16.5.21

Enta Arraial do Cabo (ii): historia y paisache


Una d'as polidas sorpresas que me trobé en Arraial do Cabo fue a ilesia más antiga de Brasil, a Igreja Nossa Senhora dos Remédios de 1503. Y ye que o lugar fue fundau por o famoso navegante y explorador florentino Americo Vespucio (Amerigo Vespucci), en o que se suposa fue o suyo cuarto viache ta America. Como ya sabretz, iste sinyor consideraba o descubrimiento colombino un nuevo continente y no parti d'as Indias, y a la fin o suyo nombre pasó a denominar iste nuevo mundo. Plachas, sí; paisaches, sí; buen ambient y borineta, sí... Y tamién historia y patrimonio, cosas sin as que un viache nunca no ye perfecto. Y sin esperar-lo, millor encara. Pena que a ilesia fuese trancada y no podese visitar-la por dentro, pero encara asinas me facié as tipicas fotos en a replaceta an que Vespucio plegó fa más de 500 anyos, y tamién en a puerta d'a ilesia.

O domingo, dimpués d'a cursa en barco y a nueit borinera, a servidor l'aganaba de fer una caminata por o mont, pos en o GoogleMaps se'n veyeba arrienda. Sarah ye una mica galvana ta istas cosas y le cuesta de rancar, pero una vegada que ranca, las disfruta encara más. Asinas que dimpués de desayunar-nos bien en l'hostal y con a calma d'o maitín, enfilemos china chana t'a Placha d'o Forno, a la que se accede puyando y baixando un pueyo an que han aprestau escalerons. A placha ye un paradís y aganaba d'estar-se-ne, pero servidor yera decidiu a fer cursa, asinas que la esnavesemos y fuemos por a peninsuleta d'o norte d'Arraial. Trobar a pista no fue fácil.

A cursa que teneba en ment, seguntes o que heba visto por o GoogleMaps y por o rete, yera facileta, de tasament una horeta y meya recorrendo a rocosa peninsuleta, con envistas esparpallants y posibilidat de bella caleta ta ficar-se en augua, y fer más cosas. Pero la trobemos trancada, a rebutir de barzas, brancas y arbres, quasi impracticable. Con tot y con ixo, servidor, que ye un tozolas, no s'escatumbó y prevó de fer-la. Sarah teneba animo y me siguió o ritmo. China chana as cosas se meteban piors, pero yera una cursa circular y ya hébanos feito muito más d'a metat: caleba trobar o camín ta rematar o rolde. Bien se vale que o GPS d'o móbil nos aduyó, porque si no nos hésenos cacegaus de seguras. D'o que no nos salvó a tecnolochía, ye d'as nafras y desgarranyas por fer rota, beluna d'ellas sangrienta y aparatera. En dos puntos concretos, seguntes o GPS nos quedemos a tasament 20 metros de continar por a pista de tornada, con más de dos terceras partis d'o camín feito. Pero o terreno yera impracticable de raso, y no aconsiguiemos fer o rolde. En una d'ixas, mesmo nos perdiemos por una selva mientras una hora y o GPS no funcionaba por o folludo d'o puesto. Lo pasemos mal, sí.

A la fin, aconseguiemos trobar o camín inicial y bi tornemos t'a Placha d'o Forno. Cansos perros. nafraus, con fambre y con sete, pero a salvo. En a Placha d'o Forno, tres cans m'enristioron y un d'ells me mordió, pero no me fació que una desgarraña en a man. Teneba pocas enerchías ta enrestir-les, pero si lo feba, churo que no saliban vivos. Fuemos ta un guariche d'a placha a demandar birolla y bebida... pero chusto heban trancau en ixe momento: en ixe guariche y en toda a placha. Manimenos, os mesaches d'o postet nos veyoron tant escamallaus y ixarranaus que nos sirvioron a zaguera comida d'o diya. O menos descansemos en a placha mientras se feba de nueit. Polido atardixer, y no sé si decir que no lo disfrutemos tot o que mereixeba u a'l vies, que lo disfrutemos encara más. Ixa nueit encara fuemos t'a replaceta d'o Cova a cenar y alparciar un poco, pero estiemos bien poco: yéranos baldaus y l'ambient yera muito más calmo que o diya d'antis. Mal diya... u millor dito, sobrebuén diya, pos saliemos bien paraus y buenas risas que a la fin nos ne faciemos con a experiencia!

A l'atrol diya, nos cobremos o nuestro espique, aproveitando que a Arraial ye a tiro d'Uber de Rio, y que ixo nos daba muita flexibilidat en horarios. Asinas que dimpués de desayunar-nos, fuemos con a calma t'a Placha d'o Forno, ista vegada sin trilha en ment, y pasemos astí meyo diya, dica as quatre alto u baixo. Bebiemos cerveza, chentemos en o guariche que tanto nos aduyó o diya d'antis y preniemos unas ostras frescas que un pescataire local ufriba caminando: Sarah las ama, yo no pas tanto, pero coincido en que o unto que o sinyor, bien simpatico, heba aprestau t'as ostras, yera una maravilla. Deliciosas y sucosas!

A la fin, dimpués de quatre diyas, nos pertocó de tornar-ie. Con pena pero pensando ya en a siguient cursa! Os arredols de Rio tornan a ufrir paradisos tropicals a l'altura de Filipinas u o Caribe, menos masificados y a buen pre. Arraial tal vez fuese una minquinina menos poliu u menos grant que Ilha Grande, pero por contra, a suya accesibilidat ye muito millor, y ixo aduya a tener un viache más flexible. Tamién amé o suyo ambient local, más autentico que no o d'Ilha Grande. Asinas que una por atra. Por desgracia, o ivierno ye plegando en istas partis d'o mundo, así que en o nuestro proximo cabo de semana gran, dentro d'un mes, no sé si pertocará placha u otra cosa!

9.5.21

Enta Arraial do Cabo (i): o paradís a tiro de piedra


Puent d'o 1 de mayo, puent grant en Vietnam, pos o diya d'o treballador coincide con o festivo por a reunificación, o 30 d'abril. Asinas que con quatre diyas de vaga, prou que yera decidiu a fer una cursa, una de plachas paradisiacas y cachaça, como a que faciemos Sarah y servidor un mes antis en Ilha Grande, pero sin repetir puesto: que ya sabetz que a un aventurero como yo, ixo de repetir no le gosa de fer goyo. Y a ecuación dio como resultau Arraial do Cabo.

Asinas, o chueus dimpués de treballar, aprestemos as carteras y enfilemos ta Arraial do Cabo, localidat ent'o noreste de Rio que se troba a bellas dos horas y meya en auto. Miré os buses, pero o suyo pre no yera bueno, y os autos-taxi y Uber yeran un poco más caros, con a avantalla de que te dixaban de puerta en puerta, asinas que no lo dudemos: pillemos un Uber y nos plantemos astí ya en a nueit, chusto ta fer o check-in, cenar en una churrasquería a man, y fer-nos as primeras bieras y cachaças en un bar local con buen y castizo ambientet.

A l'atrol diya, o viernes, dimpués de desayunar-nos en o sobrebuen aloix que preniemos, dito Pousada Ninho da Coruja, patín patián fuemos por pista dica a placha do Pontal do Atalaia, con auguas turquesas repolidas, orache sobrebueno y muita chent, pero encara comoda, sin masificar. A suya detrada yera marcada por unos famosos escalerons de fusta, anque un policía militar custodia a dentrada y cusira que a chent no i dentre con redomas de veire, encara que a nusatros dos nos dixó en petit comité dentrar con a redoma grant de cachaça. Abaixo, nos fiquemos en augua, bebiemos cachaça (servidor muita, que ixe diya lo teneba animau) y chentemos astí, mientras ascuitábanos de fundo os barcos turisticos con mosica brasileira que i veniban y se'n iban.

Prencipiando a tardi, saliemos d'a placha puyando os famosos escalerons y tornemos t'a pista, que por cierto, ufriba unas envistas esparpallants d'a placha, d'a peninsula do Atalaia y d'a cercanisma Ilha do Farol. China chana plegemos ent'a punta d'o Atalaia, a tasament 100 metros d'a dita isola, pero imposible de trescruzar a nado por as fortismas corrients. Trobemos una pedra comoda y pasemos astí o atardixer, solencos, ya podetz contar cómo. En o mar, ya dentrando a nueit, bells quatre u cinco barcos de pescadors prencipioron a fer a suya faina con retes de cerco. Tornemos ya fendo-se-nos de nueit, mirando o sol fuyir dezaga d'os monts, habendo pasado un diya repoliu, De nueitz fuemos a una replaceta dita Plaça do Cova, an que a chent d'o lugar s'achuntaba y os que sabeba tanyer mosica nos ufrioron os sons d'o forró en directo, tot mullau con sobrebuena caipirinha: inmillorable.

A l'atrol diya, preniemos una cursa en barco, que ya hébanos apanyau o diya d'antis: bi heba esferents companyias, con pres dentre os 50 y os 100 reais (8 a 16 euros), y con esferent reputación, pos de beluna se deciba que os treballadors iban zorros y drogaus. Nusatros, preniendo a que nos recomendoron en l'aloix, encertemos. O itinerario yera basicament o mesmo en todas: placha d'o Farol, Fenda de Nossa Senhora, Gruta Azul, placha d'o Pontal -ya vista-, Pedra do Gorila y placha do Forno. As plachas yeran todas repolidas, con auguas turquesas, arenas blancas y peixetz de colors, unas más turisticas (pero sin pasar-se) y atras virchens. A Fenda de Nossa Senhora, un achar vistero en a isola d'o Farol; a Gruta Azul, una espelunga marina de colors turquesas, que visitemos con fuerte corrient, y que me remeró a la Gruta Azul de Malta. Sarah deciba que no entendeba por qué a chent pensaba tanto en o Caribe quan ixo yera igual de poliu, y yo feba a mesma contimparación con as plachas filipinas: os arredols de Rio, tanto por Arraial do Cabo como por Ilha Grande, son a o mesmo libel. Rematemos a botella de cachaça y encara nos quedoron enerchías ta bells caipirinhas!

En tornar, nos descansemos una mica en a posada y fuemos de nueit ent'a Praia Grande, do unas mesachas en o barco nos heban dito que bi heba bell guariche con buena mosica y borina. Pero no nos trobemos ixa borina buena, sino bells locals hippie-guays posturetas, d'ixos que tanto odio y que tanto abundan por as plachas de tot o mundo. Asinas que tornemos t'a replaceta local do Cova, y disfrutemos d'o suyo ambient, con un concierto de mosica brasilenya bien animado y pincho en una d'as terrazas, y dimpués conoixendo a una colla de mesachas de San Paulo con as que pasemos a nueit. Tot gracias a Sarah y o suyo esparpallant don de chents.

2.5.21

Ent'a tuca Tijuca y o Fuerte de Copacabana: chislas de Rio


Tres meses fa que plegué en Rio de Janeiro, y istos tres meses han dau ta conoixer chent, festechar con Sarah, aprender buena cosa d'a cultura d'a redolada, prener un libel de portugués aceptable, y veyer puestos y más puestos. Aduyan as floixas restriccions y a cultura social y de rua d'as chents d'aquí. Y ye que tres meses dimpués, Rio encara ufre cosetas nuevas, d'ixas qu'iba dixando a un costau por ixubliu u galbana, pero que fan firme honra. Y aquí en charraré de dos: a Tuca de Tijuca y o Fuerte de Copacabana.

A Tuca de Tijuca ye o punto más alto d'o Parque Nacional d'a Tijuca, en o propio Rio y que o suyo puesto más representativo ye o famoso Cristo Redentor, pero que ufre muito más,
como gorgas y pistas en metat d'a selva do literalment te blican animals diversos, como monos y os curiosetz cuatís. O propio parque nacional troba extensions urbanas en o Parque Lage y o Chardín Botanico de Rio, fitas d'as que ya he charrau.

I fue fa ya más d'un mes con Sarah, quan la yera conoixendo, y con una parella d'amigos, Josu y Joyce. Asinas que un sabado nos plantemos en a Praça Alfonso Viseu, una replaceta a os pietz d'o parque con bell par de restaurants, y con muita chent con ropas decathloneras con os mesmos plans que nusatros: si no puyar t'a tuca, o menos fer bella cursa por astí. He de confesar que Sarah y servidor pleguemos tarde por custions 
varias, y faciemos asperar una horeta de más a os pobrichons Josu y Joyce.

Con ixa horeta colada, pretemos a caminar por a selva agradable, primero por una pista asfaltada, dica plegar en a parti más dura, una pisteta de tierra costeruda y exichent. A primera parti nos ne levaría poco más d'una hora, y a segunda, dos. Por a primera parti, nos trobábanos con familias poco prestas a puyar alto, y pasemos por una cascada en a dentrada, una capilleta dita Mayrink, bellas laguniellas, y tamién esbarremos una mica para plegar en a Cachoeira das Almas (Cascada d'as Almas), con augua bien freda t'o común d'istas tierras pero que no ixorrontó a Sarah, que se i ficó abaixo. O camín ta plegar yera bien pincho, macacos incluitos.

China chana o camín iba apurando y as garras s'iban cargando, pero dentre cuatro no se
feba canso. Asinas dica que pleguemos en as costeras d'a segunda parti, más exichents que no pensaba, y que nos apuró a totz, queixas de Joyce incluitas. Con tot y con ixo, enduremos y enristiemos ixos trampos mientras mas d'una hora dica plegar a la roca que preside a tuca. O bueno d'o camín, ye que perén yera en güembra. A roca ya no, pero yera curteta y heban aprestau escalerons en a mesma ta privar d'emplegar vagas, tot y que yeran empinadas, eslisar-se no pareixeba difícil, y as personas con vertigo, como Sarah, lo pasaban mal y dreitament no i puyaban. A pobreta se quedó a pocos metros d'a tuca, pero puede decir igualment que i plegó, por o esfuerzo y porque a parti en a que se quedó ufriba as millors anvistas, millor que no alto. Josu, Joyce y yo nos faciemos as tipicas fotos de rigor en o mohón cheodesico.

En tornar, levábamos as garras crebadas y yéranos bien callaus, por a cansera y por a fambre, y con sete! Bien se vale que en un trocet, os cuatís nos abordoron y pretoron a chugardiar, intresaus en os nuestros mobils y posando curiosos t'as fotos. Pasada a parti dura, una fuent que no hébanos visto en puyar nos salvó as luengas ixutas, y china chana baixando, debatíanos do chentar. Ganó a opción d'un buffet que pillaba una mica luent, y a verdat ye que astí servidor y Josu nos fartamos de carne buena, encara que sincerament, por o pre d'o buffet y por a dificutat de plegar-ie, tampoco no fue a millor opción. Pero lo aproveitemos, prou que lo aproveitemos! Buen y sano diya que pasemos os cuatre!

Atro diya, en concreto o miercres 21 d'abril, lo teneba libre y m'aganaba de fer bella cosa solenco, d'ir a la mía bola. Asinas que eslichié o fuerte de Copacabana, una construcción esfensiva inaugurada en 1914 y en servicio dica 1987, en a dentrada d'a badía de
Guanabara, y que dende alavez s'ha reconvertiu en un museu que explica a evolución y o papel d'o exercito brasilenyo mientras o periodo colonial portugués y o primer periodo republicano. Adedica tamién muito conteniu a os clamaus "18 de Copacabana", capezas d'una insurrección mayoritariament militar acontecida en 1922, que troba o suyo orichen en o descontento por os desfases d'una republica oligarquica en a que as rechions brasilenyas s'heban convertiu en reinos de taifas esclavistas, y que, encara que fue rapidament neutralizada por o gubierno, con 16 d'istos 18 liders executaus en a placha, aduyó a callar un sentimiento d'orden y centralización que daría lugar a la dictadura militar anyos más tardi.

As exposicions no son mal, prencipiando por un video introductorio bien sintetizau, sin estar
cosa de l'atro mundo, pero o fuerte en sí ye pinchet, os suyos tunels y almacens d'armas son muito intresants, y tot ixo arrecorriu a través d'un malacón costero que preside y ufre as millors anvistas d'a placha de Copacabana, con o fundo d'o Pão d'Açucar. En iste malacón, bell par de cafeterías-restaurants rematan a delicia d'o lugar, y servidor mesmo se pensó de chentar en beluna d'ellas, pero yeran masiau caras, asinas que caminé un poco por difueras y trobé opcions muito millors.

No foi que repetir-me en as conclusions d'os posts de Rio, pero no trobo atra millor traza de describir cómo veigo ista ciudat: ye una ciudat que ufre de tot para cada momento, social, natural, historical, cultural y artisticament. Dica agora, deciba que Singapur yera o millor puesto que teneba en ment ta fer una vida a luengo plazo, con parella, familia y ta fer-se viello. Agora mesmo diría que Rio le gana.

25.4.21

Enta Paquetá: tranquilidat a man d'una urbe mundial


Un d'ixos puestos en Rio que trucaban o mío ficacio y que iba dixando a un costau yera a isola de Paquetá, en metat d'a badía de Guanabara, que en a suya marguín se posa a urbe brasileira. A isola pareixeba chicota y no especialment turistica, pero pillar o barco que i plega y arrecorre toda a badía, por menos d'un euro, prou que fería honra. A información d'a isola que se trobaba por Internet tampoco no yera mal. Asinas que un sabado muerto sin muitas cosas a fer, le dicié a Sarah d'ir-ie y t'astí que nos lanzamos!

Nos rebellemos una mica tardi, y a la fin no podiemos que pillar o ferry d'a una d'a tardi, i arrivando a as dos. Y ye que l'anterior saliba a las 10 y bi pleguemos a las 11. Con tot y con ixo, aproveitemos ixas dos horas ta fer una gambada por o bico de Gamboa, con o callizo Eduardo Jamsen presidiu por escalerons tintaus con a bandera de Brasil en a redolada d'o Morro da Conceiçao, que me fació asabelo de goyo y an que quité bella foto repolida. En sí, tot o bico  yera repoliu, encara que mugatizo con favela, y por ixo Sarah iba con más cudiau. O suyo centro yera a famosa Pedra do Sal, replaceta de borinas nocturnas,

Y d'astí tornemos t'o puerto en a Praça XV ta pillar o ferry ta Paquetá. Nos trobemos con muita chent, muita más que no quan marché ta Niteroi dende o mesmo puerto. Y ye que heban reduciu as conexions dentre a isoleta y Rio por culpa d'a pandemia, y se notaba que os pocos barcos diarios que i saliban iban más plenos. Con tot y con ixo, tampoco no se puet decir que ise a rebutir, y preniemos buenos posientos ta disfrutar as anvistas d'a badía y fer buenas fotos, beluna d'ellas d'o puent d'o president Costa e Silva, que conecta as ciudatz de Rio y  Niteroi, esnavesando a badía, inaugurau en 1974 y medindo más de 13 kilometros. As auguas, encara que porcas, yeran chingarriadas por barcos que, con o fundo de Rio u de Niteroi, ufriban repolidas fotos. Y o trachecto fue amenizau con vendedors ambulants de sacolés (chelaus en bolsetas de plastico) y un saxofonista, encara que por megafonía s'anunciaba que ixas actividatz yeran viedadas.

Una vegada en a isola, a vida d'a replaceta principal, as pocas carreras asfaltadas, a ausencia d'autos y motos, as muitas bicicletas, belunas electrificadas y con carros ta fer cursas turisticas, os postetz ta chentar y fer bieras, a chent en as puertas d'as casas posadas en sillas de plastico con bieras y alparciando, os ninos chugando y a mosica brasileira de fundo, transmitiban un ambient amistoso, relaixado y rural, encara que no aburrido. Yera idilico, quasi como Ilha Grande, encara que sin selva y en chicot, y, l'onico malo, con unas plachas mulladas por auguas porquizas y contanimadas. Si no fuese por ixo, sería un paradís rural a man de Rio, poblado por tasament 4500 personas. En plegar-ie, Sarah y yo, con una mica de fambre, busquemos un guariche ta chentar y encertamos, con peix, pollo y prou que biera. L'orache yera perfecto: solet y caloret, pero sin cremar.

Chentemos y en rematar, un hombre en bicicleta electrica con carro venió para ufrir-nos
una gambada por a isola, y farto cansos dimpués de chentar, yera o plan ideyal. Asinas que la pillemos y mientras una hora arrecorriemos as principals fitas d'una isoleta que a piet se podeba fer de cabo a rabo en menos de tres horas. Pasemos por as principals casas d'a isola, por un monumento d'un ambientalista dito o fosal d'os paxaros y por a placha de José Bonifacio dica plegar en o Ponte da Saudade, an que nos faciemos a tipica foto de enamoraus con o fundo d'a cercanisma isoleta de Brocoió. Astí bi heba una gran roca plana por alto, an que si podebas ficar una piedra chitándo-la d'esquenas en tres prevatinas, podebas demandar un deseyo: servidor lo aconsiguió a la primera. Atra muita chent tamién heba encertau antis, seguntes atestiguaban os muitos cantos que ya bi yeran en a roca. 

Dimpués continemos o nuestro camín pasando por a placha d'a Moreninha, a más famosa
de Paquetá y que o suyo nombre deriva d'una novela de 1844, ambientada en a isola y fito en a literatura brasilenya. Y a la fin d'a placha se trobaba una gran roca que se podeba puyar y que ufriba envistas esparpallants d'a placha y d'a badía. Baixo a roca, un túnel sucherente conectaba esferents partis d'a placha. China chana voltamos, pasando por un granizo baobá dito Maria Gorda, d'orichen africano y plantado en 1627, agora fita turistica en a isola. Nos faciemos as fotos de rigor mientras o guida ciclista nos comentó que bi heba un atro plantau en 2013 y que bellas personas talloron por motivos relichiosos, pos refusaban o misticismo no cristiano d'o arbre.

A la fin, o guida nos dixó en a ilesia, que visitemos, y an que Sarah y yo charremos una mica de relichión, pos yo soi agnostico y ella vien d'una familia relichiosa cristiana no catolica, Assembleia de Deus. Me quedé con a sensación de que a isola ufriba un poco más (un parque y una mica más de costa, seguntes he visto dimpués por o rete), y de que o guida, que en cheneral fue simpatico buscando a suya propina, podría haber-nos levau ta ixos puestos. Pero tampoco no me fació burro falso, ni muito menos. Pasemos as ultimas dos horas fendo bella gambada curta y bella biera, charrando, y tornando en o ferry, alufremos toda a badía de Guanabara ya de nueitz. Pena que o mío móbil siga tant malo fendo fotos de nueitz!

A cursa de día ta Ilha de Paquetá fue perfecta! Tranquilidat no aburrida, curiosidatz, as millors envistas d'a badía de Guanabara, y unatra vegada, a millor companyia con Sarah. Rio torna a ufrir atractivos de toda mena ta no cansar-se, y si os en os posts anteriors charraba d'os atractivos socials y naturals, agora pertoca o rural de Paquetá. Mesmo os lugaremos como Sarah, que heba estau dos vegadas antis, se sorprendeban d'o potencial d'un lugar tant a man ta pasar un dia u dos de desconexion sin menester de hopar luent y dixando-se pocos diners, pero con igual efecto!


18.4.21

Enta Ilha Grande (ii): o millor puesto ta pasar a resaca


Sabado en Ilha Grande y ya s'alufraba a fin d'a escapada. Bueno, no. En verdat, nos rebellemos con tal resaca que no tenébamos tiempo ta pensar en a tornada a l'atrol diya. Y pior encara quan no tenébamos augua en a cambra, encara que servidor en bebió d'a cheta, tot y que no ye recomendable en Brasil. Sarah prefirio beber coca-cola ixa nueit, no pas augua, pero con o zucre no sé si ixo sería millor... Y de paso, tamién caçasa, o licor tipico brasilenyo. O caso ye que nos ne puyemos o sabado de maitins firme cansos, pero nos desayunemos en o sobrebuén buffet libre d'a posada -servidor quasi remata con tot, Sarah encara yera con ansias y no se desayunó tanto-, nos descansemos un poquet más y a la fin reviscolemos.

Asinas, a ixo d'as once y media coladas, prencipiemos una curseta que s'entrefilaba curta y suave, de bells 50 minutos, por una ruteta circular que arrecorreba plachas, runias y gorgas dentre selva tropical folluda. Asinas, pasemos a o costau de bellas plachas pero no nos i fiquemos, prometendo fer-lo en tornar, y a nuestra primera aturada en tasament 15 minutos fue as Runias do Lazareto, antiga facienda, instalación miilitar y finalment garchola en a desembocadura d'un río an que bellas familias pasaban o día, eslechindo dentre l'augua salada y calient d'a placha, u dulce y fresca d'o regachuelo. I paremos, nos colemos en l'interior d'o edificio y nos faciemos bellas fotos, ta dimpués continar o camín, pasando por bellas runias, dica arrivar en un acueducto d'o sieglo XIX que en metat d'a selva y cubierto por a vechetación ufriba fotos y sensacions esparpallants. A o canto, bellas gorgetas an que nos quedemos una hora ficando-nos en un augua fresca que nos aduyó a pasar a resaca. Mientras bells momentos nos quedemos solencos, y un puesto asinas en intimidat no tien pre.

Decidius a continar o camín, tenébanos dos opcions: rematar a ruta circlar tornando ta Abraão y pasar por a placha, y seguir un esbarre que marcaba Cachoeira da Feiticera (Cascada d'a Fetillera u Bruixa). Como yéranos reviscolando, nos animemos a fer a ruta d'a cascada, que china chana picaba ent'alto y no yera tan suave como pareixeba. A metat camín nos trobemos con una parelleta una mica viella que conoixeba o camín y les demandemos si en quedaba muito, y o cierto ye que se tardaba arredol d'una hora en plegar-ie. Yo veyeba a Sarah cansa, y encara que me fan goyo as gorgas con cascada, tornar-ne no me pareixeba mala ideya. Pero Sarah yera con prous enerchías y me dició que ya que hébamos feito parti d'o camín, caleba rematar. De bitibomba pos! Y asinas, por metat d'a chungla y con bella araina graniza saludando-nos por o camín, a la fin arrivemos en a idilica y esparpallant cascada, que teneba bellas familias y parellas en ixe momento. Pero atra vegada, dimpués de ficar-nos en a fresca augua y fer as fotos posturetas, a resta en hopó, nos i trobemos solencos y prou que churgardiemos.

Bien contentetz, cansadetz pero con a resaca pasada, tornemos china chana y pleguemos en o lugar practicament de nueitz, lasos, fambrosos y canso perros. Pero contentos, firme contentos. Cenemos como chenerals y marchemos ta l'hotel, con a intención de fer-nos una ducha, descansar-nos una miqueta y dimpués salir a fer un caipirinha de nueitz. Pero yéranos baldaus y chusto quan nos decidíbamos a salir a retrepelo, pretó a plever: escusa perfecta, nos ne quedemos en a cambra y nos ne descansemos.

A l'atrol diya pertocaba a tornada, pero tardi, a ixo d'as quatre, asinas que aproveitemos o maitín en aprestar as cosas, chentar bien, caminar, y sobre tot, pasar un rato en a placha que o diya d'antis nos hébamos dixau por o camín: a Praia Preta. Repolida, con auguas turquesas, un fundo presidiu por o lugar d'Abraão, isoletas, barcos y selva tropical folluda, poqueta chent, temperatura perfecta y a millor companyía. Sin dubda, si o paradiso existe, yera ixo mesmo. Nos feba duelo de marchar, pero yéranos contentos: o viache fue perfecto, os dos nos merexíanos ixe retento, y o que prencipió estando un ligoteu sano, a lo millor iba a más y os dos lo yéranos veyendo.







11.4.21

Enta Ilha Grande (i): un paradís en a millor companyía


Primer cabo de semana d'abrils, con menos treballo que de normal, y chusto dimpués d'haber presentau a primera versión d'a mía segunda tesi doctoral Toponimia Hispanica de Manila. Dos meses sin salir d'a mesma ciudat y ya un poco de ganetas de conoixer bella cosa más de Brasil, encara que Rio tienga de tot. Y, o más important, una mesacha maheta dita Sarah con a que bi ha buena sintonía. Qué más motivos calen ta decidir marchar cuatro dietas de vacanzas? Y ta do? Pos cata que a metat de camín dentre Rio y São Paulo, a dos horas y pico en bus y menos d'una de barco se troba Ilha Grande, un puesto d'o que os lugarencos charran muito bien y a buen pre.

Cheguemos o chueus de tardis a la hora de chentar dimpués de salir en o maitín dende a gara de Rodóviaria do Rio, aturar en Angra dos Reis y pillar un bote dica Abraão, a 
principal localidat d'a isola. Allí nos recibió una isoleta paradisiaca, de plachas repolidas con palmeras y auguas turquesas, lugarencos vendendo cocos y selvas que feban entrefilar buenas cursas y gorgas. Garra carrera asfaltada: de feito, garra vehiculo a motor. Sin dubda, yera tornando ta Filipinas, so que aquí as casas no yeran tan artesanals, os lugarencos yeran más occidentalizaus y no bi heba tantos ninos por a carrera. Faciemos o check-in en una posadeta centrica, completa y a buen pre, y d'astí faciemos as nuestras primeras gambadas por as plachas cercanas y chugardiemos un poco. Ya de nueitz, dimpués de cenar, pasemos un rato por un bar y nos faciemos un caipirinha, pero tornemos ascape. As restriccions por o covid astí yeran radidas, encara que bella sinyal de recomendación de mascarilla encara lo remeraba.

A l'atrol diya decidiemos prener una cursa en barco, o que en Filipinas se clama island hoping. Bi heba varias opcions, pos a isla encara tien a suya grandaria -se diz que arrecorrer-
la a piet son de 5 a 7 diyas-, muitas plachas y lagunas en a mar, y nusatros decidiemos de pillar o Caipirinha Tour, prou barato en contimparación con a resta y que levaba igualment t'a Laguna Azul, probablement a principal de todas istas fitas. Iste tour, feito en un barco grant, no levaba que ta tres puestos, en estar o barco más lento, pero por contra, yera l'onico que ufriba barra libre de caipirinha. Asinas que no lo dudemos. Y teniemos suerte, pos en estar viernes, bi heba poquisma chent en o barco, dentre ells dos parellas paulistas mahetas con as que faciemos pacha -más que más Sarah danzando. Y asinas, a las 11:30 d'o maitín, prencipiemos a navegar por auguas turquesas a galetadas d'una caipirinha que yera muito millor que no nos asperábanos.

A primera d'as tres aturadas estió precisament a Lagoa Azul, que curiosament, me recordó 
muito a la Blue Lagoon de Corón u a la Big Lagoon de El Nido. Auguas de colors esparpallants, peixes de toda mena arredol y una sensación de tranquilidat que levaba meses buscando. Con a companyía de Sarah y a capirinha, no se podeba amillorar. Servidor se ficó en l'augua más que no Sarah, que no ye guaire nadadera, con unas gafas acuaticas ampradas y con muitas ganas de mar, tot y que soi peix d'augua dulce, como bella vegada ya he dito. Astí pasemos a hora, ta dimpués tornar t'o barco y continar.

A segunda paredeta fue a Placha de Japariz, an que aturemos atra horeta ta chentar en un 
restaurantet costero. Sarah eslichió salada con glarimas de pollos, y estió muito encertada. Grant cantidat y chusto o que amenistábamos ta empapar un poco a caipirinha sin fartar-nos y asinas poder disfrutar d'o puesto idilico y d'a resta d'a cursa. Tot ixo mullau con bella biera y con caipirinha, prou que sí. Y d'a placha, tornemos t'o barco y d'allí china chana t'a zaguera aturada d'a cursa: a Praia d'Iguazú. A placha yera repolida, encara que a suyas auguas ya no yeran turquesas como as d'a Lagoa Azul. A cansera tamién se notaba, y o contento d'as caipirinhas ya pasaba a estar zorrera, como agora paro cuenta en as fotos. Con tot y con ixo, encara quité enerchías y me i fiqué, plegando dica unas rocas an que veyé una tartuga, a primera dende Filipinas! Encara que cuan me i acerqué, ista fuyó bien rapeda, con una vitesa que as pinois no'n tienen. Ya so por ixo mereixió a pena capuzar-se! Tamién yeran astí dos amigos de Sarah, y nos convidoron a fumarriar una miqueta.

Dimpués, tornemos en o barco china chana ta Abraão, an que acoremos toda a caipirinha y plegamos tot capins. Tanto que nos fiquemos en a propia placha d'o lugar pifolaus y fendo aparatos, baixo amirada d'a chent que i pasaba... beluns redindo y atros sin dar credito. D'astí marchemos ta l'hotel, an que una nueit que pareixeba explosiva remató dentre gomecos d'os dos: au caipirinha y au pollo, y ola confitanza. Le yera pillando carinyo a ista mesacha en dos u tres semanetas chuntos, y dimpués d'isto, encara más.

31.3.21

Son os puestos "periglosos" realment periglosos?


 (Versión orichinal en anglés aquí: https://estricalla.hypotheses.org/857)

Cuan marché ta Manila en 2017, muita chent en Zaragoza pareixeba preocupada por yo: De qué coda marchas t’un puesto tan perigloso? No has ascuitau a ‘Guerra d’as Drogas’? Sincerament, no les presté atención: muita d’ixa chent no amuestra que denteras y dolencia mientras as suyas vidas, y os comentarios nunca no serían positivos. D’atra man, yera canso de Zaragoza y d’Espanya -encara en soi-, y amenistaba fuyir o más luent posible.

Vivié en Manila tres anyadas y nunca no experimenté garra violencia. Tot o contrario. Y frecuentaba redoladas miseriosas a qualsiquier hora d’o día. Foi alcordanza de dos días con o mío chirmán Alejandro Ernesto cubrindo os barangays de HappyLand y Aroma, dos d’os slums más pobres d’a ciudat -y diría que d’o mundo-, a rebutir de basuera an que a chent s’abonitaba en guarichons malfeitos. Un día, ixuplidemos o telefono móbil en a moto, pero tornemos en meya hora y o telefono encara continaba así. Y creyetz-me, tot o mundo nos yera mirando y paroron cuenta dende o primer momento. O segundo día, deixemos una moto con a clau mesa. Pasemos tot o día por a redolada y ta quan tornemos, a moto encara continaba astí, y una muller viella venió enta nusatros: heba alzau a clau.

Fa dos meses que arrivé en Rio de Janeiro, y quan i venié, ascuité comentarios parellanos: para cuenta, no ye seguro, y no vaigas ent’as favelas! Bueno, soi estau bellas vegadas en esferents favelas, y mesmo quan no son tant seguras como os baryos Filipinos, no son tan periglosas como se gosa de decir. Diría que son más seguras que os atractivos turisticos como Copacabana, Ipeanema u Lapa. A chent en as favelas ye pobre -no tanto como en Filipinas- pero tamién amistosa, y mesmo tenendo un gubierno paralelo d’o narcotrafico, siguen os suyos regles y no quieren problemas fatos. Asinas que, si no yes buscando problemas y yes intelechient, serás a salvo, u a lo menos, más a salvo que en os puntos turisticos.

Pero, a qué fin a envista occidental se centra tanto en a violencia y a pobreza? Aquí doi tres razons: a violencia ye morbo, s’asocia pobreza y violencia, y a violencia devalúa competidors turisticos emerchents.

(i) A violencia ye morbo. A violencia, asinas como o poder y o sexo, atraye l’atención. Y os meyos de comunicación quieren a tuya atención perén. Dimpués, motenizarán ixa atención. Os contenius violentos son una buena estratechia ta aconseguir-la, encara que no ye nomás a violencia d’os slums. Qualsiquier violencia ye buena.

(ii) Asociación dentre pobreza y violencia. Una estratechia psicolochica humana d’autoesfensa ye asociar o desconoixiu y o periglo. As clases meyas y altas tienden a asociar pobreza, o desconoixiu, con violencia, o periglo. A chent occidental ye más que más meya y alta en una escala global, y acullen iste pensamiento, igual que as clases altas d’os países pobres, que viven a man d’as areas pobres, pero las refusan de tot y con panico. Ista asociación de pobreza y violencia ye inchustificada.

(iii) Os países emerchents son competidors turisticos. O turismo beneficia a os países occidentals más que a os países emerchents: as chents occidentals gosan de viachar a países occidentals, mientras que as clases meyas y altas d’os países pobres y emerchents tamién viachan t’os países occidentals, as referencias culturals. Sin d’embargo, países emerchents como Filipinas u Brazil ufren atractivos turisticos que os países occidentals no tienen, y son creixendo en turismo en detrimento d’os paises occidentals tradicionalment turisticos como Francia, Espanya u Estaus Unius. Promover una reputación de violencia y periglo ye una forma d’aturar ista evolución.

No bi ha puesto u situación totalment segura en as nuestras vidas. Mesmo si chicotas, siempre bi ha posibilidatz de tener poblemas. Son os puestos pobres “periglosos” totalment seguros? Prou que no. Son os puestos pobres “periglosos” realment periglosos? No tanto como os puestos no pobres.