Asinas, a las siet coladas arribé en a gara, an que una vendedera que no amostraba guaires ganas de charrar ni de treballar me vendió o billet por 2,5 euros. Astí nos puyemos en a buseta dos gabachos, tres locals y servidor, y pleguemos en o lugar a ixo d’as ueito y meya. China-chana, as carreras s’iban emplindo de trafico, perén maleducau por istas tierras.

Seguntes a intelichencia artificial, as tres principals fitas que podeba visitar yeran o Pozo Azul, o mirador de Los Pinos y as cascadas de Marinka. A finca cafetera la dixé a un costau, pos ya m’heba ahuespedau en una con os mesaches de primero d’a ESO en a cursa ta l’Eixe Cafetero. Pareixeba que o diya m’heba de dar ta dos d’ixas fitas… pero cata que veyé que podeba fer una cursa circular pasando por as tres. Y con enerchía en as garras y en l’esmo, astí que me lancé. A cursa pareixeba muito luenga, pero o camín yera prou bueno, cuasi tot engudronau, asinas que me confitaba con a ideya de rematar menos baldau que no en a cursa por o Tayrona. De vegada, me fería honra ta rebaixar una miqueta a incipient pancha y ta entrenar-me t’a cursa d’a Ciudat Perdida, que prencipiaría dos diyas dimpuesas.

Preté a caminar y ascape plegué en o Pozo Azul: badinas con cascadas en metat d’a chungla, repolidas, y encara sin guaire chent. Como por una operación tampoco no me podeba ficar en l’augua, facié as tipicas fotos y aproveité ta relaxar-me y meditar. A os pocos minutos pretó a plegar-ie chent, asinas que en jopé y continé o mío camín dica o mirador de Los Pinos. Iste estió o trampo más duro, más que más a o prencipio, por a fuixina, o sol y a costeruda carretera. Bien se vale que, conforme puyaba, o camín se tornaba más tobo: una boireta y una briseta me facioron goyo, y o cuerpo se yera fendo a l’exercicio dica que pillé un ritmo contino. Feba tiempos que no me sentiba asinas.

Asinas seguí mientras horas, dica que aturé alto en un lugarichón, u millor dito, en un cruce de carreteras dito El Campano. Astí retantié una miqueta, me facié una empanada —una d’as millors que mai he tastau— y un café con un bizcocho, y prenié una redometa d’augua. Dimpués continé o camín ent’alto dica o mirador. Ixos zaguers trampos los facié acompanyau d’una boira baixa que, luent d’estorbar-me, me fació más levaderos os trangos dica cuasi plegar en as cascadas de Marinka. L’ambient harripotesco y a temperatura tan agradable me metioron asabelo d’enerchetico y contento, tot y que no podeba desfrutar d’as envistas d’a val y d’o lugar de Minca.

En as cascadas de Marinka chenté a ixo d’a meya d’as cuatre. O plato yera caro t’a suya calidat y mesmo me cobroron l’augua d’a cheta, pero igualment me minché ixe pollo con trunfas con firme goyo. Visité as dos cascadas, con as suyas badinas, que trobé masiau chicotas ta tanta chent como visitaba o puesto. Con tot y con ixo, como pretó a plevizniar, no i yéranos que cinco u sais personas. Servidor, como no podeba ficar-se en l’augua, fació as fotos, desfrutó una miqueta d’o puesto y marchó ta Minca, pos o zaguer bus saliba a ixo d’a meya t’as seis y o tiempo no me deixaba guaire marguin.

O zaguer trampo lo facié baixo o sol y con una miqueta de calorina, en contraste con a plevia d’a hora d’antis. Una plevia que, d’atra man, no me amoló mica, pos no yera guaire firme y refrescaba… Y a la fin, ye augua en a piel, no pas acido. Ya en Minca, facié una gambadeta de bells vinte minutez por o lugar. No sé dó heba visto que recomendaban veyer o casco urbano y a ilesia, pero en verdat o lugar no ye que una avenida de bells cient metros con bella decena de bars, hostals y puestos hippie-guayons. Ideyal ta parellas occidentals u, como muito, ta collas d’amigos, pero sin garra atractivo más. No fería nueit astí si no fuese ta fer cursas por a redolada. Y ya, a ixo d’as cinco, u talment bells minutos antis, pillé a buseta camín ta Santa Marta, con as garras crebadas y l’esmo contento dimpués d’una cursa intima de más de vinte kilometros por selvas humedas y frescas.

No hay comentarios.: